Toen ik Amy Winehouse voor het eerst fotografeerde, was ze nog niet het icoon zoals we ons haar nu herinneren. Een paar maanden eerder had ik haar voor het eerst zien optreden tijdens een charity event in Londen. Ik wist op dat moment nog niet eens wie ze was. Ze had haar album Frank al uitgebracht, maar ik had er nog niet naar geluisterd. Maar daar, op dat podium in Londen, wist ze me meteen te raken. Wat ik toen nog niet wist, is dat ik een paar maanden later Amy Winehouse voor haar wereldberoemde albumhoes van Back to Black zou fotograferen.
De doorbraak van Amy Winehouse
Missy Elliott zat die avond, tijdens het charity event in Londen, ook in het publiek. Er ontstond een fantastische, gevatte wisselwerking tussen die twee. Ik herinner me dat ik dacht: wauw, deze artiest heeft zoveel talent. Ik ga haar zeker in de gaten houden.
In die tijd werkte ik als fotograaf in Londen en maakte ik reportages voor tijdschriften als i-D, The Face en Dazed. Ik was opgegroeid in de VS, maar had een kunstopleiding in Engeland gedaan en was daar op de een of andere manier uiteindelijk twintig jaar blijven wonen. Op dat moment fotografeerde ik voornamelijk muzikanten (van Ghostpoet tot The White Stripes), kunstenaars, schrijvers en acteurs. Ik voelde me altijd aangetrokken tot mensen die iets eigenzinnigs hadden, die hun stempel ergens op drukten.
Niet veel later werd ik gebeld door een persvoorlichter van Island Records, die ik een paar maanden eerder had ontmoet. Hij vroeg of ik Amy Winehouse kende. Ja, zei ik. Ik vertelde hem dat ik haar fantastisch vond. Ze wilden dat ik een aantal persfoto’s van haar zou maken. Er bestond een mogelijkheid dat die beelden gebruikt zouden worden voor haar nieuwe album. Ik had thuis een modeserie gefotografeerd die in de smaak was gevallen bij de artdirector. Daarom stuurde ik hem een aantal foto’s van mijn appartement. Amy moet het mooi hebben gevonden, want ze stemde ermee in om de fotoshoot bij mij thuis te doen.
Een eerste ontmoeting en een overstroomd bad
Een paar weken voordat de fotoshoot zou plaatsvinden, spraken we alvast af om te kijken of het klikte. Ik ging bij haar langs in haar appartement in Camden, waar ze toen woonde met haar vriend. Haar vriend deed de deur open en vertelde me dat ze in bad lag. Ik zat in de woonkamer met hem te praten toen er plotseling water door het plafond naar beneden stroomde. Er zat een gat in het plafond, met daaronder potten om het water op te vangen. Amy had boven het bad laten overstromen. Even later kwam ze naar beneden, met een handdoek om haar hoofd gewikkeld, alsof er niets was gebeurd.
Dat was mijn eerste kennismaking met Amy. Ze was grappig, slim en brutaal. Ik was er niet lang, maar het was genoeg voor haar om te besluiten dat ik iemand was door wie ze zich wel wilde laten fotograferen.
Een iconisch beeld
Ik kreeg de indruk dat ze zich nauwelijks bezighield met marketing. Ze was in de eerste plaats een artiest. Het draaide haar om de muziek, de liefde en plezier maken. Albumhoezen en persfoto’s waren niet bepaald dingen waarvoor ze ’s ochtends haar bed uitkwam.
Normaal gesproken krijg je, wanneer je de opdracht krijgt om een artiest voor een album te fotograferen, eerst de muziek te horen en bespreek je de richting die het op moet gaan. Maar dat gebeurde allemaal niet. Ik was er totaal niet mee bezig dat ik, zo bleek later, op het punt stond om de bekendste foto van Amy ooit te gaan maken.
