Ongeloof. Verbazing. Intrige. Het zijn slechts enkele van de vele reacties die klonken toen in maart bekend werd gemaakt dat Zara (dat onder moederbedrijf Inditex valt, de grootste modegroep ter wereld) couturier John Galliano had gestrikt voor een langdurige creatieve samenwerking. Al vielen de reacties dan weer in het niet toen Galliano vorige maand bekendmaakte zijn tentoonstelling in samenwerking met The Metropolitan Museum of Art in New York te cancelen. “Ik ben en blijf volledig verantwoordelijk voor de pijn die mijn woorden in het verleden hebben veroorzaakt”, schreef Galliano in een verklaring, verwijzend naar zijn antifeministische en anti-Aziatische uitspraken in 2010 en 2011. “En in het bijzonder voor de pijn die ik de Joodse en Aziatische gemeenschappen heb aangedaan. Daar heb ik nog altijd heel veel spijt van. Ik erken en respecteer ook dat een tentoonstelling ter ere van mijn werk voor sommige mensen te pijnlijk zou zijn.”
Zowel Galliano’s werk als naam roepen al lange tijd reacties op. Ook mensen die nooit zijn kleding hebben gedragen, hebben vaak een uitgesproken mening over zijn werk en/of over hemzelf. Het is dan ook niet zonder reden dat hij aan dit Zara-project werkt in een atelier in een statige villa in de Parijse voorstad Boulogne-Billancourt, letterlijk én figuurlijk mijlenver verwijderd van het geroezemoes en de roddels uit de stad.
Parijs is het decor van enkele van Galliano’s grootste triomfen. Bijna drie decennia lang presenteerde hij in de Franse hoofdstad alom geprezen shows die de koers van de mode keer op keer verlegden. Maar Parijs is ook de plek waar hij zijn diepste dieptepunten beleefde. In deze stad werd hij ontslagen bij Dior na de hierboven genoemde uitspraken, die volgens hem waren aangewakkerd door zijn drugs- en alcoholverslaving. Inmiddels is Galliano vijftien jaar clean en nuchter.
In gesprek met John Galliano
Toen ik Galliano in juli ontmoette – gekleed in een wijde korte broek en een olijfgroen gebreid shirt uit Dario Vitale’s eenmalige Versace-collectie – was de tentoonstelling in The Met, die toen nog niet was aangekondigd, nog geen onderwerp van gesprek. Zijn collecties voor Zara (of noem het een samenwerking, partnerschap, of pas de deux) was eerder dat jaar, in januari, in alle stilte tot stand gekomen. Het idee werd echter al veel eerder geboren, in 2022, toen Galliano Marta Ortega Pérez ontmoette, de nonexecutive chair of the board van Inditex en het brein achter Zara’s samenwerkingen. “Marta steunt creativiteit echt”, zegt Galliano. “En ze is geobsedeerd door mode.”
In het najaar van 2022 leidde die obsessie tot een tentoonstelling van het werk van fotograaf Steven Meisel in de MOP Foundation van Ortega Pérez, in La Coruña, de ‘geboorteplaats’ van Inditex in het noordwesten van Spanje. “Steven is een van mijn grootste steunpilaren geweest voor het in beeld brengen van mijn werk”, vertelt Galliano. Hij verwijst naar zijn baanbrekende portfolio voor de Amerikaanse Vogue uit 1994, waarmee de ontwerper voldoende financiële steun wist te verwerven om later dat jaar zijn inmiddels legendarische volledig zwarte herfst/winter 1995-show te kunnen organiseren. Galliano en zijn langdurige partner Alexis Roche reisden voor Meisel naar Spanje, waar ze Ortega Pérez ontmoetten. “De band begon te groeien”, vertelt hij. “En toen vroeg ze me: zou je geïnteresseerd zijn in een samenwerking?”
Zijn antwoord? Nee.
