Ik ben op roadtrip naar Italië met mijn dochter Jip van dan 19. Het ultieme gevoel van vrijheid: een reis zonder vaststaand plan. We rijden door Duitsland in een Corvette, de nieuwkomer in de familie. Niet praktisch – er passen bijvoorbeeld geen koffers in – maar too cool for school. Dus hebben we Thelma & Louise-doekjes bij ons voor zonder-dak-momenten en zoeven we over de Duitse Bahn.
Spaß für zwei
Nu zijn we op zoek naar een logeeradres voor de eerste nacht. “Neem een Park Hotel”, heeft een vriend ons aangeraden, “dan staat de auto veilig”. Jip rijdt, ik zoek. “Eine sehr guter Abend“, begin ik het telefoongesprek enthousiast. Mijn dochter werpt me vanachter het stuur een goedkeurende blik toe. “Haben Sie vielleicht Spaß für zwei?” Nu proest Jip het uit. Ook aan de andere kant van de lijn schiet de dame in de lach.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
Even later, op een afgelegen plek, schuift een hek langzaam open. Een gebogen oude man staat ons met een brede lach op te wachten. “Ich hatte den motor bereits erkannt“, roept hij ons toe. “Ich habe eine tolle Überraschung für dich.” We volgen hem naar de achterkant van het vrijstaande landhuis. Theatraal trekt hij de houten deuren van een garage open. Als onze ogen aan het donker gewend zijn zien we het knalrode tweelingzusje van onze auto staan.
Nog steeds in rap Duits verhalend over auto’s gaat hij ons voor de trappen op, het witte landhuis in. De imposante woonruimte staat vol opgezette dieren. Op de verweerde parketvloer ligt een leeuwenhuid inclusief kop met wijd opengesperde bek. Er hangt een schilderij van een jachtluipaard boven de schouw. De sfeer is licht unheimisch.
Überraschung nummer 2
Openslaande deuren komen uit op het bordes dat naar de tuin leidt. Een uit het niets toegesnelde dame geeft ons de sleutel voor kamer 11. We beloven onze gastheer onze bagage naar boven te brengen en straks terug te komen voor een welkomstdrankje. Na een trappenhuis vol roofdierportretten wacht ons naast kamer 11 een levensgroot keramieken jachtluipaard. De hoekkamer valt geenszins tegen en biedt aan drie kanten uitzicht over de weelderige parktuin.
Jip gooit de ramen open. “Mam, kijk eens.” We zien, deels verstopt in het groen, een enorm ijzeren hek om de tuin. “Het lijkt wel een kooi.” Dan verschijnt uit het groen een cheeta. We schrikken en doen allebei een stap achteruit. Dit jachtluipaard is echt. Deze plek vol predator-verheerlijking wordt nu echt griezelig. We hebben ook geen andere auto’s of gasten gezien.
Even later zitten we beneden op de donkergroene vintage chaise longue te wachten, onze blik strak op de wijd opengeslagen deuren naar het bordes gericht. Het zal toch niet…? Na acht minuten is er nog steeds niemand. We vluchten de voordeur uit naar het enige restaurant in het dorp. Die avond, in het donker teruggekomen bij het spooky huis, proberen we zo zachtjes mogelijk de voordeur te openen om naar boven te glippen. De glazen tussendeuren in de ruimte zijn dichtgeschoven.
We horen een televisie. Een Duitse tv-show. Op onze tenen sluipen we naar de trap. Dan zien we hem liggen. Op het leeuwenkleed voor de televisie ligt de cheeta, zijn staart heen en weer zwiepend. Giechelend van de stress weten we onze kamer te bereiken. We draaien de deur goed op slot. De volgende ochtend slaan we het ontbijt vriendelijk af en scheuren met ronkende motor het hek weer uit.
