A brand new fashion season is begonnen! Zoals altijd werd de modemaand afgetrapt in New York, waarna de fashion week madness zich verplaatst naar Londen, Milaan en Parijs. Die honderden lente/zomer 2027-shows leveren natuurlijk een oneindige stroom aan opvallende momenten op, die Vogue voor je verzamelt.
De highlights van het lente/zomer 2027-seizoen
Als we terugblikken op de afgelopen seizoenen, lijkt de ooit zo famous catwalk gimmick (waar Demna bij Balenciaga bijvoorbeeld in uitblonk) te zijn verdwenen. Ja, het concept achter zo’n gimmick was soms wat mager en de bedoelingen vaak te voor de hand liggend om écht tot nadenken aan te zetten, maar het was ook fun – en het vormde de aanleiding voor artikelen als deze, want er ging eigenlijk elk seizoen wel iets viral.
Maar is dat nou zo erg? Ik denk dat het ons dwingt om beter naar de kleding te kijken, op zoek naar de verrassing, in plaats van dat die ons in het gezicht wordt geduwd. En als je nou echt iets spectaculairs wil, dan zijn er altijd nog de celeb arrivals. Hieronder volgen alle spraakmakende momenten die je misschien gemist hebt tijdens de lente/zomer 2027-shows.
“Geloof het of niet, hij heette Vander Clyde Broadway”, zegt Erdem over de excentriekeling die dit seizoen zijn hart veroverde. Als die naam je niets zegt, komt dat omdat de in Texas geboren trapezeartiest – die al lang voordat Erdem hem in de London Library tegenkwam een muze was voor Jean Cocteau en Man Ray – bekendstond onder de naam Barbette. “Hij begon in Texas op te treden met twee zussen, maar toen kreeg een van hen een vreselijk ongeluk, waardoor hij haar moest vervangen en zich als vrouw moest kleden”, zegt de designer. “Hij werd een soort echt androgyn wezen, bijna als een derde gender.”
De collectie werd in The Roundhouse getoond door modellen met wapperend haar, “alsof ze door de lucht zweven”, terwijl fragmenten van Cocteau’s overpeinzingen over Barbette via de luidsprekers klonken. De collectie was minder ‘aerial-chic’ en meer ‘showgirl-cool’. “Het gaat om de spanning tussen mannelijk en vrouwelijk; het idee van illusie, en ergens vandaan komen, maar je ware zelf eigenlijk ergens anders ontdekken.”
5.000 kleine gebreide bloemen bij Pauline Dujancourt
Pauline Dujancourt heeft de 5.000 gebreide bloemetjes – die de basis vormen van haar lente/zomer 2027-collectie – te danken aan een bejaarde Turkse dame op YouTube. De Parijse ontwerper, die haar sporen verdiende bij Simone Rocha en Rejina Pyo, spreekt geen woord Turks, maar raakte betoverd door de techniek en begon ermee haar eigen delicate pieces te maken. Haar collectie ontstond vanuit tranen – niet door de 700 bloemen die alleen al voor de finalejurk nodig waren – maar door het toneelstuk van Rainer Werner Fassbinder, The Bitter Tears of Petra von Kant, waar Dujancourt al meer dan tien jaar door gefascineerd is. Ze begon na te denken over hoe tranen eruit zouden kunnen zien. “Ik wilde emotionele kledingstukken maken”, zegt ze over de wirwar van geschulpte stoffen die inderdaad als tranen naar beneden lijken te vallen.
Ian Wright en Joan Collins op de eerste rij! Kleding onder de vijftig pond! Lekkere hapjes na afloop! Hoewel er geen Percy Pig-snoep of een paar 50 denier-kousen te bekennen was, kon het alleen maar de M&S-show zijn. Ter ere van honderd jaar mode bij deze grote Britse winkelstraatfavoriet ademde de show een echte birthday vibe. En op de runway? Topmodellen als Erin O’Connor, Karen Elson en onze eigen Lara Stone.
Hoe zou H&M de hoge verwachtingen van voorgaande seizoenen kunnen waarmaken? Door Nick Knight – de experimentele Britse fotograaf die bekendstaat om zijn baanbrekende gebruik van technologie en onlangs aankondigde dat hij zijn eigen AI-model aan het ontwikkelen is – een veertig meter lange catwalk te geven om mee te spelen. Het hielp ook dat Alex Consani, Paloma Elsesser en Lila Moss – plus twee moeder-dochterduo’s, Kristen en Lily McMenamy, en Karen Elson en Scarlett White – werden gecast om erover te lopen.
De show ontvouwde zich in drie chapters, waarin naast de hoofdcollecties ook de premium Studio- en de herenlijn Atelier van H&M aan bod kwamen, tegen een steeds veranderende achtergrond van licht, beweging en geluid. Labrinth, met wie het merk al jaren samenwerkt, nam de leiding over dat laatste. Het was een spetterende afsluiting van donderdag, waarbij duizenden mensen wereldwijd de livestream bekeken.
Een gevoel van houvast lijkt op dit moment iets te zijn waar velen van ons naar op zoek zijn, niet in de laatste plaats Harris Reed. Voor zijn nieuwste collectie besloot de ontwerper – die een reputatie heeft opgebouwd als een van de grootste showmannen van de stad – om “echt naar silhouetten uit het verleden te kijken en ze met beide benen op de grond te zetten”, zo vertelde hij. Een verschuiving van fantasierijke creaties naar de realistische wensen van zijn groeiende klantenkring: dit seizoen stapte de ontwerper af van veelkleurige prints en jewel tones ten gunste van stukken in ‘vijftig tinten wit’, inclusief een samenwerking met Manolo Blahnik in plaats van de gebruikelijke torenhoge plateauzolen.
Natuurlijk zou Harris Reed geen Harris Reed zijn zonder een vleugje razzmatazz. Korsetten en gestructureerde tailoring met grote pofmouwen werden gerealiseerd in weelderige, speciaal ontwikkelde ivoorkleurige jacquards; zebrastrepen verschenen in ingetogen zijden dévoré en glinsterende kralen – die allemaal in verschillende tinten beschikbaar zullen zijn voor zijn selecte klantenkring. “Die theatraliteit blijft aanwezig”, zegt Reed. Hoe ingetogen ze in vergelijking ook mogen zijn, dit zijn niet bepaald pieces die je draagt voor een rondjue boodschappen.
Thom Browne liet zich voor de lente/zomer 2027-collectie inspireren door A Bug’s Life en stuurde een leger rupsen de catwalk op, waarna ze rond een reusachtige pop dansten en veranderden in vlinders, bijen, libellen en kevers in de toepasselijk genaamde showlocatie, The Shed. De insecten waren overal te zien: van tailored jasjes met geborduurde hommels en geruite jassen waarin libellen waren verwerkt, tot zwart-rode lieveheersbeestjesvlekken en kevervleugels op sculpturale rokken en korsetten.
In de slotlook bereikte de rups zijn definitieve vorm – wat waarschijnlijk het tegenovergestelde is van hoe al die gejaagde editors en PR-girls zich voelen op de laatste dag van New York Fashion Week, maar het is wel een herinnering dat inspiratie overal te vinden is. De volgende keer dat je een verdwaalde kever ziet, denk dan aan Thom Browne, in plaats van meteen met afschuw terug te deinzen.
Ulla Johnson koos ervoor om haar show te organiseren in het met jonge boompjes bezaaide Gotham Park, met de monumentale Brooklyn Bridge die zich tegen de skyline aftekende. Die backdrop sloot naadloos aan bij een collectie die het midden hield tussen tailored en romantisch. In haar show droegen vrouwen bloemenjurken met franjes, gekleurde pakken, luchtige slipdresses en trenchcoats: stukken die net zo goed geschikt zijn voor op een Grieks eiland als in The Hamptons.
Als fervent voorvechter van duurzaamheid zet Johnson zich in voor de plek waar haar modellen liepen: Gotham Park, ooit een hangout voor skaters, ondergaat momenteel een grootschalige herontwikkeling onder leiding van architectenbureau Field Operations, en Johnson is van plan 750 planten en 12 bomen bij te dragen.
Conner Ives toont zijn collectie aan de andere kant van de oceaan
“Het idee om een show in New York te doen heb ik altijd al gehad. Mensen plaagden me er wel eens mee, omdat ik New York als mijn Parijs zag”, vertelde Conner Ives aan Vogue in aanloop naar zijn debuut in de VS. Hoewel de overstap misschien plotseling lijkt, zo kort na zijn overwinning bij het BFC/Vogue Fashion Fund, is dat niet helemaal het geval. Het idee om als gastontwerper op het programma van NYFW te staan, begon eind 2025 vorm te krijgen, toen de Amerikaanse Ives tijdens de verlenging van zijn Britse visum voor een langere periode naar huis terugkeerde.
Toen hij begon met de voorbereidingen voor de show in februari in Londen, legde hij zijn idee voor de VS voor aan BFC-CEO Laura Weir en uiteindelijk aan de CFDA, die beiden hielpen om het te realiseren. Hij gaf de collectie de titel Across the Pond, met talrijke verwijzingen naar New York, zoals The Grill, een restaurant waar belangrijke zakenlunches plaatsvinden, de 60ste verjaardag van Truman Capotes Black and White Ball, en Jonathan Glazers film Birth met Nicole Kidman in de hoofdrol.
Terwijl Lila Moss en Iris Law ervoor zorgden dat de Brits op de catwalk vertegenwoordigd waren, waren ook de ouders van de ontwerper, zijn kunstdocent van de middelbare school en een handvol huidige studenten aanwezig. “Ik heb het gevoel dat ik nu een fase in mijn carrière inga waarin ik in beide werelden aanwezig ben, iets wat ik lange tijd bijna onmogelijk had geacht”, aldus Ives.
De keuze van Veronica Leoni voor een enorm, kaal pakhuis van rode bakstenen in de postindustriële West Side van Manhattan als locatie voor de show van haar nieuwe collectie voor Calvin Klein Collection sprak boekdelen. Haar esthetiek wordt immers gekenmerkt door functionaliteit en terughoudendheid; door “alles weg te laten wat niet bijdraagt aan het ontwerp, totdat alleen het noodzakelijke overblijft”, aldus de shownotes.
Als voortzetting van haar voortdurende verkenning van het Amerikaanse minimalisme was Leoni’s nieuwste collectie zeker ingetogen, hoewel er sensualiteit voelbaar was in de beweging van glanzende zijde tegen het lichaam, en optimisme door middel van geel en cyaan die het overwegend monochrome kleurenpalet opfleurden. Minimaal misschien, maar zeker niet karig.
Vermenging van mode en kunst is de laatste tijd een hot topic dankzij de huidige tentoonstelling in het Costume Institute van het Met, maar volgens Michael Kors blijft een museum de perfecte plek om de raakvlakken tussen deze twee creatieve werelden te bewonderen. “Ik ben dol op het idee van de bonte mix van mensen die je in een museum ziet. Soms kan dat net zo interessant zijn als de kunst zelf”, merkte de designer op tijdens een preview. Het was nota bene in de tuin van het MoMA dat Kors zijn visie op de moderne ‘gallerina’-stijl presenteerde: een stadsgerichte garderobe waarin klassieke, geheel zwarte kledingstukken werden gecombineerd met jassen met schilderachtig borduurwerk, jurken in primaire kleuren en op-art-strepen.
Er hing een bijna onheilspellende sfeer rond de show van Tory Burch. Bij aankomst daalden show guests onder de glazen en stalen torens van Wall Street af naar de Sunken Garden van Noguchi, begeleid door de dreunende bas van het openingsthema van The Shining. Deze strakke uitstraling kwam ook in een groot deel van de collectie zelf tot uiting: uiterst gestructureerde suits, subtiel getailleerde jassen van wol en sobere tweed-sets, zoals gedragen door Alexa Chung.
Maar dit was geen collectie die volledig in het teken stond van strengheid. “Weelderige femininity ontmoet Amerikaans pragmatisme”, zo luidde de showbeschrijving, waarbij rijk versierde kostuums in jewel tones, zijden jurken met plooien en dikke, glanzende riemen het eerste aspect belichaamden. Uiteindelijk was het een collectie die een blueprint bood voor vrouwelijke kleding die zowel ambitieus als realistisch aanvoelde.
Het culturele landschap van New York staat bol van de bezienswaardigheden, maar als het om hotels gaat, zijn er maar weinig die zo’n statigheid uitstralen als The Plaza. Hier, in de met marmeren zuilen en palmbladeren versierde Palm Court van deze grande dame met uitzicht op Central Park, organiseerde Tommy Hilfiger zijn show. Het is een plek met een bijzondere betekenis voor Hilfiger. Hij en zijn gezin hebben hier namelijk een aantal jaren gewoond. In die tijd observeerde hij de drukte van de dames uit Uptown die kwamen lunchen, en in het weekend vergezeld werden door de it-kids uit Downtown.
De collectie die hij presenteerde, was vooral gericht op die laatste groep en gaf de preppy stijl die Tommy al meer dan vier decennia uitdraagt een verjongingskuur, met rechthoekige gabardinejassen, rugbyshirts in effen primaire kleuren en speelse variaties op klassieke popeline-overhemden, gecombineerd met zijden foulard-tassen en gebreide stropdassen. Ook de it-kids van vandaag droegen deze kleding: Gigi Hadid opende de show en Romeo Beckham sloot deze af, terwijl Slayyter haar zomerhit Dance zong.
Feesthoedjes, cadeautjes en confettikanonnen: het moest wel de 85ste verjaardag van Coach zijn! Op het feestje van Stuart Vevers in Downtown bespraken Elle Fanning en Troye Sivan de trends waarvan ze hopen dat die over 85 jaar niet meer bestaan (in de rij staan voor frozen yoghurt?), terwijl een jeugdorkest uit de Bronx en voguing-dansers de feestelijke sfeer van Studio 54 moesten oproepen (no pressure). De looks waren geïnspireerd op Meg Ryan in de ondergewaardeerde hit uit de jaren 2000, Hanging Up, en het pak dat Vevers op zijn eigen trouwdag droeg, maar de belangrijkste boodschap kwam niet van de catwalk, maar uit de geluidsinstallatie met MFSB’s Love Is the Message.
Niets chiquer dan buiten het officiële schedule te showen, en op 9 september deed Ralph Lauren precies dat, maar dan met een presentatie die bedoeld was om “traditionele opvattingen over chic op zijn kop te zetten”. De 86-jarige Amerikaanse ontwerper, die als geen ander een collegejasje draagt, gaf zijn innerlijke romanticus de vrije loop en zei dat hij “een nieuwe elegantie” wilde creëren via manieren van kleden die “vindingrijkheid, originaliteit en karakter vieren”.
In de praktijk betekende dit suits en avondjurken, voorzien van een uitgesproken speelse uitstraling met ruches, veren en tassels die over de catwalk dansten. Het begin van het seizoen is altijd een exciting moment en deze intieme show in Tribeca, met Viola Davis, Helena Christensen, Iman en Katie Holmes die front row zaten, zette de toon voor de komende fashion month.
