Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar mijn leven staat de laatste weken behoorlijk in het teken van The Devil Wears Prada. De reden is natuurlijk het vervolg op de iconische modefilm uit 2006 met Anne Hathaway en Meryl Streep, die vanaf 29 april in de bioscoop te zien is. Na weken vol nieuws rondom de release (een cameo van Lady Gaga!), rode loper-looks van de cast en de nodige throwbacks, gaan mijn gedachten terug naar twintig jaar geleden, toen ik als tiener volledig in de ban raakte van de wereld van fashion magazines. Ja, het is mede door The Devil Wears Prada dat ik een moderedacteur wilde zijn.
Moderedacteur worden na ‘The Devil Wears Prada’
Ik was elf jaar oud toen de originele The Devil Wears Prada in de bioscoop verscheen. Toen al geobsedeerd door mode (ik had schetsboeken vol ‘ontwerpen’ en was langer bezig met het aankleden van mijn poppen dan dat ik daadwerkelijk met ze speelde), wilde ik de film dolgraag zien. Dat Anne Hathaway, die de hoofdrol van Andy Sachs had, al een icoon voor mij was door haar rol in The Princess Diaries, hielp ook zeker mee.
Dus ging ik naar de bioscoop. En vanaf het moment dat allerlei extreem goed geklede vrouwen (behalve Andy) door de straten van New York trokken onderweg naar het Runway-kantoor op KT Tunstalls Suddenly I See – oftewel het intro van de film – was ik verkocht.
Het kon mij niet schelen dat Meryl Streeps Miranda Priestly buitengewoon gemeen was (“You have no style or sense of fashion. No, no, that wasn’t a question” – rude!). Dat vooroordelen overal waren waar je keek en je dus wel heel sterk in je schoenen moest staan om een dag bij Runway te overleven. Ik keek naar de dingen die wél fantastisch waren: werken met de meest inspirerende en talentvolle mensen in de business, modeshoots van dichtbij meemaken, een enorme fashion closet vol designerkleding, de mogelijkheid om naar Paris Fashion Week te mogen… En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Kortom: de compleet grensoverschrijdende werkcultuur, de manier waarop Andy steevast Emily genoemd bleef worden en maat 36 die blijkbaar gelijk stond aan plus-size (!) – ik zag het allemaal niet. Het enige wat ik wist, was dat ik ook een Emily wilde zijn.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
Niet zoals in de film
Mijn eerste ervaringen in de modewereld lieten nog even op zich wachten. Twaalf jaar na het zien van The Devil Wears Prada zette ik voor het eerst voet op de redactie van dit tijdschrift, met de nodige vlinders in mijn buik. In hoeverre komt de film overeen met de realiteit? Krijg ik ook een blik op mijn schoenen, gevolgd door een ijzige “That’s all“?
