vogues-covermodel-ivy-stewart-backstage-bij-prada-sloot-ik-vrede-met-mijn-verleden-415035
©Walter Pierre voor Vogue Nederland

“Excuse this scenario”, zegt ze vanaf de andere kant van de lijn. Ivy Stewart zit in kleermakerszit op het tapijt. Ze draagt een longsleeve met grafische print. “Je kunt me hier in uittekenen”, zegt ze over haar look. Haar kledingkast bestaat naar eigen zeggen voor zo’n 90 procent uit T-shirts van muziekbands. Alvast een goede basis voor haar grote toekomstplan om ooit rockster te worden. Haar herkenbare platinablonde lokken heeft ze strak opgestoken. Haar jukbeenderen, zo scherp als een mes, springen direct in het oog. Terugblikkend op de covershoot in het Drift Museum glimlacht ze van oor tot oor. Een hard contrast met haar heerlijk intimiderende model mug. Die gelaatstrekken trokken ook de aandacht van het modellenbureau waar ze twee jaar geleden haar eerste contract tekende. Het was haar moeder die haar het duwtje in de rug gaf om foto’s naar een agency op te sturen. “Ik ben er vrij zeker van dat ik erbij huilde, omdat ik het eigenlijk helemaal niet wilde doen. Maar thank the Lord dat mijn moeder het toch heeft gedaan.”

Van Kirrie naar Prada

Tot haar zestiende was Ivy, geboren in het Schotse Kirriemuir, een dorpje dat zo’n zesduizend inwoners telt, een groentje in de modewereld. Af en toe keek ze naar een show, het liefst die van Alexander McQueen, maar verder reikte haar modekennis niet. “Ik had nooit gedacht dat ik in de mode-industrie terecht zou komen, omdat ik dacht dat ik niet goed genoeg was voor die wereld.”

Maar het universum had andere plannen. Of dus beter gezegd: haar moeder. Tijdens de pandemie moedigde zij haar aan om haar portretten op te sturen naar Colours Agency, een modellenbureau in Glasgow. Met frisse tegenzin poseerde Ivy voor de camera. Het bureau reageerde enthousiast en haalde haar binnen. Niet veel later viel ze op bij David Grilli, scout van IMG Models, het internationale modellenbureau dat ook grote namen als Gisele Bündchen en Bella Hadid vertegenwoordigt.

Voor ze het wist stond ze met haar agent en moeder bij de casting van Prada. “Ik wist toen nog helemaal niets van modellenwerk. Gelukkig was het team van Prada heel aardig. Ze lieten me op mijn gemak voelen.” Als kersverse zeventienjarige werd ze geboekt voor haar allereerste show. Haar debuut op de internationale catwalk was exclusief voor het Italiaanse modehuis.

Ivy Stewart
©Walter Pierre voor Vogue Nederland

Gechased door Law Roach

Twee jaar later heeft het model een aardig cv opgebouwd. Mugler, Dries Van Noten, Balenciaga: het is slechts een greep uit de modehuizen waar ze voor liep. Maar hét moment waarop haar naam op ieders lippen lag, volgde na de herfst/winter 2026-coutureshow van Schiaparelli.

In het publiek zat een special someone te azen op Ivy’s look: een witte, gebeeldhouwde bodice en een ombrérok van kralen. Die iemand was Law Roach, de befaamde image architect van Zendaya. Dat de look binnen enkele uren van haar lichaam via een privéjet op het lichaam van de actrice zou belanden, had Ivy niet zien aankomen. “Tijdens de fitting had Daniel Roseberry bij de originele look een neckpiece bedacht. Het team zei: ‘Waarom halen we het niet weg, zodat Zendaya het kan dragen?’ We moesten er allemaal om lachen, maar ik had geen idee of dit echt zou gebeuren. Na de Schiaparelli-show zocht Law Roach me backstage op.”

Diezelfde avond liep ze nog een show, voor Standing Ground. “Toen ik de catwalk afliep, rende een crewlid naar me toe en werd er een beeldscherm onder mijn neus gedrukt. Daar stond Zendaya, in mijn jurk… Wat?! Mijn telefoon ontplofte met berichten van mensen uit mijn inner circle: ‘ Girl, you sold that dress!'”

De jurk van Ivy Stewart van Schiaparelli, gedragen door Zendaya.
©Launchmetrics/Spotlight en Getty Images
Ivy Stewart in de finalelook van Schiaparelli couture herfst/winter 2026 (links), en Zendaya tijdens de 'The Odyssey'-perstour in Londen, in dezelfde couturejurk en aantal uur later (rechts).

Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief

De wereld buiten Kirriemuir

Voor de kleine Ivy uit Kirrie was zo’n leven ondenkbaar. Door het werk van haar vader, ingenieur van beroep, verhuisde ze vaker dan op één hand te tellen is. Soms bleef het bij een verhuizing van Schotland naar Engeland, andere keren pakte ze haar koffers voor Azerbeidzjan. “In Kirrie was ik nooit eerder blootgesteld aan zoveel verschillende culturen. Het heeft mijn visie enorm verbreed.”

Maar waar haar wereld geografisch steeds groter werd, voelde Ivy zich als tiener opgesloten in zichzelf. Ze omschrijft haar zelfbeeld destijds als “pretty fucked-up”.”Toen ik dertien jaar oud was, was ik erg geïsoleerd van de buitenwereld. In die periode was ik zo in de war over wie ik was. Ik haatte mezelf. De enigen tegen wie ik sprak waren mijn moeder, mijn vader en mijn zus. Het voelde alsof ik een schim was van mezelf. Ik moest uit die schulp kruipen om mezelf te kunnen zijn.”

Tijdens de pandemie begon ze zich te verdiepen in wat het betekent om trans te zijn. “Toen wilde ik het nog niet met mijn ouders bespreken. In de media verschenen vreselijke berichten over transgenders, dan sta je niet te springen om het tegen je ouders te vertellen.” De wereld kwam tot stilstand en gaf haar de ruimte om over haar identiteit na te denken, al ging dat gepaard met onzekerheid. “Negatieve gedachten kwamen in me op: verzin ik dit allemaal maar om het leven maar wat interessanter te maken? Toen ik eenmaal wel met mijn ouders sprak, wist ik dat dat niet het geval was. Ze zeiden meteen: ‘Geweldig, hoe kunnen we het voor jou beter maken?’ Toen ze aan mijn kant stonden, voelde ik: ik bén Ivy.” Op haar veertiende startte ze met haar transitie.

Ivy Stewart interview
©Walter Pierre voor Vogue Nederland

Een moment op de Prada-runway

De wereld kwam na de lockdown langzaam weer op gang, en mensen zagen hoe Ivy veranderd was. “Voor de pandemie was ik nog een klein jongetje. Ik droeg een nepbril met ronde glazen om cooler over te komen. Na de pandemie zeiden mensen dat ik veel meer ontspannen was.” Toch ziet Ivy haar leven voor en na haar transitie niet als twee afzonderlijke hoofdstukken. “Als ik dat wel zou doen, zou ik me in mijn hoofd waarschijnlijk heel vervreemd voelen. Dat ik een jongen was, is een enorm belangrijk deel van mijn leven.”

Jaren later, in de model line-up van haar allereerste show, voor Prada, beleefde ze een onverwacht moment van zelfacceptatie. “Ik zag mijn jongere zelf en flitsen van mijn leven aan me voorbijgaan. Op dat moment heb ik vrede gesloten met alles wat me is overkomen. Ik stapte op de runway en accepteerde dat ik verderging; alsof ik van een meisje naar een vrouw groeide. Op de Prada-runway, of all places, haha!”

Na afloop waren Ivy en haar moeder door het dolle heen. “Terug in het hotel hebben we de show wel vier keer teruggekeken.”

Ivy Stewart in de Prada-show
©Launchmetrics/Spotlight
Ivy Stewart tijdens haar debuutshow voor Prada lente/zomer 2025.

Het gebrek aan diversiteit van trans modellen

Ivy behoort naar eigen zeggen tot een kleine groep trans modellen die wordt geboekt voor de grote shows. Het valt haar op dat de trans modellen die door de mode-industrie worden omarmd, opvallend veel op elkaar lijken. “Het begint te veranderen, maar vooralsnog is er weinig diversiteit binnen deze groep. De enige vertegenwoordiging die we op dit moment hebben, bestaat uit witte, hoogblonde dolls. Ik zeg het niet graag, maar het lijkt alsof de industrie dat als het ideaalbeeld van vrouwelijkheid beschouwt. Er zijn zoveel prachtige trans vrouwen die naar mijn mening veel meer kansen verdienen.”

Als community steunen ze elkaar door dik en dun, vertelt Ivy. “We staan altijd voor elkaar klaar, wat er ook gebeurt; het is een safe space. Wij, the dolls, motiveren elkaar om helemaal onszelf te zijn.”

Broadway of rockster

Lang voordat ze op de catwalk in de huid van steeds nieuwe personages kroop, deed het model dat al in het theater. Ze volgde een theateropleiding en droomde van zingen, dansen en acteren op de grootste podia ter wereld. “Ik wilde heel graag Velma spelen in Chicago. Dat was, en is nog steeds, mijn droomrol.” Tussen de fittings, vluchten en modeshows door maakt ze nog altijd graag tijd vrij voor een avond theater. “Ik bedoel, a girl can party, maar als ik moet kiezen tussen feesten en een voorstelling, dan kies ik altijd voor het tweede.”

Mocht Broadway niet lukken, dan ligt er altijd nog een ander carrièrepad klaar: rockster worden. Piano- en gitaarspelen kan ze al, maar het liefst zou ze een eigen band oprichten met zichzelf als leadzangeres. Heeft ze daar ook al een naam voor bedacht? “Dat kan ik je niet vertellen”, zegt ze grinnikend. “Stel dat we doorbreken, stel dat we écht beroemd worden en ik nu alles al heb verklapt?”

©Walter Pierre voor Vogue Nederland

De catwalk als podium

Ondertussen verzamelt Ivy Stewart catwalkmomenten alsof het Infinity Stones zijn. Givenchy, Tom Ford, Ashi Studios en Gucci’s Horsebit Mania-show behoren tot haar recente wapenfeiten. Bij die laatste droeg ze toevallig een stukje Schotse familiegeschiedenis. “Last minute vond er een wijziging in mijn look plaats. Ik moest een ‘kilt’ met tartandessin dragen, met matchende binnenvoering in het ponyhaarjasje. Tijdens de fitting merkte ik op dat het de Royal Stewart Tartan is. Dat was zo cool.”

Gucci-show
©Launchmetrics/Spotlight
Ivy Stewart tijdens de Gucci-show van lente/zomer 2027 in de Royal Stewart Tartan.

Wat haar het meest gelukkig maakt aan het modellenleven? “Een last minute fitting of een vlucht om zes uur ’s ochtends na een klus, daar hou ik van. En shape-shiften is wat ik het allerliefst doe. Geen enkele show is hetzelfde; geen enkele walk is hetzelfde.” Voor iedere show kruipt ze in de huid van een ander personage. Precies zoals ze in het theater deed. De catwalk is haar podium geworden.

Ondanks die larger-than-life momenten, die elkaar in sneltreinvaart opvolgen, is Ivy bij thuiskomst nog altijd the girl from Kirrie. Ze woont nog steeds bij haar ouders. “Ik doe altijd mijn best om mezelf te zijn. Vooral als je trans vrouw bent, is dat belangrijk.” Ze raakt zichtbaar geëmotioneerd. “My god, kon ik mijn jongere zelf maar vertellen waar ik nu sta en haar een knuffel geven.”