“Excuse this scenario”, zegt ze vanaf de andere kant van de lijn. Ivy Stewart zit in kleermakerszit op het tapijt. Ze draagt een longsleeve met grafische print. “Je kunt me hier in uittekenen”, zegt ze over haar look. Haar kledingkast bestaat naar eigen zeggen voor zo’n 90 procent uit T-shirts van muziekbands. Alvast een goede basis voor haar grote toekomstplan om ooit rockster te worden. Haar herkenbare platinablonde lokken heeft ze strak opgestoken. Haar jukbeenderen, zo scherp als een mes, springen direct in het oog. Terugblikkend op de covershoot in het Drift Museum glimlacht ze van oor tot oor. Een hard contrast met haar heerlijk intimiderende model mug. Die gelaatstrekken trokken ook de aandacht van het modellenbureau waar ze twee jaar geleden haar eerste contract tekende. Het was haar moeder die haar het duwtje in de rug gaf om foto’s naar een agency op te sturen. “Ik ben er vrij zeker van dat ik erbij huilde, omdat ik het eigenlijk helemaal niet wilde doen. Maar thank the Lord dat mijn moeder het toch heeft gedaan.”
Van Kirrie naar Prada
Tot haar zestiende was Ivy, geboren in het Schotse Kirriemuir, een dorpje dat zo’n zesduizend inwoners telt, een groentje in de modewereld. Af en toe keek ze naar een show, het liefst die van Alexander McQueen, maar verder reikte haar modekennis niet. “Ik had nooit gedacht dat ik in de mode-industrie terecht zou komen, omdat ik dacht dat ik niet goed genoeg was voor die wereld.”
Maar het universum had andere plannen. Of dus beter gezegd: haar moeder. Tijdens de pandemie moedigde zij haar aan om haar portretten op te sturen naar Colours Agency, een modellenbureau in Glasgow. Met frisse tegenzin poseerde Ivy voor de camera. Het bureau reageerde enthousiast en haalde haar binnen. Niet veel later viel ze op bij David Grilli, scout van IMG Models, het internationale modellenbureau dat ook grote namen als Gisele Bündchen en Bella Hadid vertegenwoordigt.
Voor ze het wist stond ze met haar agent en moeder bij de casting van Prada. “Ik wist toen nog helemaal niets van modellenwerk. Gelukkig was het team van Prada heel aardig. Ze lieten me op mijn gemak voelen.” Als kersverse zeventienjarige werd ze geboekt voor haar allereerste show. Haar debuut op de internationale catwalk was exclusief voor het Italiaanse modehuis.

Gechased door Law Roach
Twee jaar later heeft het model een aardig cv opgebouwd. Mugler, Dries Van Noten, Balenciaga: het is slechts een greep uit de modehuizen waar ze voor liep. Maar hét moment waarop haar naam op ieders lippen lag, volgde na de herfst/winter 2026-coutureshow van Schiaparelli.
In het publiek zat een special someone te azen op Ivy’s look: een witte, gebeeldhouwde bodice en een ombrérok van kralen. Die iemand was Law Roach, de befaamde image architect van Zendaya. Dat de look binnen enkele uren van haar lichaam via een privéjet op het lichaam van de actrice zou belanden, had Ivy niet zien aankomen. “Tijdens de fitting had Daniel Roseberry bij de originele look een neckpiece bedacht. Het team zei: ‘Waarom halen we het niet weg, zodat Zendaya het kan dragen?’ We moesten er allemaal om lachen, maar ik had geen idee of dit echt zou gebeuren. Na de Schiaparelli-show zocht Law Roach me backstage op.”
Diezelfde avond liep ze nog een show, voor Standing Ground. “Toen ik de catwalk afliep, rende een crewlid naar me toe en werd er een beeldscherm onder mijn neus gedrukt. Daar stond Zendaya, in mijn jurk… Wat?! Mijn telefoon ontplofte met berichten van mensen uit mijn inner circle: ‘ Girl, you sold that dress!'”













