Gracie Abrams is pas net door de douane op het vliegveld heen als de Amerikaanse Vogue haar spreekt. De zangeres was namelijk naar New York City voor de bruiloft van een vriendin (misschien heb je er iets van meegekregen in het nieuws), waar ze een rode paillettenjurk van Chanel, ontworpen door Matthieu Blazy, droeg. Als je iemand bent die gelooft dat celebs soms secret messages in hun outfits verwerken, dan was dit zo’n moment. Sinds vandaag is Gracie Abrams namelijk ook officieel een Chanel-girl.
Gracie Abrams is een Chanel-girl
“Mijn oma had een flesje N°5 op haar wastafel staan”, zegt ze over haar eerste herinnering aan het Franse modehuis. “Het eerste wat ik deed als ik bij haar op bezoek ging, was aan haar kaptafel zitten en doen alsof ik haar was. Ik herinner me dat ik dacht dat een Chanel-parfum het toppunt van vrouwelijkheid was.”
Als het dragen van Chanel N°5 het toppunt van vrouwelijkheid is, wat betekent het dan om het gezicht te zijn van een nieuw parfum van het modehuis – de amberachtige, citrusachtige en bloemige Coco Mademoiselle Crush Absolu? “Zelfvertrouwen”, zegt ze. “Een geur kan in een fractie van een seconde veranderen hoe je je voelt.”
Coco Mademoiselle Crush Absolu
Parfumeur Olivier Polge beschrijft het creatieproces van de geur als “beginnen met een blank page”, en eindigen met iets sensueels en warms. Er zijn geurnoten van vanille en amber, gecombineerd met frisse en energieke noten van grapefruit en lychee. Zie het als een toevoeging aan een beautyroutine die Abrams omschrijft als low-maintenance. “Ik kam mijn wenkbrauwen, doe wat blush op, spuit een geur op en ga op pad”, zegt ze.
Haar signature look is echter haar steeds korter wordende haar. “Ik heb geen geduld voor uitgroei, dus als ik ook maar even in mijn nek voel dat er haar zit, zeg ik: ‘Knip het maar af.’” (Elke keer als Blazy haar met een nieuw, korter kapsel ziet, “omarmt hij het”, voegt Abrams eraan toe.)
Tekenen en uitgaan als uitlaapklep
Waar Abrams zich deze zomer op focust – zowel voor haar aanstaande album Daughter from Hell als voor andere creatieve projecten – is openstaan voor van alles en nog wat. Dat geldt ook voor de kleine dingen in het leven, zoals haar nieuwe liefde voor tekenen. “Telkens als we samen zijn, teken ik kleine portretjes van vrienden”, zegt ze. “Het is een beetje silly, maar ik vind het ook heel therapeutisch en rustgevend. Ik hou er zo van omdat het niet zo diepzinnig is.”
Die aanpak neemt ze mee in haar allereerste acteerrol, in Halina Reijns historische drama Please. “Ik probeer open te staan voor wat komen gaat, hoe de ervaring er ook uit komt te zien”, zegt ze. “Ik probeer mezelf niet in de weg te staan, en mijn openheid niet te laten beïnvloeden door angst. Hoe zich dat gaat ontvouwen, gaan we zien. Het voelt zo raar om erover te praten terwijl we het nog niet hebben opgenomen.”
