Anno 2026 lijkt bodypositivity passé, terwijl cosmetische chirurgie en afslankmedicatie steeds verder normaliseren. Wat voor impact hebben schoonheidsidealen nog altijd op ons leven, en wanneer is iets een persoonlijke keuze? In Vogue Panel spreken Tatjana Almuli, Bo Fasseur en Kiki Boreel over zelfbeeld, maakbaarheid en ruimte innemen.
Schoonheidsidealen
Kiki: “Ik werd me pas echt bewust van schoonheid toen ik gescout werd en als model ging werken. Vanaf mijn zestiende probeerde ik steeds actiever binnen het ideaal van de mode-industrie te passen. Geen hockey meer, want daar kreeg ik te ‘grote’ benen van, koolhydraten compleet mijden. Als model heb je vaak weinig controle; of je geboekt wordt hangt af van geluk, van de juiste persoon op de juiste plek en met wie je concurreert. Mijn uiterlijk voelde toen als het enige waarop ik zelf invloed had, dus daar zette ik vol op in.”
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
Bo: “Dat herken ik. Bij mij ging het uiteindelijk zo ver dat ik een eetstoornis overhield aan mijn modellencarrière. Toen er op mijn zestiende steeds grotere opties voor merken als Prada en Louis Vuitton binnenkwamen, dacht ik: wat er ook gebeurt, ik moet er perfect uitzien als ik castingdirectors ontmoet. Ik stopte met eten. Vanuit paniek, maar ook omdat ik dacht dat het nodig was. Het had effect, ik kreeg de klussen, met mijn extreme gedrag boekte ik succes. Dat vind ik achteraf misschien nog wel het verraderlijkste aan. Schoonheid, en in het bijzonder zo dun mogelijk zijn, koppelde ik aan succes en bestaansrecht. En nog steeds vind ik het moeilijk om dat helemaal los te laten.”
Tatjana: “Best grappig en ook pijnlijk: ik vergeleek mezelf als tienermeisje met modellen zoals jullie, die ik in alle tijdschriften zag, terwijl het voor mijn lichaamstype totaal onrealistisch was om ooit dat ideaal te bereiken. Daardoor voelde ik me vaak lelijk en niet goed genoeg. Er was heel lang nauwelijks ruimte voor andere lichamen, voor diversiteit. Schoonheid gaat natuurlijk niet alleen over uiterlijk, het hangt ook samen met macht. Wie als mooi wordt gezien, krijgt vaak meer ruimte, meer kansen en meer waardering. Daardoor houdt het ook bestaande maatschappelijke verschillen in stand.”
Looksmaxxing
Kiki: “De laatste tijd gaat het in de media vaak over looksmaxxing; het extreem maximaliseren van je fysieke aantrekkelijkheid. Het lijkt alsof veel mensen er pas echt van schrokken toen het ook mannen bereikte. Terwijl vrouwen dit al decennialang doen. Tegelijkertijd hoop ik ergens dat als meer mensen ermee te maken krijgen, we misschien ook samen een betere realiteit kunnen creëren.”
Tatjana: “Als je onzeker bent en op zoek gaat naar grip en houvast, is het niet gek dat je wil geloven dat je zelf alles in de hand hebt. In mijn laatste boek Tot lijf gemaakt heb ik onderzoek gedaan naar hoe schoonheidsidealen na emancipatiegolven vaak eendimensionaler worden. Zoals nu met die ‘skinny is back’-golf en in bredere zin weer meer focus op ons uiterlijk. Het is een minder expliciete vorm van onderdrukking dan ‘de vrouw achter het aanrecht’, maar het heeft zeker effect op onze vrijheid en autonomie. Er is ook geen eindpunt, want je bent nooit af, nooit ‘perfect’ genoeg. We zitten allemaal vast in die ratrace, doodvermoeiend.”
