Het Cannes Film Festival 2026 was weliswaar iets rustiger dan voorgaande edities – er was een tekort aan Hollywood-kaskrakers, er waren wat middelmatige films van gerespecteerde auteurs en een paar echte hoofdbrekers. Maar van de vierentwintig films die ik tijdens mijn week op de Croisette heb kunnen zien (waaronder vijftien van de tweeëntwintig films die meedongen naar de Palme d’Or), waren er vijf die ik maar niet uit mijn hoofd kon krijgen, waaronder een spannende thriller, een luidruchtige komedie en een hartverwarmend coming-of-age-epos. Dit zijn de releases waar je de komende maanden naar uit moet kijken.
De beste films van het Cannes Film Festival 2026
Fjord
De enige film in de line-up van Cannes dit jaar die, althans voor mij, een echt verpletterend effect had, was de ijskoude thriller van regisseur Cristian Mungiu. Fjord volgt een koppel – de Roemeen Mihai Gheorghiu (een volledig getransformeerde Sebastian Stan) en zijn Noorse vrouw Lisbet (de altijd uitstekende Renate Reinsve) – die met hun vijf kinderen verhuizen naar de afgelegen fjorden van haar vaderland.
Naarmate de temperatuur daalt en de sneeuw zich opstapelt, verandert wat een idyllisch plattelandsleven leek te zijn in iets veel sinisters: de gemeenschap die deze nieuwe familie aanvankelijk met open armen ontving, wordt wantrouwig tegenover hun vrome christendom. Wanneer hun oudste dochter Elia (Vanessa Ceban) met vreemde blauwe plekken op school aankomt, worden er conclusies getrokken die alle vijf de kinderen snel van hun ouders scheiden, dankzij de strenge Noorse wetten inzake kinderbescherming.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
In de strijd om de voogdij terug te krijgen zijn er geen duidelijke helden en schurken – Mungiu geeft een nuchtere kijk op de gekwelde Gheorghiu’s, en met name op de prikkelbare Mihai, wiens strenge, disciplinaire opvoedingsstijl waarschijnlijk niet zal veranderen. Ondertussen lijken degenen die deze bureaucratische processen uitvoeren misschien harteloos, maar het zijn ook gewoon mensen die hun werk proberen te doen, in een land waar volwassenen de staat kunnen aanklagen omdat die als kind niet goed voor hen heeft gezorgd.
Dit is een film vol buitengewone beelden, hartverscheurende vertolkingen en veel stof tot nadenken over onze hedendaagse kijk op immigratie, opvoeding, progressieve waarden en het omgaan met culturele verschillen. Het is een complexe film die langzaam op gang komt, maar zijn blijvende kracht is ongeëvenaard. Mungiu, die in 2007 de hoofdprijs van het festival won voor het Roemeense abortusdrama 4 Months, 3 Weeks and 2 Days, won dit jaar opnieuw de Palme d’Or met Fjord – en terecht.
Minotaur
De Russische auteur Andrey Zvyagintsev heeft al bijna tien jaar geen film meer gemaakt. Zijn laatste twee waren de politiek geladen Oscar-genomineerden Leviathan (2014) en Loveless (2017), die respectievelijk de prijs voor het beste scenario en de juryprijs in Cannes in de wacht sleepten. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen voor zijn eerste project sinds de verwoestende Russische invasie van Oekraïne.
