‘Why fashion suddenly loves older women’ kopte de modebijlage van The New York Times afgelopen lente. Het sarcasme was terecht. Wat betreft lichaamsdiversiteit heeft de mode-industrie de afgelopen seizoenen tot onze spijt immers flinke stappen achteruitgezet: van de bodypositivitybeweging is nog maar weinig over op de catwalk, van size inclusivity al helemaal. Wat daarentegen wél terrein wint, is leeftijdsinclusiviteit: we zien steeds vaker oudere modellen op de runway.
Oudere modellen op de runway
Dit seizoen liepen opvallend veel modellen van boven de veertig, vijftig en zestig over de catwalk. Zo castte Matthieu Blazy bij Chanel maar liefst vijftien modellen uit die leeftijdscategorie, onder wie de vijftigjarige Stephanie Cavalli, met haar donkere bob met prachtig subtiel vergrijsde gloed. Blazy, een van de invloedrijkste stemmen in zowel design als casting, verwoordde het in het artikel treffend: “Door de Instagramcultuur is alles zo overgestileerd en gladgestreken dat jezelf zijn inmiddels de ultieme luxe is.” Wat hij voelt, zei hij, is een honger naar verschil. De briefing die hij het make-upteam meegaf, was om de natuurlijke looks van de modellen niet aan te passen en hen jonger te laten lijken. Come as you are, was Blazy’s boodschap.
Volgens data van modezoekmachine Tagwalk boekte slechts 5 procent van de top 20-merken minstens één curvy of plussize model, terwijl 100 procent een ‘ouder’ model inzette. Naast Chanel liepen er bij Bottega Veneta en Tom Ford elk negen generational modellen. Givenchy telde er acht, Balenciaga vijf en Louis Vuitton vier. Toegegeven: dat begrip is rekbaar, aangezien modellen boven de dertig al in die categorie vallen. Toch was er sprake van een zichtbaarder soort ouderdom, met grijs haar en rimpels. Opvallend, in een industrie die van oorsprong geobsedeerd is door jeugd, merkt modecriticus Vanessa Friedman op, zeker in een tijd waarin elke vorm van veroudering meedogenloos wordt weggespoten, gelift of gefilterd.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
Stil protest of strategische zet?
Die verschuiving is ook zichtbaar in campagnes. Denk aan model en beautyjournalist Dionne Pool, die onlangs schitterde in campagnes van Phoebe Philo. Tijdens haar Céline-periode zette Philo al een vergelijkbare toon, onder meer met de toen tachtigjarige Joan Didion als campagnegezicht in 2015. Ook in editorials zie je het steeds vaker. Zo werd actrice Charlotte Rampling recent voor de Britse Vogue in de nieuwste Saint Laurent-collectie gehesen, en ging daarmee viral.
Is dit een stil protest tegen plastische chirurgie en voor natuurlijk ouder worden, of simpelweg een strategische zet? In tijden waarin de groei van de luxemarkt stagneert, is terrein winnen bij een koopkrachtige doelgroep een slimme move. Tegelijkertijd lijkt de industrie zich te bewegen tussen twee uitersten. Aan de ene kant het bijna onnatuurlijke schoonheidsideaal, te zien bij het nieuwe Gucci en Demna Gvasalia, waar model en schrijver Tish Weinstock backstage bij de cruiseshow onthulde dat modellen werden voorzien van facetape, gekleurde lenzen en artificiële sproeten voor een posthuman, bijna gekloond effect.
