We zitten in het vliegtuig naar Mallorca, waar we de cover voor dit Motherhood Issue van Vogue gaan schieten. Onze inspiratie is een serie van fotograaf Kate Bellm die ze deze zomer schoot: moeders en kinderen op dat Spaanse eiland, vrij en ongecompliceerd. Vrouwen die met hun kroost naakt om zich heen in zee zwemmen, zongebruind, een beetje hippie, alles ogenschijnlijk vanzelfsprekend en relaxed.
‘Nog steeds mezelf, maar dan mét kind’
Dat was ook precies het beeld dat ik van het moederschap had voordat ik er zelf aan begon. Voor mij stond eigenlijk altijd al vast dat ik moeder wilde worden. Daar heb ik nooit lang over nagedacht, ik zag mezelf gewoon in die rol. En gelukkig was het mij gegeven om twee kinderen op de wereld te zetten.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
Alleen bleek ik een heel ander soort moeder dan ik vooraf had bedacht. Ik dacht oprecht dat het moederschap mijn karakter zou veranderen. Dat er met een kind automatisch een soort oermoeder in me wakker zou worden: met eindeloos geduld, huiselijk en een kei in regelmaat. Niets bleek minder waar. Na een paar weken zwangerschapsverlof kon ik niet wachten om weer in het vliegtuig te stappen en mooie series te gaan schieten. Ik was nog steeds mezelf, alleen nu met een kind.
‘Moedertypes’ in Vogue’s Motherhood Issue
Maar hoe weet je vooraf wat voor moeder je wordt? En belangrijker: mogen we moeder zijn in al onze verschillende hoedanigheden? Misschien kwam mijn verwachting voort uit het beeld dat de maatschappij ons lang heeft voorgehouden van hoe een ‘goede moeder’ eruitziet. Huiselijk ben ik namelijk nooit geweest en routine en vastigheid beschouw ik als scheldwoorden. En laat dat nou nét zijn waar kinderen goed op gaan. Gelukkig bezit mijn wederhelft die eigenschappen tot in zijn vezels en zijn onze kinderen behoorlijk huiselijk en tevreden opgegroeid.
In dit nummer legt Kalinka Hählen op humoristische wijze uiteenlopende moedertypes langs de Vogue-moedermeetlat. De moeder die de boel loslaat, de moeder die juist overal bovenop zit, en alles daartussenin. Zoals de Loedermoeder. Bij elke vijf in de klok gromt ze ‘wijn, ik moet wijn’ en ‘die kutkinderen,’ omdat ze weer schoon genoeg heeft van haar bloedjes. Nog eentje dan: de Kangoeroemoeder die als een dolle zorgt en haar kind niets, maar dan ook niets laat gebeuren. Vallen? Opstaan? Nee zeg, de weg naar een eventuele misstap is ofwel afgesloten, ofwel geplaveid met kussens en reeds afgedekte risico’s. Ik zou zeggen: kijk, vergelijk en lach. Wie weet herken jij jezelf of je vriendinnen wel in een van de tien types.
Niet één formule
Van Marie Nanette, Vogue’s editorial director en al meer dan twintig jaar mijn collega, kreeg ik de opvoedtip: je krijgt leuke, zelfstandige kinderen door ‘liefdevolle verwaarlozing’. Laat ze af en toe zelf iets oplossen, uitvogelen of zelfs de mist ingaan. Tegelijkertijd zie ik moeders die het liefst elke beweging van hun kroost volgen – met Snapchat-locaties, Magister en andere apps is dat tegenwoordig prima mogelijk – en ook zij brengen ontzettend leuke kinderen groot. Er bestaat blijkbaar niet één formule.
