Nieuwe docuserie Lost Women of Alaska werpt licht op femicide

Hoewel femicide al jarenlang een groot probleem is, lijkt er na de vele tragische gebeurtenissen van het afgelopen jaar eindelijk grootschalige aandacht voor te zijn. En die aandacht moet er blijven zolang femicide nog voorkomt – in Nederland en ver daarbuiten. Een oproep daarvoor kan allerlei vormen aannemen – ook die van een docuserie. Zo maakte actrice, auteur en producent Octavia Spencer de serie Lost Women of Alaska, waarin ze onderzoek doet naar de vreselijke moord op twee inheemse vrouwen. De driedelige show verschijnt op International Women’s Day, om zo licht te schijnen op femicide en de schrijnende realiteit waar (inheemse) vrouwen mee te maken hebben.

Lost Women of Alaska

Veronica Abouchuk en Kathleen Jo Henry werden in 2018 en 2019 vermoord. Lost Women of Alaska volgt het onderzoek dat uiteindelijk leidde tot de arrestatie van de vermoedelijke dader, en laat zien hoe de zaak zich ontwikkelde in een context van systemische nalatigheid en geweld tegen inheemse vrouwen. Het doel van Lost Women of Alaska is om licht te werpen op de bredere crisis van geweld tegen inheemse vrouwen in Alaska en de uitdagingen rond het oplossen van deze zaken. Het is het tweede deel binnen de Lost Women-serie; in 2023 verscheen Lost Women of Highway 20 over de vermoorde vrouwen en meisjes op de Amerikaanse snelweg.

Spencer treedt samen met Christina Douglas op als uitvoerend producent van Lost Women of Alaska, waardoor de Oscarwinnende actrice voor de verandering áchter de schermen werkzaam is. Vogue kreeg de kans om haar exclusief te spreken over haar nieuwe project.

In gesprek met Octavia Spencer

Wat trok je persoonlijk aan in het verhaal van de verdwenen vrouwen van Alaska? Waarom vond je het belangrijk om dit te vertellen?

“Wat mij aantrok, is het feit dat zoveel vrouwen in het hele land, zoveel inheemse vrouwen, worden aangevallen. Hun verhalen blijven onverteld. We vonden hun verhaal vertellen het juiste om te doen.”

Wat was de schokkendste onthulling die je tijdens deze serie hebt gedaan?

“Het feit dat dit allemaal is gebeurd, is voor mij al heel schokkend. Wat ik het meest de moeite waard vind aan het vertellen van deze verhalen, is de kracht van de vrouwen die zich verenigden om de dader te pakken. En, weet je, deze vrouwen zijn aan de kant geschoven, hun verhalen zijn niet onderzocht. De gedachte dat er dertienhonderd openstaande zaken zijn van inheemse vrouwen die niet zijn opgelost, is gewoon onvoorstelbaar. Ik heb niets dan lof voor de vrouwen die zich hebben uitgesproken en met de politie hebben samengewerkt om een aantal van deze zaken op te lossen.”

Focus op inheemse gemeenschap

De serie belooft een intieme en onverbloemde kijk te geven op de impact van het onderzoek op de gemeenschap. Hoe heb je een evenwicht gevonden tussen gevoelige verhalen en de noodzaak om de harde waarheid over deze zaken te onthullen?

“Door in de eerste plaats de slachtoffers en hun families centraal te stellen. Want zonder de vrouwen die het hebben overleefd en naar voren zijn getreden, zouden de zaken niet zijn opgelost. Het zegt veel dat ze zichzelf in gevaar hebben gebracht. Ze spraken zich uit en werkten samen met de onderzoekers om het verhaal te vertellen. Het was absoluut noodzakelijk dat we hun verhalen vertelden en de vrouwen centraal stelden, in plaats van de dader.”

Deze franchise is niet alleen een misdaadserie; het toont ook het systematisch falen rondom vermiste en vermoorde inheemse vrouwen. Welke verantwoordelijkheid voelde je als verhalenverteller en producent om ervoor te zorgen dat dit niet alleen maar spannende televisie was, maar ook een oproep tot verantwoordelijkheid?

“Ik, als zwarte vrouw, wiens gemeenschap ook achtergesteld wordt wanneer dit soort misdaden gepleegd worden, weet: we krijgen zelden de aandacht die nodig is om de zaken op te lossen. Dus voor mij was het een van mijn passies om aandacht te vragen voor degenen die gemarginaliseerd zijn en slachtoffer zijn geworden, aangezien weinig mensen naar hen op zoek gaan. Het was belangrijk voor ons om de verhalen van de vrouwen uit deze specifieke gemeenschap te vertellen, omdat ze nog niet verteld zijn. Dat dertienhonderd mensen vermist worden in de inheemse gemeenschap in Alaska en dat niet veel van die zaken zijn opgelost, zegt veel over het systematische racisme. Het is belangrijk dat we alle verhalen vertellen, en dit is er een waar ik aan mee wilde werken.”

Aandacht voor de slachtoffers

Bij misdaadzaken ligt de focus vaak op de dader. Welke keuzes moest je maken om ervoor te zorgen dat de aandacht bleef uitgaan naar de vrouwen?

“Ik denk dat wij als verhalenvertellers, als mensen die gerechtigheid nastreven, altijd moeten onthouden dat er slachtoffers zijn en dat we hun namen moeten blijven noemen. Het zijn mensen met een leven, familieleden en dierbaren die van hen hielden, en hun verhalen zijn belangrijk. Het is onze plicht om ervoor te zorgen dat hun verhalen centraal staan, dat we hun verhalen blijven vertellen. Ook al moeten we verslag doen van de dader, we moeten ook evenveel, zo niet meer tijd besteden aan degenen die slachtoffer zijn. Dat is hoe we het vertellen van verhalen benaderen. Dat is hoe we respect tonen voor de families en voor degenen wiens stem niet meer gehoord kan worden.”