Op een avond – het was al laat – zat ik op Instagram te scrollen. Ik belandde op de feeds van verschillende modellen. Daar zag ik iets opvallends. Het vriendje van een vriendin was overal in de reacties te vinden. Hij liet hartjes en andere emoji’s achter onder de foto’s van verschillende meisjes. Hij maakte zich schuldig aan micro-cheating.
Mag je foto’s van andere mensen liken in een relatie?
Bah, dacht ik. Niet omdat het achterlaten van een heart emoji op zich zo’n vreselijke overtreding is, maar omdat er iets triests aan is om te zien hoe een man die je in het echt kent zich een weg baant door de verleidelijke foto’s van een vreemde, terwijl zijn vriendin daar vermoedelijk geen idee van heeft.
Door social media is het veel moeilijker geworden om de grenzen van vreemdgaan precies af te bakenen. Er is natuurlijk fysiek vreemdgaan: we weten allemaal wat dat betekent. Daarnaast is er emotioneel vreemdgaan, sexting, iemand een privébericht sturen, de bikinifoto’s van iemand liken, en een ex in de wachtstand houden – een lichte vorm van vreemdgaan die tegenwoordig micro-cheating wordt genoemd.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
De definitie van micro-cheating
Volgens vrijwel elke definitie die ik tegenkom als ik begin te googelen, omvat micro-cheating een reeks kleine, subtiele gedragingen die het vertrouwen binnen een relatie schenden, zonder dat daarbij de grens naar fysieke seks wordt overschreden. Het zijn meestal dingen die je voor je partner verbergt, omdat je ergens, diep van binnen, weet dat ze verkeerd zijn. Dat kan bijvoorbeeld betekenen dat je iemand een sms’je stuurt (en de berichten daarna weer verwijdert), flirt via een dm, op datingapps kijkt ‘alleen maar om te kijken’, of op een feestje met iemand telefoonnummers uitwisselt. Met andere woorden: al die kleine dingen die je waarschijnlijk niet zou doen als je partner naast je stond en meekeek.
Ik herinner me de eerste keer dat ik slachtoffer werd van micro-cheating. Ik zat in de laatste fase van een relatie die we, achteraf gezien, allebei veel eerder hadden moeten beëindigen. Op een dag, terwijl we in bed lagen, zag ik een nieuw icoontje op het scherm van zijn telefoon.
“Wat is dat?” vroeg ik.
“Eh, niets.”
Het was Tinder.
Ik rukte de telefoon uit zijn hand en er ontstond een heftige ruzie. Uiteindelijk liet hij me de app bekijken, omdat ik dreigde hem te dumpen en hij zijn onschuld wilde bewijzen.
“Ik heb met niemand afgesproken”, zei hij zachtjes.
Dat klopte. Hij had inderdaad met niemand afgesproken. Maar hij zat nog steeds op Tinder, op zoek naar mogelijkheden, waarschijnlijk om zichzelf ervan te verzekeren dat er andere vrouwen waren die hem misschien wel wilden. Later zijn we uit elkaar gegaan.
Zelf ben ik ook niet onschuldig
Ik zit hier niet bepaald op mijn moral high horse. Ik heb me ook weleens schuldig gemaakt aan micro-cheating. (En ook aan echt vreemdgaan.)
Mijn persoonlijke favoriete move van de afgelopen jaren was het dichtbij houden van mijn exen – zelfs als ik een nieuwe relatie had, en die goed leek te verlopen. Ik vond het moeilijk om me volledig te binden. Wat als hij weg zou gaan? Wat als ik gekwetst zou worden? Ook al sprak ik niet met mijne exen af, emotioneel leunde ik wel op hen. Ik nam contact op met andere jongens als mijn vriend en ik ruzie hadden. Ik wilde niet vreemdgaan; ik wilde vooral gewoon aandacht en de zekerheid dat, als mijn relatie zou exploderen, er iemand in de proximity zou zijn die me nog steeds zou willen.
