Nu de releasedatum van The Devil Wears Prada 2 steeds dichterbij komt (omcirkel 29 april in je agenda als je dat nog niet gedaan hebt), is er vernieuwde aandacht voor het origineel gekomen. Neem bijvoorbeeld de beelden van de perstour in 2006, of alle iconische quotes die de film rijk is. Ook verhalen over de set destijds komen weer naar boven drijven, inclusief vele fun facts. Kende jij deze feiten over The Devil Wears Prada al?
Feiten over The Devil Wears Prada
Wist je bijvoorbeeld dat Anne Hathaway bijna niet de rol van haar iconische personage Andy Sachs had gekregen? Dat het kantoor van Miranda Priestly bijna een één-op-één kopie was van dat van Anna Wintour (op wie het personage gebaseerd is in het boek van Lauren Weisberger)? En dat ook Emily gebaseerd is op een echte werknemer bij Vogue (hoewel ze het daar zelf niet mee eens is)?
Hieronder de leukste feiten van The Devil Wears Prada op een rij.
Andy was bijna gespeeld door iemand anders
We kunnen Andy Sachs niet los zien van Anne Hathaway, maar toch was dat niet zo vanzelfsprekend. Hathaway was eigenlijk de negende (!) keuze voor de rol van Andy. De makers wilden graag Rachel McAdams, maar zij sloeg het aanbod af. Andere actrices die overwogen werden, waren Scarlett Johansson, Natalie Portman and Kirsten Dunst.
Meryl Streep zat diep in haar rol
Om haar on-screen alter ego nog overtuigender te maken, bleef Meryl Streep ook buiten het filmen om in haar rol als Miranda Priestly. Ze zou zich “stil en koel” hebben gedragen om een gespannen sfeer te creëren. Later zei ze dat ze zich daardoor akelig voelde, hoewel het haar wel hielp bij haar vertolking. “Het was vreselijk! Ik voelde me ellendig in mijn trailer. Ik hoorde ze allemaal dansen en lachen. Ik was zo gedeprimeerd… Dat was de laatste keer dat ik ooit nog zo’n methode heb geprobeerd!”
Ontwerpers wilden geen kleding lenen
De beroemde kostuumontwerper Patricia Field had de leiding over de mode in de film, maar ondanks haar status aarzelden modehuizen om kleding uit te lenen. De reden? Angst om Vogue’s hoofdredacteur Anna Wintour in het harnas te jagen. “Er waren [aanvankelijk] geen bekende ontwerpers die in de film zouden verschijnen. Ze wilden gewoon niet de toorn van Anna [Wintour] over zich afroepen”, legde regisseur David Frankel uit. “Ik denk dat het Prada was die haar hielp het ijs te breken en zei dat Anna niet boos zou worden.”
Miranda Priestly’s kantoor was een kopie
Het boek van Weisberger was ‘losjes’ geïnspireerd op haar eigen ervaringen als assistent van Anna Wintour. Hoewel de verhaallijn grotendeels fictie is, zijn er bepaalde onderdelen in de film die wel heel dichtbij de waarheid komen. Het Runway-kantoor van Miranda Priestly, bijvoorbeeld. Volgens Frankel kreeg de productieontwerper een glimp te zien van Wintours kantoor, dat als inspiratie diende voor dat van Priestly. “Hij wist het kantoor zo authentiek na te bootsen dat ik heb gehoord dat Anna het hare meteen na de release van de film opnieuw heeft ingericht”, zei Frankel erover.