Sinds mijn kindertijd is fan zijn van stand-upcomedy vaak een oefening in distantiëring geweest. Door ’s avonds laat op de werkcomputer van mijn moeder naar specials van Louis C.K., Bill Burr en Ricky Gervais te kijken, leerde ik afstand te nemen van ‘andere vrouwen’ – dat wil zeggen, de vrouwen waarop die komieken hun pijlen richtten. ‘Andere’ vrouwen waren dom, wispelturig, gênant en irritant (zoals die waar Burr in 2017 op doelde toen hij zei dat er ‘tal van redenen zijn om een vrouw te slaan… je doet het gewoon niet’). Toen ik opgroeide, zwoer ik dat ik een ‘cool girl’ à la Gone Girl zou worden, iemand die de grappen maakte in plaats van ze te moeten ondergaan.
Shane Gillis in SNL
Naarmate ik ouder werd, ontdekte ik echter nieuwe komische voorbeelden. Ik genoot van John Mulaney en Nick Kroll die de ‘Upper West Side-alter kaker’ belichaamden in Oh, Hello, en van Conner O’Malley die bizarre performancekunst bracht als de nep-techondernemer Richard Eagleton. Niet al hun materiaal was per definitie feministisch of bevestigend, maar ik kon er tenminste naar kijken zonder afgeleid te worden door platte vrouwenhaat, vermomd als ‘gedurfde humor’.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
Helaas kregen degenen die afgelopen weekend naar Saturday Night Live keken precies dat te zien. “Ik ben al zo lang niet meer naar de sportschool geweest, ik wist niet dat vrouwen zich tegenwoordig gewoon als hoeren kleden”, zei SNL-host Shane Gillis tijdens zijn openingsmonoloog. “Luister, het spijt me, maar er is geen andere manier om [het] te omschrijven. Heb je het gezien? Ik heb het gezien. Heb je die korte broekjes gezien? Het zijn van die neonkleurige, een beetje zoals kunstmatig aas gekleurde [broekjes], en de plooien lopen rond de billen en komen allemaal samen bij de butthole. En kijk niet! Je mag niet kijken.” (In een video die later op Instagram verscheen, sprak Dan Levy namens veel kijkers toen hij opmerkte: “Vrouwen die korte broekjes dragen in de sportschool zijn nog geen hoeren. Het maakt de mannen die hen hoeren noemen tot vrouwenhaters.”)
Luie, vrouwonvriendelijke humor
Toen ik naar Gillis keek, moest ik onwillekeurig terugdenken aan mezelf als tiener, elke zaterdagavond om 23.30 uur aan de tv gekluisterd, erop vertrouwend dat wat misschien wel Amerika’s grootste en meest mainstream platform voor komedie is, mij zou vertellen wat grappig was. Wat leren jonge vrouwelijke comedyfans vandaag de dag van Gillis’ optreden, behalve dat hun lichamen een soort vreselijk ongemak vormen voor de enge mannen die naar hen willen loeren? (En: “Je mag niet kijken”? Really? Want het klinkt alsof je al heel veel hebt gekeken, Shane!)
Er is nooit een geschikt moment voor luie, vrouwonvriendelijke humor, maar de details van de zaak rond seksueel misbruik aan Cornell uit 2024, die nu in het openbaar wordt behandeld, geven de woorden van Gillis een extra scherpe ondertoon. Het idee dat ik een lachje moet opbrengen voor een of andere halfbakken heruitvinding van het stereotype van de ‘losbandige vrouw’, terwijl online zoveel slachtoffers van seksueel geweld hun verhalen delen over hoe ze door mannen zijn ontmenselijkt en vernederd, voelt op dit moment gewoon als een stap te ver.
