nieuwe-richtlijnen-moeten-vrouwelijke-atleten-respectvoller-in-beeld-brengen-and-it-was-about-damn-time-402001
©Zoe Karssen, Vogue Nederland, juli/augustus 2024

Als je jarenlang traint voor één allesbepalend moment, dan wil je dat mensen je na afloop herinneren om je prestatie. Niet om de close-up van je achterwerk dat tijdens een live-uitzending vol in beeld verschijnt. Toch is dat voor veel vrouwelijke atleten de realiteit. Maar daar komt nu verandering in. In samenwerking met vrouwelijke atleten heeft European Broadcasting Union nieuwe richtlijnen opgesteld voor het juist in beeld brengen van vrouwelijke atleten tijdens live-uitzendingen door middel van respectvollere camerahoeken. Een stap in de juiste richting om de focus te verschuiven van hun lichaam naar hun sportprestatie. Zodat zij zich kunnen richten op waar ze goed in zijn en niet hoeven te dealen met oneerbiedige beelden die live op de televisie en online een nare nasmaak achterlaten.

Respectvollere camerahoeken

De organisatie ging in gesprek met poolstokhoogspringer Holly Bradshaw, verspringer Ivana Španović en hoogspringer Blanka Vlašić. Zij weten uit ervaring hoe een camerastandpunt een wedstrijd kan veranderen. Bradshaw vertelt in het rapport onder meer dat vrouwelijke atleten tijdens wedstrijden soms afgeleid raken door de camerahoeken en de gevolgen ervan. “Veel atleten, onder wie ikzelf, hebben in wedstrijdsituaties gezeten waarin meer op de camera’s werd gelet dan op de eigen prestatie.” De camera wordt zo een extra tegenstander. Bovendien kunnen de beelden, zodra de live-uitzending is afgelopen, op social media een heel eigen leven gaan leiden.

Executive Director van de EBU Glen Kilane schrijft in het 23 pagina’s tellende rapport Raising The Bar dat het seksualiseren van vrouwen in de atletiek door beeldregie – van camerahoeken tot montage- en regiekeuzes – een belangrijk probleem vormt in sportuitzendingen. Het is echter niet de eerste keer dat de internationale sportwereld zich buigt over de kwestie van het respectvol in beeld brengen van sporters, vooral in de onderdelen voor vrouwen. Zo bracht het Internationaal Olympisch Comité in 2018 al de zogeheten Portrayal Guidelines naar buiten om vrouwelijke sporters in onder andere het turnen, beachvolleybal en kunstschaatsen op een minder seksualiserende manier in beeld te brengen.

En nu volgt dus de EBU. Volgens Kilane moet de verslaggeving van hun sportwedstrijden een afspiegeling zijn van de vaardigheid, toewijding en uitmuntendheid die de atletiek kenmerken. Beeldregie heeft een grote invloed op hoe we naar sporters kijken, vindt Kilane: “Ze beïnvloeden de perceptie van het publiek door de aandacht af te leiden van de opmerkelijke prestaties en technische vaardigheden van vrouwelijke atleten. Daarnaast brengen ze het risico met zich mee om schadelijke stereotypen in stand te houden.”

De EBU verzorgt de distributie van sportuitzendingen in 57 landen in Europa, het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Daaronder vallen grote internationale toernooien als het EK, WK en de Olympische Spelen. De organisatie zal de richtlijnen voor het eerst hanteren tijdens het EK atletiek in Birmingham, dat plaatsvindt in augustus.

Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief

Wat verandert er precies?

Het rapport geeft technische instructies voor de juiste camerahoeken; toekomstige wedstrijden uitgezonden door de EBU moeten vanaf nu voldoen aan de nieuwe richtlijnen. En die zijn vrij concreet: beelden van vrouwelijke sporters moeten een journalistieke of sporttechnische meerwaarde hebben; en met name lage camerahoeken, shots van achteren, slow motions en zoom-ins op lichaamsdelen zoas de borsten en billen gelden – logisch, maar nu dan ook écht in inkt vereeuwigd – als onrespectvol.

Al is dat makkelijker gezegd dan gedaan, want atletiek draait juist om het lichaam en de prestatie die het kan leveren in de vorm van snelheid, kracht, houding en techniek. Volgens de EBU ligt de nuance in het begrijpen van de prestatie van de atleet. Een close-up van een polsstokgreep is relevant, net als een fullbodyshot waarin een hordeloper haar techniek perfectioneert. Een onnodig beeld van haar achterwerk terwijl ze uithijgt nadat ze net de longen uit haar lijf heeft gerend? Not so much. Een shot genomen uit een negatieve hoek die niets bijdraagt aan haar inspanning erkent de EBU nu officieel als onrespectvol.

Het eindigt niet bij de finish

Niet alleen komen de sporters zo live of televisie oneerbiedig in beeld, ook krijgen de beelden online een andere betekenis en regelmatig een seksuele lading. Ingezoomde shots van lichaamsdelen worden vertraagd, voorzien van een zwoel deuntje en vervolgens miljoenen keren bekeken. De sport verdwijnt naar de achtergrond, terwijl het lichaam van de atleet ongewild de hoofdrol krijgt. Zo raken vrouwelijke sporters verstrikt in een online narratief waarin niet hun prestatie, maar hun uiterlijk centraal staat.

Dat is niet alleen onprettig voor de sporter in kwestie, maar houdt ook seksisme in stand, omdat het vrouwelijk lichaam zelfs wordt geobjectificeerd wanneer het een uitzonderlijke sportprestatie levert.

De aandacht moet nu dus weer verschuiven naar waar die hoort: bij de sportprestatie.

Vrouwelijke atleten vragen niet om die aandacht

Vrouwelijke atleten spreken zich al jaren uit over hun zorg om onrespectvol in beeld te komen. “Je wil je als atleet geen zorgen maken of je broekje wel goed zit of hoe je in beeld komt”, zegt sprinter Lisanne de Witte, tevens voorzitter van de atletencommissie van de Atletiekunie, daarover tegen NOS Sport. Toch is dat vaak de realiteit. En dat is oneerlijk en onnodig. “Wij als atletes vragen geen aandacht. Sommigen voelen zich prettiger met make-up op, als de nagels zijn gedaan of als we kleding dragen waarin we ons snel, sterk, comfortabel en zelfverzekerd voelen. Maar dat betekent niet dat ik het prettig vind als de aandacht op mij komt.”

Hoe een atleet ervoor kiest aan de start te verschijnen, mag nooit een vrijbrief zijn voor de beeldregie om de aandacht van de prestatie naar het lichaam te verleggen. “Billen en borsten van heel dichtbij in beeld: dat is niet nodig om te laten zien hoe goed een atlete is en wat voor prestatie ze heeft geleverd. Rare filmpjes worden gepost en rondgestuurd, waarschijnlijk met een seksistische lading erachter. Daar zit je als atleet niet op te wachten.”

Klein verschil, grote betekenis

Of de richtlijnen werkelijk een einde zullen maken aan seksisme in de sport? Die kans is klein: het rapport van de EBU is een aanbeveling. De organisatie verbindt geen harde sancties aan het niet naleven van de richtlijnen.

Maar zijn de nieuwe richtlijnen one small step for women, one giant leap for womankind? Dat zeker. In een tijd waarin grensoverschrijdend gedrag tegen vrouwen en misogynie nog te vaak voorkomen, verdient iedere stap richting meer respect het om gevierd te worden. Juist omdat verandering zelden begint met een grote revolutie. Het zijn eerder de ogenschijnlijk kleine aanpassingen die bepalen hoe de maatschappij naar vrouwen kijkt. En daarmee zijn de richtlijnen ook voor vrouwen en meisjes in het algemeen goed nieuws. De manier waarop vrouwelijke sporters in beeld komen, heeft invloed op hoe we collectief naar vrouwen kijken, en hoe zij zich uiteindelijk door publieke ruimtes bewegen. Hoe vaker we vrouwen zien om wat ze doen, en goed doen, in plaats van hoe hun lichaam eruitziet, hoe normaler dat perspectief wordt.

En dát is de winst: dat de camera de juiste dingen laat zien. Dat het draait om hun sportprestaties. Precies waarvoor we in de eerste plaats voor de tv zijn gaan zitten. Let’s just enjoy the game.