Wintour: Allereerst wil ik zeggen dat het een enorme eer is om door Meryl gespeeld te worden, hoe ver Miranda ook van mijzelf afstaat. Wie zou dat niet als het bijzonderste cadeau beschouwen? Ik ben blij met mijn leeftijd. Ik voel me net zo levendig, enthousiast en bewust als altijd, en ik leer graag van mijn kinderen en van al mijn teams over de hele wereld. Het is altijd spannend. En ik denk dat je met ervaring een gevoel voor evenwicht en proportie krijgt, en dat je weet dat het leven niet perfect is en dat er dingen misgaan, en dat je gewoon je best moet doen. Maar als het niet lukt, moet je verder gaan. Ik vind dat leeftijd eigenlijk een voordeel is.
Streep: Ja.
Wintour: Ik denk dat je, als je een goed leven hebt geleid, gemakkelijker leiding kunt geven.
Gerwig: Ik kan zeker zeggen dat, als ik met Meryl op de set ben, iedereen een beetje rechter gaat zitten als jij er bent.
Streep: Dat is belachelijk.
Gerwig: Nee, het is waar. Ik zag het gebeuren toen we samen Little Women deden, en je was in kostuum en je zat erbij voor je eigen belichting, en dat was de snelste belichting die ze ooit hebben gedaan. Het was gewoon: Meryl zit erbij voor haar belichting. Ik weet niet of het in de mode- en uitgeverswereld ook zo is, maar ik heb sterk het gevoel dat het maken van films van persoon tot persoon wordt doorgegeven. Meryl, jij hebt dat meegemaakt – en sommige mensen met wie je dit pad hebt bewandeld, zijn er niet meer. Mike [Nichols] is er niet meer, en Robert [Redford] ook niet.
Streep: Mike is hier. [Raakt haar borst aan.] Mike is hier zo aanwezig. Dat is de grote troost van ouder worden. Het is ondraaglijk als er elke week iemand sterft van wie ik houd, maar je beseft: oké, je moet haar verwerken. Je moet hem verwerken. Je moet ze allemaal hebben. Ze zitten hier, je gaat ze gebruiken, en ze zullen blijven leven. De onuitwisbare mensen gaan niet weg. We raken geen mensen kwijt. We houden ze bij ons en ze blijven werken.
Gerwig: Anna, voel jij datzelfde gevoel dat er iets wordt doorgegeven, of een verbinding met verschillende ontwerpers of mensen die er niet meer zijn?
Wintour: Nou, natuurlijk is Vogue gebaseerd op de waarden en tradities uit haar geschiedenis. Ik heb het grote geluk gehad om zowel voor Alexander Liberman als voor Si Newhouse te mogen werken, en het waren buitengewone mannen met een fantastisch instinct. Ik vind echt dat je je verleden niet uit het oog mag verliezen. Pas als je je geschiedenis begrijpt, kun je vooruitgaan.
Streep: Zie je iemand die een carrière zal hebben zoals die van Karl Lagerfeld—
Wintour: Ja!
Streep: Diezelfde lange levensduur en invloed?
Wintour: Ja, dat geloof ik echt. Ik heb het gevoel dat Matthieu zijn droombaan heeft gevonden. De eigenaren van Chanel – Alain en Gérard Wertheimer – zijn erg geduldig. En ze hebben altijd die balans gevonden tussen traditie en openheid voor verandering. Dat was de magie van Karl, die de geschiedenis zo grondig kende, maar ook nieuwsgierig en onrustig was en een buitengewone multitasker. Ik denk dat Matthieu dezelfde vitaliteit en cultureel bewustzijn heeft en misschien – wie weet? – net zo lang meegaat als Karl.
Gerwig: Er is altijd de vraag, vooral bij vrouwen, over kinderen en werk en hoe dat samengaat. En ik werd heel enthousiast bij het idee om je te interviewen, omdat niemand vraagt naar het grootmoederschap. Dus, ik bedoel, Meryl, ik weet dat je ongelooflijk betrokken bent –
Streep: Sommigen zeggen: te betrokken.
Gerwig: Hoe breng je het grootmoederschap in evenwicht met je werk?
Streep: Het gaat erom dat je van elk moment geniet, dat je er alles uit haalt wat je kunt, in het besef hoe vluchtig het allemaal is en hoe snel de tijd voorbijgaat. Dat zei mijn moeder tegen me, en ik zei: ‘Ja, ja.’ Het is de langste en tegelijk de kortste tijd. En je kunt niets terugkrijgen. Dus geniet er zoveel mogelijk van. Ik vind het iets goddelijks. Ik heb zes kleinkinderen, zes onder de zes. Ze zijn zes, vijf, vier, drie, twee en één. Ik hoop dat we er nog niet klaar mee zijn, maar we zullen zien. Ik kan niet eens uitdrukken hoeveel het voor me betekent dat mijn kinderen me zoveel tijd geven met hun kinderen. Het enige is dat ze aan twee kusten wonen, dus ik zit veel in het vliegtuig.
Gerwig: En jij, Anna, hebt ook kleinkinderen.
Wintour: Ik heb er niet zoveel als Meryl. Ik heb er maar vier, en ik heb vier stiefkleinkinderen die bij ons in de buurt zijn opgegroeid. Als moeder met het soort banen dat wij hebben, moet je er gewoon tijd voor vrijmaken. Ik was vastbesloten om naar de wedstrijden te gaan en op de ouderavonden te verschijnen, om er te zijn als het belangrijk was. Ik vond dat Vogue altijd wel kon wachten en dat het oké is om een drukbezette moeder te zijn. Je zorgt ervoor dat het lukt.
We hebben een familiecomplex op Long Island, en ik probeer daar een ontmoetingsplaats van te maken voor ons allemaal, die verspreid over de hele wereld wonen. We vieren graag verjaardagen en bruiloften; tradities zijn belangrijk – we zijn Engels, dus we spelen voortdurend spelletjes en organiseren talloze tennistoernooien – en we proberen voor elkaar te zorgen, door dik en dun. Ik probeer mijn kinderen en kleinkinderen bij te brengen dat het de familie is die telt en dat de familie je liefde en steun geeft. Als je dat hebt, komt al het andere wel goed.
Gerwig: Meryl, je zei iets tegen me dat in mijn hoofd is blijven rondspoken. Je zei: ‘Het leven begint wanneer je een verbintenis aangaat’, en ik vond dat zo’n wijze uitspraak. Het is duidelijk dat wanneer je een gezin hebt, dat de grootste verbintenis is, maar ik denk dat jullie beiden in jullie werk een verbintenis zijn aangegaan met jullie respectievelijke vakgebieden.
Streep: Tom Stoppard zei: ‘Je moet je gewicht verplaatsen.’ Je staat altijd, altijd op onstabiele grond. Het is zo onzeker om acteur te zijn. Je bent chronisch werkloos. En er is ook geen sprake van een carrièrepad, want roem is iets wat je in een oogwenk hebt. Maar een oeuvre opbouwen en vertrouwen in jezelf hebben? Dat kost tijd, en dat kun je niet thuis in je eentje doen – het is niet zoals schrijven of componeren. Ik denk niet: ik hou van dit werk, ik ga dit werk nog heel lang doen. Ik denk: dit is de wereld. De onstabiele wereld. Alles verandert en het gaat erom te leren daar min of meer op voorbereid te zijn.
Wintour: Maar ik denk ook dat uitdagingen juist datgene zijn wat je werk interessant maakt. Tijdens de coronacrisis moesten we onze manier van werken, onze communicatie – alles – volledig omgooien. Ik dacht de hele tijd aan mijn zoon Charlie, die coassistent was aan Cornell University. Hij werkte op de coronafafdelingen en omdat hij gespecialiseerd is in geestelijke gezondheidszorg, hoorde het bij zijn taken om tragisch nieuws te brengen aan families die een dierbare hadden verloren. We zaten allemaal opgesloten op het platteland, en hij kwam elk weekend thuis en moest zich omkleden, waarna hij zijn kinderen omhelsde en ze gewoon stevig vasthield. Dat was voor mij de context – een belangrijke herinnering aan wat er in de wereld gebeurde, zelfs terwijl ik probeerde deze wereldwijde teams door onbekende wateren te loodsen. Wat doe je dan? Je vindt een manier.
Gerwig: Als jij haar baan had, en jij had haar baan, wat zou dan het meest opwindende zijn en wat zou je denken: dat kan ik niet?
Wintour: Dat gaat echt niet. Ik heb geen talenten. Ik heb absoluut geen talenten – ik kan niet zingen, ik kan niet dansen, ik kan niet acteren, ik ben onhandig, ik kan niet koken en ik kan zeker niet naaien.
Streep: Je leidt alleen maar een multinational… Ik zou opzien tegen de schoenen. Elke dag weer, wauw, alles op orde krijgen. Maar samenwerken met veel jonge mensen zou spannend zijn, en alle ideeën laten stromen – ik hou van dat soort betrokkenheid – en ook gewoon iets creëren waar mensen blij van worden. Schoonheid vinden. Ernaar zoeken, het koesteren. Het ondersteunen. Dat is iets moois.
Gerwig: En nu stel ik nog even een soort fanvraag over Miranda. Is haar stijl veranderd?
Streep: Nou, iedereen was bang voor Anna in de eerste film, dus we konden geen kleren vinden. Niemand wilde ons kleren geven. Deze keer hebben we haar wat ingetogener gemaakt. We hebben haar eenvoudiger gemaakt en gewoon meer zichzelf. En ik heb minder haar – dus het was niet zo slordig en warrig. Ze houdt van accessoires, maar er is iets onverschrokken aan haar. Ze maakt zich minder druk om wat anderen denken.
Gerwig: Wilde je nog zeggen wat je favoriete kostuum is?
Wintour: Oh, de rode jurk, de Jezebel-jurk. Pierpaolo!
Streep: Pierpaolo. Dat hij die zou maken.
Wintour: Het is een geweldige jurk. Je ziet er fantastisch uit. In welke film waren jouw kostuums je favoriet? Ik weet dat die van mij Out of Africa is.
Streep: Ik weet het niet. Ik heb met zoveel geweldige mensen samengewerkt. Ik vond Florence Foster Jenkins leuk, omdat ik dol ben op een volle boezem, en ze wisten in die tijd precies hoe ze een volle boezem moesten kleden. Kostuums maken het personage. Toen ik op Vassar zat, studeerde ik kostuumontwerp, want ik kan goed naaien en ik ben dol op tekenen. Voor mijn afstudeerproject ontwierp ik zestig kostuums voor Camino Real – je weet wel, het toneelstuk van Tennessee Williams. En al die personages zijn zo levendig. Ze zijn zo eigenzinnig en vreemd. Mijn hele leven heb ik gedacht dat ik een enorme lastpak was voor wie dan ook de kostuumontwerper was. Omdat ik zulke pietluttige ideeën heb.
Gerwig: Meryl, je zei iets over de eerste film en hoe je het heerlijk vond om met iedereen op de set te zijn – met Anne en Emily en Stanley – maar dat je het gevoel had dat je niet helemaal met hen kon omgaan zoals zij met elkaar omgingen.
Streep: Oh, zij hadden het allemaal fantastisch. En ik had het gevoel dat ik wat afstand moest houden. Ik hou wel van gezelligheid, ik bedoel, dat is bijna hoe je dingen kiest, zoals: hoe gezellig gaat het worden? Maar ik heb me echt bewust teruggetrokken, en ik zat de hele tijd gewoon ellendig in mijn trailer.
Wintour: Wat las je toen je in de trailer zat?
Streep: Ik heb niet gelezen. Ik heb gebreid. Ik ben nog steeds aan het breien. Maar ik kan niets lezen als ik aan het werk ben, want dan raakt mijn concentratie versnipperd. Vooral bij dit personage, dat een soort onstuitbare energie heeft.
Gerwig: Toen we een wrap party hadden voor Narnia, besefte ik dat niemand me daar wilde hebben. Ik dacht: niemand kan zich vermaken zolang ik er ben.
Wintour: Ik ken dat gevoel.
Gerwig: Dus toen ik het laatste huilende kind omhelsde, dat verdrietig was omdat de film voorbij was, dacht ik: ‘Ik ga maar naar huis.’ En toen ik de deur uitliep, had ik bijna het gevoel dat iedereen ‘Hoera’ riep.
Wintour: De kunst van het even langskomen is ook goed. Je gaat vijf minuten langs en verdwijnt dan weer.
Gerwig: Wil je ons de plot van de film vertellen?
Streep: Dat is zo’n beetje het laatste wat ik me ooit van een film herinner. Ik ben het beste publiek voor mijn eigen films, omdat ik me nooit herinner wat er gebeurd is.
Wintour: Laten we hopen dat het een happy end is.
Streep: Ja, het is een happy end. Of niet echt happy. Maar het is echt en het is triomfantelijk.
Wintour: Ik kan niet wachten.
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door Vogue US.
