Volgens ontwerper Tory Burch zullen de nieuwe zalen, ingericht voor de Costume Art-tentoonstelling, “mode erkennen als een essentieel onderdeel van onze gezamenlijke geschiedenis. Het Met heeft altijd begrepen dat mode een cruciale vorm van creatieve expressie is, een vorm die onze cultuur vormgeeft en weerspiegelt.”

Een nieuwe locatie

Toch bleef de voorjaarstentoonstelling van het Costume Institute jarenlang zonder vaste locatie. De nieuwe locatie kwam tot stand na een langdurige campagne (die grotendeels werd geleid door de wereldwijde hoofdredacteur van dit magazine) en resulteerde in een enorme opdracht voor een architectenbureau. De opdracht van de tentoonstelling Costume Art ging naar het in Brooklyn gevestigde bureau Peterson Rich Office, waarvan de directeuren Nathan Rich en Miriam Peterson zich verdiepten in de geschiedenis van het museum en zijn eenentwintig (!) afzonderlijke gebouwen. Extra leuk? Deze twee directeuren zijn een echtpaar dat hun eerste date in het Met had. “Het is meer een stad dan een gebouw”, zegt Peterson. Het tweetal bestudeerde de Great Hall en dacht na over hoe die naar de galerijen zou kunnen leiden, en over de manier waarop het licht naar binnen valt.

LEES OOK

De dresscode van het Met Gala 2026 is bekend – en spreekt tot de verbeelding

Christian Allaire

Aan hen de taak om een nieuw stedelijk parcours te creëren, en daarvoor werkten ze nauw samen met Bolton. “Het was geweldig om met hem te praten”, zegt Peterson. “We voelden een diepe verbondenheid tussen architectuur als vakgebied en kostuumontwerp als kunstvorm.” Bolton had behoefte aan een flexibele ruimte, waar de verlichting kon worden aangepast en stroomvoorziening aanwezig was, maar hij wilde dat het iets van de statigheid van de Griekse en Romeinse galerijen zou uitstralen. “Het moest een wisselende tentoonstellingsruimte zijn”, zegt Rich. “Het moest voortdurend veranderen. Tegelijkertijd moest het aanvoelen alsof het er altijd al was geweest.”

De nieuwe galerijen van bijna 12.000 vierkante meter zijn verdeeld in vijf onderling verbonden ruimtes en zijn voorzien van kalkstenen drempels, die aansluiten bij de kalkstenen bogen in de Great Hall. De lichtgevende grijs-witte stenen vloeren, balkenplafonds en Venetiaanse pleisterwanden geven de nieuwe ruimte een aura van duurzaamheid.

Mode in het Met volgens kunstenaars

“Binnen het Met is mode uitgegroeid van een viering van schoonheid en vakmanschap tot een verkenning van cultuur, politiek en geschiedenis”, zegt Dasha Zhukova, kunstverzamelaar, zakenvrouw en bestuurslid van het museum. “Het gaat niet alleen om wat we dragen, maar ook om wat kleding ons vertelt over wie we zijn. Ik zou het dan ook niet controversieel noemen dat het Costume Institute een centrale rol heeft gekregen in het Met. De nieuwe zalen van de Costume Art-tentoonstelling  draaien om perspectief, niet om hiërarchie.”

Zhukova wijst er ook op dat het Costume Institute erin is geslaagd een jonger en diverser publiek aan te trekken. Dit publiek heeft juist geen zin om grenzen te trekken. De kunstenaar Anna Weyant, zelf pas 31 jaar oud, benadrukt dat kostuums als kunst moeten worden beschouwd, en zelfs als een van de meest ‘politieke vormen’ van kunst.

Tschabalala Self zegt: “Voor mij is de scheiding tussen mode en kunst een valse tegenstelling. Het zijn allebei uitingsvormen, en het zijn allebei middelen – eigenlijk modaliteiten – waarmee kunstenaars de zorgen en verlangens van onze tijd kunnen uitdrukken. Ik kijk er echt naar uit om de nieuwe tentoonstelling te zien. Ik ben een figuratieve kunstenaar, dus het lichaam staat centraal in mijn werk. Het is iets wat we allemaal delen, en wanneer we ons kleden, maken we allemaal een statement.”

LEES OOK

Deze 18 runwaylooks passen bij de dresscode van het Met Gala 2026

Hannah Jackson

“De term ‘kunst’ is afgeleid van een veel oudere term uit de Griekse oudheid: arete, wat ‘uitmuntendheid’ betekent”, zegt kunstenaar Paul Chan. “Het lijkt mij  dat kostuums net zo goed uitmuntend kunnen zijn als een schilderij of een beeldhouwwerk.”

Zijn er tegenstanders van deze grootse stap van het Met? Massimiliano Gioni – artistiek directeur van het New Museum in Lower Manhattan –  zegt: “Ik beschouw mode als een kunstvorm, maar niet als Kunst met een hoofdletter.” Toch wijst Gioni er meteen op dat musea en curatoren (“waaronder ikzelf”) hun blikveld hebben verbreed. “Het doet er niet eens toe of mode kunst is of niet. Het is zeker een discipline, een praktijk die ons veel kan vertellen over wat we verlangen en waarderen. Daarnaast is het net zo goed een taal om naar te luisteren en mee bezig te zijn als we meer over onszelf willen leren.”

“Het verschil tussen kunst en mode is tijd”, zegt de kunstenares Rachel Feinstein. “Mode gaat over het heden, over nu. Volgend jaar zal wat je nu op de catwalk ziet er gedateerd uitzien, terwijl een schilderij of sculptuur dat vandaag wordt gemaakt dat niet zal doen. Kunst heeft een aspect van duurzaamheid – het is bedoeld om te blijven bestaan.”

De rode draad van Costume Art

In de nieuwe tentoonstelling Costume Art van Bolton vervagen de grenzen. Het concept is inclusief en op samenwerking gericht, met als rode draad het menselijk lichaam en de manier waarop dit is afgebeeld. Gekleed, ontkleed, versierd, geëerd, gewond en betreurd.

De tentoonstelling koppelt objecten en beelden (Art) aan kleding (Costume) in een reeks onthullende, vaak verrassende, soms juist (opzettelijk) schokkende tegenstellingen. Een Grieks vaas uit 460 v.Chr. met een jurk van Fortuny uit de jaren twintig. Albrecht Dürers Man van Smarten met uitgestrekte armen met Vivienne Westwoods Martyr to Love-jasje. Een wandeljurk uit 1883 die rechtstreeks uit Seurats Een zondag op La Grande Jatte lijkt te zijn gestapt. De sculpturen van Jean Arp en Henry Moore met ensembles van Rei Kawakubo voor Comme des Garçons. De tentoonstelling onthult de lange en symbiotische relatie tussen kunst en mode, en bewijst dat het weliswaar afzonderlijke, maar absoluut gelijkwaardige kunstvormen zijn.

LEES OOK

Alles wat je wil weten over het Met Gala 2026

Daniel Rodgers

Geen verstoring, maar een correctie

“Ik wilde mode presenteren als een lens waardoor je naar kunst kunt kijken”, legt Bolton uit. “Ik wilde dat de combinaties soms formeel, soms conceptueel, soms politiek, soms humoristisch, soms diepzinnig en soms luchtig zouden zijn. Wanneer je een kledingstuk naast een kunstwerk plaatst, ontstaat er een andere betekenis. Er gebeurt iets anders. Daar wil ik me op richten. Het is alsof één plus één drie is. Hopelijk zal de tentoonstelling mensen inspireren om die verbanden ook buiten de vier muren van het museum te leggen.”

Kunstenaar Laurie Simmons kan dat beamen. “De manier waarop het Met mode presenteert is veranderd, dat valt me op. Het is verschoven van iets archiefachtigs naar iets meeslepends, bijna filmisch”, zegt ze. “De tentoonstellingen hebben een verhaal, een sfeer en een psychologische lading gekregen. Het heeft nu meer het karakter van een voorstelling. Het museum erkent dat het lichaam – gekleed, gestyled, geënsceneerd – even rijk en beladen is als welke oude relikwie dan ook. Het is ook een voortdurend verhaal dat continu en in realtime wordt herschreven. De plaatsing ervan naast de Egyptenaren en tegenover de Grieken en Romeinen voelt minder als een verstoring en meer als een correctie. Het erkent dat wat we dragen ook een artefact van de beschaving is.”

LEES OOK

Vogue’s cultuuragenda: de mooiste tentoonstellingen die je wil bezoeken

Vogue

John Currin, ook een kunstenaar, is iets anders opgevallen. “Ik vind het een leuk idee dat een deel van de glamour van de mode op de schilderkunst en de kunstenaars afstraalt”, vertelt hij. “Schilderkunst raakt me nog meer dan beeldhouwkunst, architectuur of fotografie. Toch denk ik dat deze disciplines prachtig naast elkaar bestaan, vooral mode, omdat dat zo goed is geweest voor het museum.” Instellingen als het Met hebben verandering nodig, stelt hij. Niets mag als heilig worden beschouwd. “Ze zouden een beroemdheden-dierentuin moeten hebben in het Met”, zegt hij. “Mensen naakt in kooien. Ze kunnen voor het oog van iedereen sporten. Ik geef er de boekwinkel voor op als dat nodig is.”

Ook Calvin Tomkins, die Merchants and Masterpieces: The Story of The Metropolitan Museum of Art schreef, reageerde op de vraag die iedereen gesteld kreeg: kan mode kunst zijn, en kunst mode? Hij antwoordde met een volmondig “Ja!” en voegde eraan toe: “In feite liggen de twee zo dicht bij elkaar dat ze niet anders kunnen dan elkaar ‘zijn’.”

In dit verhaal: haar door Jimmy Paul, make-up door Kabuki, manicure door Jin Soon Choi, styling door Carol Ai.

Geproduceerd door Special Production Agency. Decorontwerp: Studio Wagner.

Alle afbeeldingen van kunstwerken met dank aan The Metropolitan Museum of Art.

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door Vogue US.