Stijn de Vries (27) is acteur, fotograaf en schrijver. Ook is hij modejournalist voor Vogue Man en was hij De Mol in ‘Wie is de Mol?’ vorig jaar. In zijn columnreeks ‘Up Close’ op Vogue.nl geeft hij elke maand een persoonlijk inkijkje in zijn leven. Deze keer vertelt Stijn de Vries over hoe het is om te leren houden van je lichaam. “Ik leerde veel te laat pas dat ik, met mijn lengte en verbruik, veel meer mocht eten dan ik dacht. Al helemaal als ik erbij zou sporten. Want dat deed ik obsessief. Omdat ik van je walgde.”
Leren houden van je lichaam
Mijn lijf,
Sorry. Voor wat ik van je vroeg. Voor de keren dat ik je in de spiegel zag en walgde. En voor het bedekken, ik heb je altijd zo bedekt, uit schaamte, uit onzekerheid. Ik zocht uit hoe ik je zou kunnen veranderen, bijna obsessief. Want dat wilde ik: veranderen. Het liefst alles. Mijn benen te lang. Mijn armen te dun en mijn neus te groot.
Via deze link meld je je aan bij ons nieuwe Instagram Channel Before it’s in Vogue
Filler in mijn kaak? Misschien. Van tevoren deed ik een test bij de kliniek. Wat bleek: ik ben allergisch voor dat spul. Toch maar niet gedaan dus. Godzijdank. Een neusverkleining? Ik had net de baard in de keel toen ik die optie voor het eerst onderzocht. Het was te duur, ik verdiende mijn geld immers in een spoelkeuken. Gelukkig maar. Nu hou ik van mijn neus.
Een moordend dieet? Heb ik geprobeerd. Talloze. En dat terwijl er wordt gezegd dat oudere generaties voornamelijk opgroeiden met Atkins, Weight Watchers en maaltijdshakes. Leeftijdsgenoten van me zijn net zo erg. Geen koolhydraten, geen suiker, geen alcohol. In een tijdvenster van zeven uur mogen eten, verder dien je te vasten. Wil ik Ozempic? Nee. Een trilplaat of loopband thuis? Wellicht. Ik leerde veel te laat pas dat ik, met mijn lengte en verbruik, veel meer mocht eten dan ik dacht. Al helemaal als ik erbij zou sporten. Want dat deed ik obsessief. Omdat ik van je walgde.
Obsessief sporten
Zo begon de drang om te bewegen. Niet vanuit gezond verstand. Tieners die sterren met lijven als atleten zien, kweken geen gezond verstand. Ze hebben nog geen idee dat er personal trainers en chefs aan te pas komen. Dus ik dacht: dat wil ik. Wie mooi wil zijn mag geen vetrol hebben. Ik sportte en sportte. Uren in de gym. Ik gebruikte je, mijn lijf, tot je niet meer kon. Ik trainde mijn borstkas zodanig dat ik de dag erna naar de huisarts moest. Wat bleek: een overbelasting van mijn borstbeen. Nog dagen pijn. Of al die uren dat ik je liet rennen, zo ver als maar kon. Tot mijn tenen tintelden, mijn benen gevoelloos werden. Zonder enige ervaring kilometers hollen om maar net zo te worden als de mensen op mijn schermpje. Nog geen goede schoenen, nog niet een banaan, reep of dadel van tevoren willen eten want: suiker. Dat ik momenteel vooral sport voor mijn hoofd, voor rust, is winst.
