Schiaparelli couture herfst/winter 2026, up close and personal

We kennen allemaal de aantrekkingskracht van de leegte. We hebben allemaal wel eens de thrill gevoeld, dat even verontrustende als onweerstaanbare gevoel dat soms opkomt wanneer we met gevaar worden geconfronteerd. Het is precies deze mood die Daniel Roseberry wilde vangen in zijn Schiaparelli’s couture herfst/winter 2026-collectie.

Schiaparelli couture herfst/winter 2026

“Ongeveer tien jaar geleden las ik een artikel over de verschillen tussen bepaalde Franse en Engelse uitdrukkingen. Daarin ontdekte ik de Franse uitdrukking ‘l’appel du vide’. Die verwijst naar die vreemde drang die bijvoorbeeld kan opkomen wanneer je langs de rand van een klif rijdt en je je plotseling voorstelt dat je het stuur naar de leegte draait”, vertelt de creative director van Schiaparelli aan de Franse Vogue. “De vorige collectie was opgebouwd rond de agonie en de extase, twee tegengestelde uitersten. Deze keer wilde ik de ruimte verkennen die tussen deze twee polen bestaat. Het hele creatieproces verliep dan ook als een reis naar het onbekende, zowel voor mij als voor mijn team, bijna tot op het allerlaatste moment.”

Behind the scenes bij Schiaparelli couture — ©Jens Wolf

Een reis naar het onbekende, die in het begin misschien intimiderend lijkt, maar die vaak haar vruchten afwerpt en je ertoe aanzet jezelf te overtreffen. Zo begon Daniel Roseberry aan zijn collectie, waarbij hij zijn twijfels en onzekerheden omarmde. In dit proces koos hij ervoor om couture op zijn eigen manier opnieuw uit te vinden, net zoals Elsa Schiaparelli dat vóór hem had gedaan. De oprichter van het modehuis wist het gewone altijd te transformeren tot iets buitengewoons door haar diep surrealistische benadering. “Haar surrealisme was nooit een vlucht uit de werkelijkheid, maar eerder een manier om waarheden te onthullen die we niet kunnen verklaren”, aldus het persbericht van de show.

Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief

Detail shots van de couturecollectie van Schiaparelli — ©Jens Wolf

Technisch hoogstandje

Dit seizoen weigert Roseberry zich te laten beperken door de conventies van couture. Hij verlegt de grenzen ervan, te beginnen bij de materialen. Rijke stoffen en traditionele technieken gaan een dialoog aan met onverwachte elementen, zoals latex, dat korsetten siert met een bijna rubberachtige look, of een volledig transparante onderrok. De designer experimenteert ook met siliconen en lagen verf die in een oven worden gebakken en vervolgens tot silhouetten worden gevormd. De body van de jurk die model Karlie Kloss droeg, werd niet in een mal gegoten, maar gebeeldhouwd, waarna het in siliconen werd gegoten en vervolgens in een delicate hemelsblauwe kleur werd geschilderd.

Roseberry brengt ook een nieuwe kijk op het iconische jasje van Schiaparelli, waarbij hij het item volledig een nieuw doel geeft. In samenwerking met de ateliers ontwerpt hij een jasje dat is bedoeld als op zichzelf staand kledingstuk, in plaats van als de helft van een pak. Elders zijn rokken bedekt met honderden bloemen die op metalen draden zijn bevestigd en versierd met parels. Andere silhouetten putten inspiratie uit de onderwaterwereld, zoals een jurk versierd met opvallend realistische, opblaasbare latex tentakels die zich om de schouders wikkelen.

Schiaparelli couture herfst/winter 2026. — ©Jens Wolf

Een bron van inspiratie

Het kleurenpalet is zacht en roomachtig, geïnspireerd door zowel de onderwaterflora als -fauna: kreeftroze, violet, bleek mintgroen. “Een van de belangrijkste inspiratiebronnen voor dit seizoen is kunstenaar Matthew Barney, en meer specifiek zijn Cremaster Cycle. Ik ontdekte dit werk toen ik nog student was en ik heb altijd al iets willen creëren dat zich ontwikkelt binnen dit universum van persoonlijke iconografie, met zijn melkachtige kleuren en zeer intieme surrealisme”, legt de designer uit. Ook gouden accenten, het kenmerk van Schiaparelli, komen in de collectie terug.

Het nalatenschap van Elsa Schiaparelli

“Het laatste woord is natuurlijk aan Roseberry, die zijn visie op couture treffend samenvat: ”Hoewel we over haute couture spreken als een kunst die perfect onder de knie moet worden gekregen, staan we niet echt stil bij wat echt meesterschap inhoudt. Het is misschien wel de meest diepgaande les die Elsa Schiaparelli aan dit huis heeft nagelaten. Niet een vocabulaire van symbolen, maar de vrijheid om te geloven dat het onmogelijke zelf een creatieve methode kan worden.”