7 dingen van Cannes die we hopelijk terugzien in The White Lotus

Voor het vierde seizoen van The White Lotus reizen we af naar Cannes. Het veelbelovende uitgangspunt van de nieuwe afleveringen? Twee rivaliserende filmteams komen naar Cannes voor het filmfestival met films in de competitie. Het ene team neemt zijn intrek in een opzichtig, vorstelijk hotel aan de Croisette, terwijl het andere zich vestigt in een luxueus toevluchtsoord op een heuvel. Dit zijn respectievelijk het Hôtel Martinez in Cannes, omgedoopt tot The White Lotus Cannes, en het Château de La Messardière in Saint-Tropez, in de serie genaamd The White Lotus du Cap.

The White Lotus seizoen 4 in Cannes

“Toen we besloten de serie specifiek tijdens het Cannes Film Festival te laten plaatsvinden, kwam dit idee naar voren”, zegt David Bernad, een van de producenten van de zonovergoten satire, tegen Variety. “Op wie zijn alle ogen gericht, en wie weet alle ogen op zich gericht te kríjgen? Wie heeft de macht, en wie is de plus one? En voor welke dynamiek zorgt dat?” Hij bevestigt dat we in seizoen vier van The White Lotus de nieuwe cast – Laura Dern, Steve Coogan, Vincent Cassel, Kumail Nanjiani, Rosie Perez, Heather Graham, Chris Messina en anderen – zullen zien terwijl ze “de ups en downs van het Cannes Film Festival, de pijn, de liefde en de excitement” doormaken.

Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief

En geloof ons, ups en downs zijn er genoeg. Nu het festival in real life van start is gegaan en de opnames voor de serie in Zuid-Frankrijk doorgaan, zijn hier zeven dingen waarvan we hopen dat The White Lotus ze weet vast te leggen over de glorieuze en gekmakende chaos in Cannes.

De chaos op de rode loper

De rode loper van Cannes is een surrealistische plek waar alles mogelijk is: gewone stervelingen worden geweigerd omdat ze geen hakken dragen, terwijl Julia Roberts en Kristen Stewart op blote voeten lopen en Jennifer Lawrence teenslippers draagt. Selfies zijn verboden, net als naakte kleding, hoewel je ongetwijfeld van beide genoeg zal zien. Beveiligers kunnen je bespringen of je de toegang weigeren, afhankelijk van je bekendheid. En als jij, als iemand die door de Fransen als niet beroemd genoeg wordt beschouwd (Kelly Rowland in 2024), het waagt om te lang de tijd te nemen om de trappen naar het Grand Théâtre Lumière te beklimmen? Nou, dan kun je verwachten dat het festivalpersoneel je opjaagt of, in sommige gevallen, letterlijk op de grond werpt.

Als je wil weten waar je precies past binnen de grotere Hollywood-hiërarchie, is er geen snellere manier om daar achter te komen – wat dit zeker tot de perfecte achtergrond maakt voor een klassieke White Lotus-meltdown.

Een ster op blote voeten op het Cannes Film Festival — ©Getty Images

Het boegeroep

Boegeroep is een onmisbaar onderdeel van Europese filmfestivals, maar het is waarschijnlijk het meest hartstochtelijk in Cannes. Als je een film hebt gemaakt die de meningen sterk verdeelt (bijvoorbeeld Megalopolis van Francis Ford Coppola), dan kan het voorkomen dat critici naar het scherm schreeuwen tijdens de aftiteling, om vervolgens hun uiterst ongezouten mening voor de camera van andere journalisten te geven. (In het geval van Megalopolis hoorde ik een aantal mensen de film omschrijven als de slechtste film die ze ooit hadden gezien.) Zal een van de films in dit seizoen van The White Lotus uiteindelijk verschrikkelijk worden afgekraakt, met vernietigende recensies die de sterren in een neerwaartse spiraal brengen? Puur voor het entertainment hoop ik dat zeker.

De recordbrekende staande ovaties

Aan de andere kant kan een goed ontvangen film ook andere problemen met zich meebrengen: namelijk een ongelooflijk lange, vermoeiende en ongemakkelijke staande ovatie. Die zijn de laatste tijd nog belangrijker geworden, aangezien de duur van de ovaties (zeven minuten wordt als zeer goed beschouwd, tien als uitzonderlijk, twintig is geen uitzondering) breed wordt uitgemeten in de media en bepalend kan zijn voor de kansen van een film op prijzen in Cannes. Daardoor is het in het belang van veel mensen in de zaal tijdens een première – waaronder het bredere filmteam en de producenten van een film – om het applaus zo lang mogelijk te laten duren.

Terwijl dit gebeurt, gaan er camera’s door de zaal die inzoomen op de regisseur of bepaalde castleden, die vervolgens op het scherm verschijnen en glimlachen/zwaaien/huilen, wat nog meer gejuich uitlokt. Als dit gebeurt bij een echt geweldige film, kan het hartverwarmend zijn, maar vaker wel dan niet is het gewoon uitputtend – je handen beginnen pijn te doen van het klappen, je wangen doen pijn van het glimlachen en je wil gewoon naar bed. Een langdurige staande ovatie is, althans in mijn ogen, een essentieel onderdeel van een in Cannes opgenomen The White Lotus-seizoen.

De wilde feesten

The White Lotus is dol op hallucinante momenten – denk maar aan de traditionele dansen op zowel Maui als Koh Samui – en de productie zal er in Cannes volop van kunnen genieten: obscure Franse muzikanten die optreden tijdens schitterende soirées, beroemdheden die (soms beter van niet) de microfoon pakken om te zingen, en anderen die tijdens het diner op tafels dansen. Die diners duren meestal erg lang – het is normaal dat het dessert pas om één uur ’s nachts komt – waarna je een lange nacht vol rooftop party’s en clubhoppen tegemoet gaat. Duizelingwekkende feestvreugde was de afgelopen twee seizoenen een belangrijk onderdeel van de serie, en de Croisette is in dat opzicht de perfecte speeltuin.

De waanzinnige persconferenties

Na de roes van de première volgt de volgende ochtend de harde realiteit van de persconferentie – dat moment waarop critici A-listers ondervragen over hun film, politieke opvattingen en eigenlijk alles wat er maar te bedenken valt. Dit is waar Paul Thomas Anderson afdwaalde tijdens de promotie van Punch-Drunk Love; waar Lars von Trier sympathie toonde voor Hitler terwijl zijn hoofdrolspeler in Melancholia, Kirsten Dunst, zich intens ongemakkelijk voelde (de regisseur verontschuldigde zich later en trok die verontschuldiging vervolgens weer in); waar Vincent Gallo zich verontschuldigde voor zijn film, het door critici verguisde The Brown Bunny, en in tranen uitbarstte. Zal journalistieke provocatie een personage uit The White Lotus tot een implosie brengen? Zal iemand een onvergeeflijke blunder begaan? Het is zeker mogelijk.

Een van de jury's tijdens het Cannes Film Festival — ©Getty Images

De beladen jury’s

Het valt waarschijnlijk buiten het bestek van The White Lotus, zeker als de nadruk ligt op de filmteams en het talent, maar een essentieel onderdeel van de Cannes-traditie zijn de jury’s, met name de indrukwekkende panels die beraadslagen en beslissen over de winnaars van de Palme d’Or. Hun discussies vinden grotendeels achter gesloten deuren plaats, hoewel er volop geruchten de ronde doen over heftige ruzies en langdurige vetes. Heeft Wim Wenders echt verhinderd dat Spike Lee’s Do The Right Thing won, en de prijs in plaats daarvan naar Steven Soderberghs Sex, Lies and Videotape ging? Hebben Xavier Dolan en de gebroeders Coen ruzie gemaakt over de toekenning van de prijs aan Dheepan versus Carol? Heeft James Gray Isabelle Huppert daadwerkelijk aangesproken op haar, naar zijn mening, dictatoriale gedrag toen zij juryvoorzitter was?

In de meeste gevallen zullen we het volledige verhaal waarschijnlijk nooit te weten komen, maar nu The White Lotus draait om twee films die meedoen aan de competitie, zou het een genot zijn om te zien hoe een all-star line-up erover discussieert, hoe kort ook.

De spannende prijsuitreikingen

Dan is het tijd voor de prijzen. Op de laatste dag van het festival keren acteurs en regisseurs van bekroonde films terug naar de rode loper voor de slotceremonie – maar het is dan nog niet duidelijk wie wat heeft gewonnen. Er ontstaat dus een woelige guessing game, waarna de prijzen één voor één worden uitgereikt. (Al gaat er soms iets mis; weet je nog dat Spike Lee in 2021 al aan het begin van de ceremonie Titane als winnaar aankondigde in plaats van aan het einde?)

Maar zelfs als alles volgens plan verloopt, is het, net als de rest van het festival, een hectisch, spannend en vaak uiterst emotioneel moment voor zowel de winnaar van de Palme d’Or als degenen die de hoofdprijs net hebben gemist en in plaats daarvan de tweede plaats (Grand Prix) of de derde plaats (Juryprijs) in de wacht slepen. Dus, wie zal er zegevieren in het universum van The White Lotus? En voor het team dat dat niet doet, hoe dramatisch zal hun ondergang zijn? Ik kan niet wachten om daar achter te komen.

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door Vogue UK.

CANNES FILM FESTIVAL THE WHITE LOTUS