In hoeverre is 'The Devil Wears Prada 2' realistisch?

Er zijn in de loop der jaren heel wat films gemaakt over het werk in de journalistiek (zie: elke romcom uit de jaren negentig en de jaren 2000). Maar bij The Devil Wears Prada 2 raakt het misschien voor het eerst echt een gevoelige snaar. De haarclips en vestjes, de bizarre opdrachten en columnisten die op de een of andere manier appartementen in Manhattan met inloopkasten kunnen betalen, zijn verdwenen. In plaats daarvan zien we een nogal somber beeld van een media-industrie die voortdurend in beweging is. Er is een reden waarom mijn telefoon vol staat met WhatsApp-berichten van collega-journalisten die de film pure horror vinden. Dus, in hoeverre is The Devil Wears Prada 2 realistisch?

Is ‘The Devil Wears Prada 2’ realistisch?

Maar kijk, dit is in de eerste plaats entertainment, en hoewel elementen van de film waarheidsgetrouw klinken – de focus op digitaal, het bruisende open kantoor – is er ook veel dat niet bepaald een afspiegeling lijkt van het echte leven (als dat wel zo was, zou het vooral gaan over iemand die constant gebogen aan een bureau zit te typen, en dat zou niet erg interessant zijn om naar te kijken). Daarom volgt hier alles wat The Devil Wears Prada 2 verkeerd – en juist – weergeeft over het leven als modejournalist in 2026.

Goed: het kantoor

Het kantoor van Runway in The Devil Wears Prada 2 is behoorlijk strak – veel licht hout, veel glas en ingelijste beelden uit eerdere modeseries. Dit komt grotendeels overeen met het kantoor waar ik zelf werk – zelfs tot aan het prachtige uitzicht over de stad toe. Maar als ik goed rondkijk, zie ik dat er veel meer rommel op de bureaus ligt: wankele stapels boeken, huidverzorgingsproducten, supplementen en *kijkt beter* is dat een espresso martini uit blik? Note to self: minstens één keer per week het bureau opruimen. Oh, en de meeste redacteuren hebben eigenlijk helemaal geen eigen kantoor.

Fout: al dat getreuzel

Hoe Andy tijd heeft om feestjes bij te wonen, op dates te gaan, appartementen te bekijken en een weekend in de Hamptons door te brengen zonder ook maar een blik op haar meldingen te werpen – of eigenlijk gewoon vrolijk door het kantoor te kletsen zonder enige urgentie – weet ik niet. Waarom schrijft en geeft ze geen opdrachten? Waar is haar redactieteam? Waarom is ze niet meer betrokken bij pitchvergaderingen? Waarom heeft ze maar één idee bedacht voor de komende weken en niet, zeg maar, meerdere? Hoewel het niet erg leuk zou zijn om 90 minuten te kijken naar iemand die verwoed aan het typen is terwijl ze ook via Slack praat, zou de film wel veel realistischer zijn.

Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief

Goed: ontslagrondes

Zolang ik al in de journalistiek werk (zo’n – slik – tien jaar inmiddels), zijn ontslagrondes een deprimerend vertrouwd onderdeel van het dagelijks leven, ongeacht voor welk bedrijf je werkt. Wat veel minder geloofwaardig is? Als reactie onaangekondigd bij je baas thuis aankloppen, de trap oplopen nadat haar man je met tegenzin binnen heeft gelaten, en haar smeken om de redactie te redden.

Fout: vergaderingen in de bedrijfskantine

Om te beginnen kan niemand in een kantine zijn eigen gedachten horen, laat staan een productief werkgerelateerd gesprek voeren. Maar waarom zou iemand een uiterst vertrouwelijke vergadering over de toekomst van een bedrijf houden in een ruimte vol mensen die broodjes zitten te eten? Make it make sense!

Goed: digitaal verkeer is alles

Als er een artikel wordt gepubliceerd en niemand leest het, heeft het dan wel zin? Andy had dit moeten leren bij haar baan vóór Runway, ongeacht hoe ‘serieus’ die ook was.

Fout: een verhaal aankondigen zonder voorbereiding

Toen Andy Miranda vertelde dat ze een supergewild interview had geregeld zonder ook maar enige voorbereiding, slaakte ik een hoorbare zucht van verbazing. Wat dacht ze wel niet?! En dat interview binnenhalen door het telefoonnummer van de potentiële geïnterviewde op te sporen – terwijl ze nadrukkelijk had gezegd dat ze geen interviews gaf – is gewoon bizar. Veel punten voor de inzet, minpunten voor de nauwkeurigheid.

Goed: het is leuk!

Tegen het einde van de film wendt de doorgaans ijskoude Miranda zich tot Andy en zegt, met een vleugje genot in haar ogen: “Boy, I love working. Echt waar. Jij niet?” Het is een ongewoon bevredigend moment dat de kern raakt van waarom iemand er überhaupt voor kiest om in de mode en/of journalistiek – en eigenlijk elke vergelijkbare branche – te gaan werken. Omdat het net zo lonend en leuk is als het af en toe stressvol is. Als dat niet zo was, zouden we het niet doen.

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door Vogue UK.

CARRIÈRE THE DEVIL WEARS PRADA