ontmaagd-worden-is-niet-altijd-het-startschot-voor-rondwippen-als-een-batterijkonijntje-381363
©Estelle Schiricke

Een idee van mijn ontmaagding had ik niet. Mogelijkheden evenmin. Ik was zeventien, nog in de kast, kende geen andere queer jongens en had ik ze wel gekend, dan weet ik zeker dat ik alsnog niets had gedaan. Want, zo moet je weten: mijn onzekerheid was groter dan ikzelf. En ik ben bijna twee meter lang. Ik zag mijn puisten, het laagje buikvet, mijn slungelige benen en het tekort aan enige vorm van spierbal als bewijs dat niemand me ooit zou kunnen begeren. Tuurlijk, menig tiener masturbeert erop los (ik was menig tiener) en denkt vaak aan seks, maar niets in mij zei: ga op jacht. Probeer het. Ik zat in de kast, was bang en onzeker, luisterde aandachtig naar de verhalen die vrienden me vertelden. En dat was dat.

Ontmaagding: wanneer, hoe, met wie?

Studeren deed ik in Utrecht. Een stad waar de soa’s je om de oren vliegen. Zo’n beetje dagelijks hoorde ik op de hogeschool verhalen aan over spannende escapades. Maar zelfs als achttien-, negentien-, twintig-, en eenentwintigjarige gebeurde er niets. Ik ging heus wel op dates. Tongde me suf. Ik liet mijn krullen groeien en nam een bril, later scheerde ik mijn haar af en duwde ik lenzen in mijn ogen.

Ik was zoekende in wie ik was. Gedroeg me op school als een bevlogen militair, maakte mezelf daarmee wijs dat ik niet eens tijd had voor een relatie, terwijl ik stiekem vooral te onzeker was om te daten. Toch leerde ik tussen het studeren door af en toe jongens kennen. Ik sprak af, werd óf instant verliefd óf vond het een verspilling van tijd, maar ook na succesvolle eerste, tweede, derde dates gebeurde er niets. Ik vond hem uiteindelijk niet interessant genoeg. Of hij mij. Ik werd geghost. Heb zelf geghost. Ik leerde wat voor mijnenveld online daten anno nu kan zijn.

Gevalletje love bombing

Inmiddels was ik tweeëntwintig, afgestudeerd, fulltime werkend en nog altijd maagd. Ik verhuisde naar Amsterdam en wist: daar gaat het gebeuren. Daar móét het gebeuren. Daar vind ik die ene lange gast, met een zachte ziel en keiharde ambities, een vriendelijke lach en reislust. Ik downloadde een nieuwe datingapp. Ontmoette een van de mooiste jongens die ik ooit had gezien. Een corpsgast, met een grote neus en een poppengezicht. Als een Franse acteur, zo mooi. We zoenden, dronken bier. Hij vertelde weinig seksuele ervaring te hebben. Ik zei helemaal geen ervaring te hebben. Na date vier werd ik geghost.

Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief

Dan die andere jongen. Lang en ambitieus, sociaal, knap. Na een gevalletje love bombing van zijn kant en bijbehorende plannen voor kerst (mind you: we ontmoetten elkaar in de nazomer) belandden we na de tweede date quasi beschonken in zijn bed. We zoenden, hij biechtte op me zo leuk te vinden dat ie wilde wachten met onze eerste keer. Iets met spanning opbouwen. Er een speciaal moment van maken. Dagen later stopte hij het.

Jong en gay

Kort daarvoor filmde ik mijn eerste documentaireserie voor Spuiten en Slikken: Jong Geleerd, Nooit Gedaan. Ik deelde daarin voor het eerst dat ik nog maagd was, interviewde mensen zoals ik en keek met Kim Holland mee op een pornoset – ja, echt. De serie werd flink bekeken, en in de weken die volgden na de release kreeg ik honderden berichten van kijkers, goede vrienden of collega’s die me in vertrouwen namen en deelden dat zij óók nog maagd waren. Of dat ze al 29 waren toen ze voor het eerst seks hadden. Dat ik helemaal niet zo gek was als ik dacht.

Ik kreeg ook andere reacties. Van zestigjarige mannen die me wel konden uitleggen hoe het werkte. Of de collega die zei: ‘Jij? Maagd? Maar je bent gay, knap, je woont in Amsterdam. Ik dacht dat je de halve stad had afgewerkt.’ Het vooroordeel over jong en gay zijn: dan zul je wel meer pikken dan pakken koek hebben gezien. Dat gaat niet altijd op, zo blijkt. Toch voelde ik me, door de vele reacties van (on)bekenden, geen alien meer. Ja, ik was drieëntwintig en nog maagd. Tegelijkertijd voelde ik me gesterkt door al die anderen met eenzelfde soort verhaal. Waarom ontmaagd worden zien als een missie, als iets dat zo snel mogelijk afgestreept moet worden van de bucketlist, in plaats van als een leuke toevalligheid op een moment dat je er echt klaar voor bent?

De eerste keer

Nou, dat was ik twee jaar later. Het ging ongeveer zo: het was een zomernacht in Manhattan, zo’n klamme nacht waarin de hitte tussen de gebouwen blijft hangen. Uren voor het moment suprême leerde ik hem kennen. Een lieve man, knap, attent, getalenteerd, daar kwam ik algauw achter. We dronken vodka met bruiswater, dansten in de gay club waar we afspraken. Hij was allerliefst. Mijn zenuwstelsel kalmeerde terwijl we praatten. Ik was net 25, ver van huis en wist, na jaren vol onzekerheid en zelfhaat, eindelijk: ik mag geliefd worden. Terwijl de stad zich klaarmaakte voor zonsopgang lag ik in bed met een, tot kort ervoor, vreemde. Ik was ontmaagd. En ik vond het leuk. En ik vond het fijn. Ik voelde me een hele meneer. Ik hoorde bij het land der ontmaagden. Maar dat was toen. En dit is nu.

Sukkel in de liefde

Ontmaagd worden is niet altijd een startschot om vervolgens als batterijkonijntje rond te wippen. Althans, niet voor mij. Daten is nog altijd niet bepaald een hobby, ik vind de liefde vreselijk spannend en ontmoet nog altijd niet De Man bij wie ik denk: ja, met jou wil ik zijn. Heeft meerdere redenen: ik word herkend tijdens het uitgaan en krijg complimenten over mijn werk – heel lief, maar dan weet ik niet wanneer ik eventueel met een fan in bed beland. Een andere: ik ben (heel) lang, heb een (heel) grote smoel en kleed me (heel) uitgesproken. Dat kan afschrikken. Begrijp ik. Nog iets: apps als Grindr zijn niet aan mij besteed. Lekker gebruiken als je ze leuk vindt, hoor. Maar ik kan het niet. Of ik dan nooit een keer een avontuurtje heb gehad? O, zeker wel. Maar dan met iemand die ik in het echt, in een club of op een date, heb ontmoet.

Ik heb weleens gegoogeld of ik aseksueel ben. Het antwoord: neen. De keren dat ik sinds mijn ontmaagding seks had vond ik hartstikke leuk. En bovendien heb ik behoefte aan liefde en seks. Maar in de voorgaande jaren durfde ik dat niet op te biechten. Zo van: ik regel het allemaal zelf wel. I’m a strong and independent man. En hoewel dat klopt, fantaseer ik soms ook weleens over vakanties met een vriendje in plaats van alleen. Over samen zonsondergangen kijken aan het water, in plaats van solo. Over iemand die je moed inpraat en knuffelt op momenten dat je het nodig hebt, in plaats van een zoveelste goeroe op Spotify die je op je 28ste vertelt dat ‘You can do it!’ Uiteindelijk is een mens gemaakt voor connectie. En ja, soms frustreert het dat er nog geen connectie is. Dan waan ik me weer Bridget Jones, een sukkel in de liefde.

Terug bij af

Ik ben zo atheïstisch als maar kan, maar ben, op het gebied van seks, bijzonder kuis. In de zin van: ik vind het nogal wat, je uitkleden bij iemand. Huid op huid. Je intiemste moment – lees: klaarkomen – delen met een persoon. Vorig jaar zag ik een jongen die alles had wat ik zocht. We leerden elkaar in rap tempo kennen, waren al snel serieus aan het daten, hadden vaak seks. Maar, hoe graag ik het ook wilde: ik voelde het niet. En als ik iets weet van liefde, is dat je het moet voelen. Dus maakte ik het ‘uit’, na een paar weken daten, en huilde terwijl ik het deed. Want hij was goed. En mooi. En ik haatte mezelf. Het had zo mooi kunnen zijn.

Dus, ja. Nu ben ik weer terug bij af. Is mijn maagdenvlies zo’n beetje teruggegroeid. Nu zit ik weer op een datingapp, hoewel ik het liever niet doe. Dat is nou eenmaal hoe een mens anno nu iemand vindt, denk ik, ook al blijf ik geloven in een random ontmoeting als de romanticus die ik ben. In iemand die goed voor me is. In en in goed. Bij wie ik me kan uitkleden, lichamelijk en mentaal. Want seks is ook gewoon leuk. En fijn. En gezond. Gelukkig heb ik nog wat jaren te gaan. Of ik uiteindelijk meer piemels dan pakken koek ga zien? Denk het niet. Maar goed. Wat extra ervaring kan geen kwaad. Om vervolgens een avond met vrienden op het terras te zitten, terwijl ze in geuren en kleuren vertellen over wat er bij ze onder de lakens gebeurt? Ik kan niet wachten. Dan zal ik knikken en lachen. En zeg ik: ik heb ook nog een goed verhaal.

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd in het oktobernummer van Vogue Nederland, het Sex Issue, dat nu in de winkel ligt en hier online te bestellen is.