Van gruweldate tot grootse liefde, van swipe-naar-links tot zwangerschap: Vogue-lezers vertellen tot in detail over hun bumpy liefdesleven. Deze keer: de stille smeerlap van Amira (34).
De stille smeerlap
“Ik heb een tijd in Berlijn gewoond en vond Duitsers eerlijk gezegd niet per se aantrekkelijk. Omdat daten daar ook minder spontaan in de kroeg plaatsvond dan ik gewend was, zat ik veel op datingapps. Na eindeloos swipen kwam ik iemand tegen van wie ik dacht: oké, leuk. Half Nederlands, half Duits, goed haar, knap gezicht, groot postuur. Prima combinatie.
C. en ik spraken af in een knusse kroeg in Berlijn. Ik had goede hoop, maar eenmaal daar kwam er bijna niets uit hem. Hij was star, lachte niet, stelde amper vragen terug, zijn energie was echt off. Was hij extreem onzeker? Sociaal ongemakkelijk? Ik kon er geen hoogte van krijgen. Toen C. naar het toilet ging, was ik al aan het bedenken hoe ik hem zo snel mogelijk kon afpoeieren. Maar toen hij terugkwam leek hij een totaal ander mens: een spraakwaterval, enthousiast, charmant en gezellig. Alleen: er zat ook een verdacht wit goedje onder zijn neus.
Maar eerlijk is eerlijk: vanaf dat moment werd het ineens een heel leuke avond. Alsof iemand een schakelaar had omgezet. We hadden ineens wél leuke gesprekken en uiteindelijk nam ik hem mee naar huis. Een wilde nacht volgde.
De volgende ochtend was C. weer in zijn oude, ongemakkelijke zelf terugveranderd. Een verschil van dag en nacht, hij leek wel een andere persoon. Ik had nog nooit meegemaakt dat smalltalk in de ochtend zó ingewikkeld kon zijn. Ik had een hevige kater, dus ik heb hem zo snel mogelijk de deur uitgebonjourd. Tot nooit meer ziens, dacht ik.
Een paar weken later besloot ik weer eens mijn favoriete laarzen met hak aan te trekken, die al een tijdje in de hoek van de kamer stonden. Toen ik mijn voet in de laars schoof, voelde ik in de neus iets zachts en squishy in de neus. What the fuck is dit, dacht ik, een ouwe blarenpleister? Maar het voelde anders. Een sok was het sowieso niet. Dus ik stak mijn hand in de laars en begon te vissen. Het bleek een gevuld condoom te zijn, in semi-staat van ontbinding.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
Ik stond compleet in verwarring naar dat ding in mijn hand te kijken. Hoelang zat dat er al? Al weken blijkbaar. Aangezien C. de laatste persoon was die bij mij was blijven slapen, kon ik eenvoudig herleiden waar dit bizarre souvenir vandaan kwam. Mijn conclusie: C. had blijkbaar zo’n beperkte woordenschat – of was zo van de wereld – dat hij niet in staat was geweest om simpelweg te vragen waar mijn prullenbak stond. In plaats daarvan had hij besloten zijn gebruikte condoom discreet in de neus van mijn laars te verstoppen.
