De dresscode van het Met Gala nodigt altijd uit tot een creatieve interpretatie, maar dit jaar sméékte hij er bijna om. Terwijl de tentoonstelling Costume Art in het museum een doordachte, bijna academische beschouwing is over het geklede lichaam in de kunst door de eeuwen heen, presenteerde de rode loper met de dresscode Fashion Is Art op de trappen iets heel anders: een uitnodiging – of eigenlijk: een uitdaging – om het thema letterlijk te nemen. Sommige gasten knikten er beleefd naar, terwijl anderen er helemaal voor gingen. Dat leidde tot veel looks op de rode loper van het Met Gala 2026 die sterk deden denken aan specifieke kunstwerken.
Referenties aan kunstwerken op het Met Gala 2026
De verwijzingen op de rode loper waren groot, gedurfd en af en toe heerlijk voor de hand liggend. Terwijl Gracie Abrams rechtstreeks uit Klimts Portret van Adele Bloch-Bauer I leek te zijn gestapt, bracht Rachel Zegler een historisch drama tot leven in de stijl van De executie van Lady Jane Grey. En Madonna verwees niet alleen naar Leonora Carrington, ze leek ook linea recta uit haar werk te komen – met entourage en al. Heidi Klum ging tot slot all-in op De gesluierde maagd.
Hier volgen de looks van het Met Gala 2026 die niet alleen de dresscode perfect verbeeldden, maar ook een ode brachten aan alle kunstwerken die als inspiratie dienden.
Cardi B in Marc Jacobs – sculpturen van Hans Bellmer
Cardi B verscheen als een surrealistische koortsdroom, dankzij Marc Jacobs. Haar lichaam was omgevormd tot de griezelige proporties van Hans Bellmer. Bellmer, een provocateur uit de jaren dertig, staat vooral bekend om zijn verontrustende, minutieus geënsceneerde foto’s van poppen: hij herschikte ledematen, verdubbelde torso’s en fragmenteerde lichamen tot iets wat zowel hypervrouwelijk als diep verontrustend is. Jacobs putte rechtstreeks uit die beeldtaal en maakte van Cardi’s heupen, schouders en silhouet iets sculpturaals.
Gracie Abrams in Chanel – Gustav Klimt, Portret van Adele Bloch-Bauer I (1907)
Gracie Abrams leunde volledig op Klimts Portret van Adele Bloch-Bauer I, beter bekend als de ‘Vrouw in het Goud’, een van de beroemdste portretten van de twintigste eeuw. De op maat gemaakte Chanel-jurk van Abrams weerspiegelde het kenmerkende bladgoudoppervlak van het schilderij, opgebouwd uit dicht, mozaïekachtig borduurwerk dat van dichtbij bijna op een harnas leek.
Rachel Zegler in Prabal Gurung – Paul Delaroche, De executie van Lady Jane Grey (1833)
Rachel Zegler ging voor drama in Prabal Gurung, waarmee ze De executie van Lady Jane Grey uitbeeldde. Het schilderij legt het laatste moment vast vóór de executie van de tienerkoningin, waarbij haar blinddoek zowel haar onschuld als haar totale kwetsbaarheid symboliseert; ze kan letterlijk niet zien wat er op haar afkomt. Prabal Gurung vertaalde dat naar een strakke, witte off-shoulderjurk, al was het vooral de blinddoek die het ensemble emotioneel maakte.
Claire Foy in Erdem – John Singer Sargent, Portret van Madame X (1884)
Claire Foys Erdem-look was geïnspireerd op het werk Portret van Madame X, een portret uit 1884 dat een schandaal veroorzaakte dankzij een (toen) schokkend suggestief afgezakt bandje. Het is algemeen bekend dat Sargent het schilderij herschilderde en het bandje weer op de schouder plaatste, maar de spanning rondom het kunstwerk verdween nooit helemaal. Foy benadrukte die spanning door een strakke zwarte satijnen jurk te dragen – mét afgezakt bandje – gecombineerd met een met kristallen geborduurd Barbour-jasje dat het geheel ook een beetje nonchalant deed aanvoelen.
Amy Sherald in Thom Browne – Amy Sherald, Miss Everything (Unsuppressed Deliverance) (2013)
Kunstenaar Amy Sherald nam de dresscode letterlijk – en draaide hem vervolgens om. Gekleed in een op maat gemaakte outfit van Thom Browne, geïnspireerd op haar eigen schilderij Miss Everything (Unsuppressed Deliverance), verscheen ze op het Met Gala als zowel kunstenaar als kunstwerk. (Andere beeldende kunstenaars die dit jaar voor het gala waren uitgenodigd, waren onder anderen Tschabalala Self, Anna Weyant en Maya Lin.) De stippen, de strakke grafische lijnen, het onmiskenbare kleurenpalet: het was allemaal terug te zien in Sheralds look.
Hunter Schafer in Prada – Gustav Klimt, Mäda Primavesi (1912)
Hunter Schafers Prada-look was een knipoog naar Mäda Primavesi, Klimts portret van een Weens kind uit 1912. In tegenstelling tot de vergulden societyportretten van de kunstenaar is dit portret luchtig en een beetje eigenzinnig; Mäda staat met grote ogen afgebeeld tegen een achtergrond van kleuren en patronen. Schafers zachte, speelse bloemenprints waren een knipoog naar die gevoeligheid.
Kim Kardashian in Allen Jones – Allen Jones, Body Armour (2013)
De look van Kim Kardashian verwees rechtstreeks naar Allen Jones’ Body Armour (2013), een sculpturale serie met Kate Moss als model, waarin de vrouwelijke vorm wordt weergegeven als een gestroomlijnde, hoogglanzende ‘schil’. Het werk houdt het midden tussen kleding en beeldhouwkunst en verandert het lichaam in een gepolijst oppervlak in plaats van iets zachts of natuurlijks. Kardashians borstschild sloot aan bij dat idee en overdrijfde de torso tot iets dat in zijn perfectie bijna industrieel aandeed.
De op maat gemaakte Dior-jurk van Naomi Watts, ontworpen door Jonathan Anderson, verwees naar de ‘Tableau Final’-couturelook van het huis uit 1951. Beide jurken zijn geïnspireerd op Nederlandse stillevens. Waar de jurk uit 1951 echter vasthield aan een licht kleurenpalet met zachtroze bloemen, zetten Anderson de bloemen op de jurk van Watts af tegen een zwarte achtergrond. Door die verschuiving voelde de jurk minder aan als een tuinfeest, en meer als een daadwerkelijk stilleven.
Luke Evans in Palomo Spain – tekeningen van Tom of Finland
Luke Evans, die momenteel op Broadway te zien is in The Rocky Horror Show, bracht een vleugje van dat theatrale zelfvertrouwen mee naar de rode loper en stapte de wereld van Tom of Finland binnen in een leren ‘daddy’-look van Palomo Spain. Tom of Finland – geboren als Touko Laaksonen – werd beroemd om zijn tekeningen van hypermannelijke, geüniformeerde mannen in leer en petten die autoriteit en fantasie met elkaar mixen. De look van Evans sloot aan bij die beeldtaal.
Alexa Chung in Dior – Claude Monet, Waterlelies-serie (ca. 1897–1926)
De op maat gemaakte Dior-jurk van Alexa Chung, ontworpen door Jonathan Anderson, was geïnspireerd op Monets Waterlelies – maar dan op een puurdere manier. De jurk richtte zich namelijk op één bloeiende lelie tegen een vloeiende chartreuse achtergrond, waardoor Monets impressionistische scène werd omgezet in iets grafischers. Er was nog steeds een gevoel van zachtheid, maar het was net scherp genoeg om op te vallen op de rode loper.
Lisa Airan in Christopher Kane – Henri Matisse, De dans (1910)
Lisa Airan koos voor een ontwerp uit de lente/zomer 2015-collectie van Christopher Kane, die geïnspireerd was op De dans van Henri Matisse. Haar jurk weerspiegelde de verzadigde kleuren en het gevoel van beweging uit het schilderij, waarbij de figuren speels om het lichaam bewegen.
Madonna in Saint Laurent – Leonora Carrington, The Temptation of St. Anthony. Fragment II (ca. 1945)
Madonna ging volledig voor dark enchantress-sferen in Saint Laurent, geïnspireerd door Leonora Carrington – de twintigste-eeuwse schilder en schrijver wiens werk in de jaren veertig dromerige werelden opriep vol heksen, hybriden en rituelen. Carringtons schilderijen richten zich niet zozeer op één figuur als wel op een hele cast van personages, en Madonna begreep dat: haar doorschijnende paarse cape, gedragen door een kleine stoet vrouwen, creëerde een uitgestrekt en suggestief tafereel.
Kendall Jenner in GapStudio by Zac Posen en Yu Chi Lyra Kuo in Jean Paul Gaultier – Gevleugelde Overwinning van Samothrake (ca. 190 v.Chr.)
Kendall Jenner channelde de Gevleugelde Overwinning van Samothrake, het marmeren beeld uit de tweede eeuw v.Chr. dat je begroet bovenaan de trap bij de Denon-vleugel van het Louvre. Zac Posen vertaalde het beeld naar een look door de verwaaide draperie vorm te geven in een vloeiende, bijna nat ogende jersey die op alle juiste plekken aansloot en meebewoog.
Yu Chi Lyra Kuo ging nog een stapje verder in haar Jean Paul Gaultier-jurk, die ook geïnspireerd was op de Gevleugelde Overwinning van Samothrake. Van de plooien tot het volume: de look was een sculpturaal wonder.
Ben Platt in Tanner Fletcher – Georges Seurat, Een zondagmiddag op het eiland La Grande Jatte (1884–1886)
De met een Tony bekroonde acteur en zanger Ben Platt koos maandagavond voor een custom, met de hand beschilderd en geborduurd pak van Tanner Fletcher. Daarmee hintte hij zowel naar het thema van de avond als naar een klassieker uit de musicalwereld. Zijn look was namelijk een knipoog naar Een zondagmiddag op het eiland La Grande Jatte (1884–1886) van Georges Seurat – het werk dat Stephen Sondheim en James Lapine inspireerde tot de musical Sunday in the Park With George.
Het op maat gemaakte pak, de helm en de folie van Miles Chamley-Watson van KidSuper waren geïnspireerd op de gefragmenteerde geometrieën van Pablo Picasso en Georges Braque, waarbij het luidruchtige kleurenpalet en de strakke snit samen de uitbundigste vorm van dissonantie creëerden.
Heidi Klum in Mike Marino – Giovanni Strazza, De gesluierde maagd (ca. jaren 1850)
Niemand gaat zo volledig op in een thema als Heidi Klum, die maandag op het Met Gala verscheen in een outfit van Mike Marino, geïnspireerd op De gesluierde maagd. Het originele negentiende-eeuwse borstbeeld staat bekend om zijn verbazingwekkende detailniveau. Klums versie deed het publiek een beetje denken aan haar Halloween-feesten: het model verhulde haar gezicht en lichaam op de meest Heidi Klum-achtige manier.
Audrey Nuna in Robert Wun – Jackson Pollock, Number 1A, 1948 (1948)
De jasjurk van Robert Wun die Audrey Nuna droeg, zag eruit alsof hij het een en ander had meegemaakt – en inderdaad, hij was bezaaid met vijftienduizend zwarte kristallen die iets weg hadden van bijzonder hardnekkige vlekken. De algehele look deed sterk denken aan Jackson Pollock – met name zijn doeken uit de ‘drip-periode’ van eind jaren veertig.
Rosé in Saint Laurent – Georges Braque, The Birds (1961)
Rosé hield het strak, maar er was zeker sprake van een verwijzing. In samenwerking met Saint Laurent bewerkte ze een motief uit Georges Braques The Birds, dat al in meerdere collecties van Yves Saint Laurent is teruggekomen. Een verwijzing uit het archief die modern aanvoelt.
Alexi Ashe Meyers in Celine – Yves Kleins serie Anthropometries
Voor haar grote Fashion is Art-moment droeg Alexi Ashe Meyers een jurk uit de lente/zomer 2017-collectie van Céline met opvallende, blauwe lichaamsafdrukken naar het voorbeeld van Yves Klein. Klein is vooral bekend om zijn Anthropometries – performances uit de jaren zestig waarin hij met verf bedekte vrouwenlichamen als levende penselen gebruikte en ze op het doek drukte om die onmiskenbare silhouetten in zijn kenmerkende ‘International Klein Blue’ te creëren. De jurk van Meyers vertaalde dat idee direct, waardoor het zowel een van de letterlijkste interpretaties van de avond was, als een van de slimste.
Angela Bassett in Prabal Gurung – Laura Wheeler Waring, Meisje in een roze jurk (1927)
In haar Prabal Gurung-outfit verwees Angela Bassett op charmante wijze naar het schilderij Meisje in een roze jurk van Laura Wheeler Waring, wiens portretten van zwarte vrouwen uit de Harlem Renaissance gekenmerkt worden door een natuurlijke elegantie zonder enige opsmuk.
