Mid-century meets boho-chic: thuis bij model Marlijn Hoek in Amsterdam-Zuid
Nu hij zelf in een revalidatietraject zit, heeft Ryan van der Vloet alleen maar meer respect gekregen voor zijn vrouw, model Marlijn Hoek. Drie jaar geleden raakte Marlijn ernstig gewond na een val van de trap in hun Amsterdamse appartement. Ze wist niet of ze haar modellenwerk weer zou kunnen oppakken. "Na zulke ervaringen voer je gesprekken die je normaal niet gauw hebt."
Hondje Joop is gek op bezoek. Tijdens het gesprek met Marlijn Hoek (32) en haar man Ryan van der Voet (39) in hun huis springt het beestje – een kruising tussen een Franse bulldog en een teckel – geregeld bij de visite op schoot of komt hij aanzetten met een balletje. Joops vrolijke onderbrekingen ten spijt, is het gesprek met zijn baasjes van overwegend serieuze aard. In dit appartement vlak bij het Vondelpark in Amsterdam-Zuid viel Marlijn namelijk drie jaar geleden, met Joop op haar arm, van de trap naar de benedenverdieping. Toen Ryan hun viervoeter in zijn eentje buiten op straat aantrof, wist hij dat het foute boel was. Volgens artsen kroop Marlijn door het oog van de naald, maar inmiddels zit ze hier weer kerngezond en met een nog succesvoller modellencarrière dan voorheen.
Het huis van Marlijn Hoek in Amsterdam-Zuid
De twee zitten er optimistisch bij, ondanks de schrik die ze eerder dit jaar opnieuw op gezondheidsgebied kregen. Bij toeval kwam Ryan erachter dat hij een aneurysma boven zijn hart had, een verwijding van de slagader in de borstkas, en binnen korte termijn geopereerd diende te worden. Acht weken voor ons gesprek is hij onder het mes gegaan: een openhartoperatie. Ryan tilt zijn shirt op en laat het forse verticale litteken op zijn borstkas zien.
Vaak wordt de aandoening niet ontdekt. Symptomen zijn er zelden. “De arts zei: je had over vijf jaar ineens dood neer kunnen vallen doordat je aorta gescheurd was.” Ryan was samen met vrienden aan het trainen voor een triatlon. “Ik dacht: misschien is het goed om mijn hart eens te laten checken voor de zekerheid. Ik ben een beetje hypochondrisch aangelegd, maar had daarnaast soms een overslaand hart. Toen de cardioloog tijdens het onderzoek niks zei – en ook niet op mijn vragen wilde antwoorden – wist ik dat er iets niet in de haak was. Op het moment dat de arts zei dat ik een openhartoperatie moest ondergaan, hoorde ik even helemaal niks meer.”
Ryan onderging een relatief nieuwe operatie, waarbij er een netje om de aorta gelegd wordt. “Los van het fysieke hersteltraject doet zoiets mentaal natuurlijk ook een hoop met je. Je bereidt je wel even voor op het slechtste. Marlijn en ik hebben samen een keer goed naar mijn testament gekeken. Dat het goed geregeld is voor het geval dat. Dan voer je toch een bijzonder gesprek dat je normaal niet gauw hebt.”
Het nieuws was een bittere pil. Marlijn: “We hadden nét het idee: we zijn er weer bovenop. In het begin dachten we: hoe is het mogelijk dat zo veel levensveranderende shit ons in drie jaar tijd overkomt? Maar ik kan het inmiddels anders zien. Dat we heel dankbaar mogen zijn voor waar we in ons leven staan.” Ryan: “Vanochtend was ik blij dat ik naar kantoor was gelopen. Ik dacht: yes, ik ben weer op kantoor! Ik hoop dat ik dat kan vasthouden, dat ik van dit soort kleine, voorheen onbeduidende dingen blij word.” Marlijn: “Ergens vind ik dit een heel bijzondere periode waarin we dichter tot elkaar komen. Ik heb een tijdje vrij genomen om er voor Ryan te zijn.”
Drie jaar eerder werd het noodlot eveneens ternauwernood afgewend. Marlijn viel vier meter steil naar beneden. Ryan trof zijn vrouw bewegingloos onderaan de trap aan. Ze was er slecht aan toe. Daarna ging het snel: hij belde 112, en voor ze het wisten zaten ze in de ambulance die Marlijn direct aar de shockroom in het ziekenhuis bracht, ingericht om in spoedsituaties snel te kunnen handelen. Marlijn weet daar niets meer van, intussen daalde bij Ryan het besef in. “Op een of andere manier bleef ik maar denken dat het goed zou komen. Maar naarmate het langer duurde in die shockroom, werd steeds duidelijker: oké, dit is niet zomaar klaar.”
“Ik weet nog flarden, stukjes waarin ik in de ambulance lig en vroeg of Ryan bij me was”, zegt Marlijn. De val zelf herinnert ze zich niet precies. “Ik heb een misstap gemaakt. Ik had de hond vast en de leuning niet. Hoe het precies gebeurde weet ik niet, maar ik had niks om me aan vast te grijpen toen ik viel. Joop was gelukkig helemaal in orde. Ik denk dat ik hem instinctief beschermd heb.”
Het koppel is blij dat Ryan in het ziekenhuis op het idee kwam om foto’s en video’s te maken. “Dat voelde natuurlijk heel raar, maar ik wist: zij maakt dit niet bewust mee. Door zo’n filmpje kon ze zich later toch iets voor de geest halen. Uiteindelijk waren we blij dat we die beelden hadden.”
Ondanks alles bleef Marlijn optimistisch gestemd. Tijdens het gesprek richt Ryan zich tot haar: “Ik hád al veel respect voor hoe jij met je ongeluk omging, hoe positief je was. Niet dat je altijd vrolijk was, natuurlijk niet, maar je bent nooit boos op de wereld geweest. Nu ik zelf in een revalidatietraject zit, heb ik daar nóg meer respect voor. Ik weet nu hoe moeilijk het is om positief te blijven. Marlijn bleef juist altijd heel liefdevol. Als man naast jou vind ik dat inspirerend.”
“Ik vond het vooral lastig om mijn omgeving zo verdrietig te zien”, zegt Marlijn. “In eerste instantie was ik nog niet bezig met eventuele gevolgen voor mijn carrière. Ik had zo’n zware hersenschudding dat ik daar niet over na kon denken. Maar Ryan dacht natuurlijk wel: hoe komt mijn vrouw hieruit? Krijg ik de vrouw terug met wie ik samen was?” Uiteindelijk moest er ook over werk worden nagedacht.
“Ik was zo lang offline: er moest wel iets naar buiten komen. Als opdrachtgevers mij aanvroegen en ze nee te horen kregen, wil je wel dat ze weten waarom. Tegelijkertijd wisten we nog niet of – en wanneer – ik überhaupt weer aan de slag zou gaan als model.” Na keihard werken lukte dat. Na een halfjaar pakte Marlijn haar werk weer op. Te vroeg, bleek achteraf. “Die eerste klus na het ongeluk was voor mij heel zwaar. Terugblikkend voelde ik me nog niet sterk genoeg. Halverwege was ik zo moe dat ik niet meer kon praten. Ik heb toen twee maanden gewacht voor ik weer ja zei tegen een opdracht.”
Inmiddels loopt haar carrière weer, zelfs nog beter dan daarvoor. Het is een van de dingen die haar inspireerden tot het schrijven van een boek over de val en de nasleep ervan. “Omdat het een overwinningsverhaal is. Ik hoop mensen te kunnen inspireren hoe je een comeback kunt maken na tegenslag. Of misschien niet eens per se een comeback: het gaat ook om het zien van the bigger picture, het behouden van je doorzettingsvermogen.”
Berusting
Het boek had er eigenlijk al moeten zijn, maar het schrijfproces viel haar soms zwaar – en toen moest het nieuws van haar man nog komen. “Toen we zo diep zaten met Ryan kon ik het gewoonweg niet opbrengen om te schrijven. Gelukkig was het oké om de publicatie uit te stellen. Ik lever het manuscript in november aan, mei volgend jaar moet het in de winkel liggen.”
Ze komt zichzelf zo nu en dan wel tegen tijdens het maakproces. “Soms zit ik in een superfijne flow, maar op andere momenten rakelt het schrijven dingen op. Gelukkig kan ik er inmiddels goed over praten. Anders zou ik er geen boek over schrijven. Ik ben heel blij dat ik een nieuw begin heb gekregen. Ik ben bovendien veel bewuster, veel dankbaarder. Het modellenwerk is een geweldige baan, maar het is ook heel zwaar. Ik sta sinds het ongeluk veel dichter bij mezelf.
Als ik nu ergens binnenkom, voel ik een zekere berusting: ik weet dat mensen mij gekozen hebben, omdat ze eerder met me hebben gewerkt, of het mooi vinden wat ik heb gedaan. Dat is precies hoe ik me wil voelen. Ik probeer ook meer rustmomenten in te bouwen. Ervoor zorgen dat ik niet één nachtje thuis slaap, maar twee. En andersom alvast om drie uur ’s middags op mijn gemak aankomen in een andere stad, in plaats van pas om elf uur ’s avonds.”
Marlijn loopt elke ochtend met Joop naar een nabijgelegen watertje om te zwemmen. “Omdat mij dat gelukkig maakt. Tuurlijk: soms heb ik mijn dag niet, is er even iets kut. Maar het lukt me goed om daar niet lang in te blijven hangen. Ook na de lunch plan ik doorgaans een uurtje voor mezelf. Dan laat ik Joop nog een keer uit, mediteer ik of lees ik een boek. Voor het ongeluk was ik hier al wel mee bezig, maar ging ik heel vaak over mijn eigen grenzen heen. Ik had dat nooit op deze manier kunnen bereiken zonder dat ik dit had meegemaakt.”
Date van vijf dagen
Voor Ryan is het hectische modellenbestaan van zijn vrouw nooit een probleem geweest, ook niet toen hij en Marlijn elkaar net kenden. “Ik heb vroeger ook modellenwerk gedaan, dus ik wist wat het inhoudt. En ik vind het heel leuk dat zij dit doet. Wat wel zo was: aan het begin moet je elkaar nog een beetje aftasten. Toen dacht ik weleens als Marlijn voor langere tijd in het buitenland zat: o jee, ik ben helemaal gek op haar, als ze maar niet daar blijft.”
“Andersom vond ik dat ook moeilijk”, zegt Marlijn. “Stond ik na vijf weken op locatie met mijn koffers op het vliegveld klaar om naar huis te gaan, kreeg ik een belletje: can you please go to LA for an editorial? Begon ik spontaan te janken. Ik wilde naar huis, maar ik wist ook hoe belangrijk die klus zou zijn voor mijn portfolio. En dus ging ik naar LA. Daar werd ik, na een dag shooten weer onderweg naar het vliegveld, gebeld: kun je hierna nog twee daagjes naar Londen?”
Dan moet je dus óók nog genoeg tijd vinden om te daten. Maar dat was in het geval van Marlijn en Ryan geen probleem. “Onze eerste date duurde vijf dagen”, lacht Marlijn. “We leerden elkaar kennen bij Tommy Hilfiger, waar Ryan toen net zijn laatste modellenklus voor deed. We spraken af voor een koffietje om zes uur op een donderdagavond, dat is toen heel laat geworden. Ik kwam uit Zwolle en had geen slaapplek in Amsterdam, dus ik bleef logeren.
De ochtend erna moest Ryan vroeg naar zijn werk. Ik heb denk ik wel drie uur lang op zijn kamer gezeten. Hij had een huisgenoot, van wie ik maar zat te hopen dat ie de deur uit zou gaan. Uiteindelijk appte Ryan of ik samen wilde lunchen. Die avond zijn we samen uit geweest, hebben we de hele nacht gedanst. Uiteindelijk ben ik daarna nog vier dagen gebleven. We waren onbezonnen, is dat het juiste woord? Het klopte gewoon, we stelden onszelf geen vragen.”
Na drie maanden – nu dertien jaar geleden – trokken de twee bij elkaar in. “Ryan kreeg een mooi huurhuisje op het oog in Oud-Zuid. Hij zei tegen mij: ‘Zullen we er gewoon samen gaan wonen?’ Zo staan ze nog steeds in het leven. Enkele jaren terug besloten ze deels in Parijs te gaan wonen. “Ik kreeg een klus voor Chanel en dacht: fuck it, we gaan daar gewoon een plekje zoeken. Eerst gingen we zes weken, kijken hoe het voelde. Uiteindelijk zijn we al vrij snel op zoek gegaan naar een huis, Parijs voelde direct als tweede thuis.”
“Het was fantastisch”, zegt Marlijn. “We waren verliefd op Parijs, verliefd in Parijs. Maar na een tijdje begon het pendelen een gedoe te worden, zeker voor Ryan. Hij moest voor werk veel in Nederland zijn. Op een gegeven moment zat hij elke week twaalf uur in de auto, met de hond achterin. Kwam hij voor een dagje op en neer om bij mij te kunnen zijn. Toen we er een jaar zaten, was ik veel weg voor werk; zaten we daar bijna elk weekend apart van elkaar. Daarom hebben we gezegd: het was geweldig, maar het is leuk geweest.”
Nu zijn ze dus voltijds terug in Amsterdam. Maar Parijs heeft wel een boost aan haar carrière gegeven, zegt Marlijn. “Je zit daar in het hart van de modewereld. Je leert er veel bijzondere mensen kennen en het werkt bovendien inspirerend. In Le Marais, waar wij woonden, lijkt het elke dag wel fashion week. Achteraf vond ik dat eigenlijk bijna te intens. Hier loop ik lekker in mijn joggingbroek het Vondelpark in.”
Hun huidige appartement met drie slaapkamers in Oud-Zuid hebben Marlijn en Ryan inmiddels vijfenhalf jaar. “Thuiskomen is voor mij Ryan en Joop zien, het gaat niet om de kleur van de muren. Hoewel ik licht in huis en een bepaalde rust voor mezelf wel heel belangrijk vind. En ik houd van authentieke dingen. Onze wc hangt helemaal vol foto’s van onszelf, familie en vrienden. Daar word ik heel gelukkig van.”
Het paar heeft hulp gehad van interieurdesigner Martine Herselman van Edha Interieur in Amsterdam. ‘Zij heeft met mij het huis voor een deel ingericht. We zijn voor een combinatie van mid-century chic en boho-chic gegaan; retro-accenten en tijdloze ontwerpen samen met een wat avontuurlijker stijl, bijvoorbeeld souvenirs van onze reizen. Niet alles past dus direct bij elkaar.” Dat mag ook wel, voegt Ryan toe: “Onze inrichting hoeft niet helemaal strak te zijn. Het mag een beetje speels blijven.”
Vindt ze het lastig eigenlijk, een shoot in dit appartement, waar ook dat traumatische ongeluk heeft plaatsgevonden? “Daar heb ik helemaal niet zo over nagedacht. Maar ik vind het eigenlijk juist wel mooi. Wat er gebeurd is, mag omarmd worden. Die trap hoort bij mij in dit huis; hij maakt deel uit van mijn verhaal.”
