Als ik aan kom lopen in het café dat Thekla Reuten (51) voorstelde voor dit interview is ze nog in gesprek met een andere journalist. Uit eerdere interviews maakte ik op dat dit een vaste plek is voor dit soort afspraken, die ze nu weer veelvuldig heeft ter promotie van haar nieuwe serie Grand Hotel aan Zee die in december uitgezonden wordt.
Grand Hotel aan Zee
De serie is het eerste romantische kostuumdrama van Nederlandse bodem en het verhaal speelt zich af in 1900, in en om een hotel. Dat komt tot leven door een imposant decor dat gebouwd is in een reusachtige loods van 2500 vierkante meter bij een boer in een weiland, en veel, heel veel, schitterende kostuums. Die zijn door kostuumontwerper Alette Kraan overal in Europa bij elkaar gezocht en naar Nederland gehaald. Niet alleen voor de rollen maar ook voor de honderden figuranten, een enorme operatie was het.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
De kleding op de foto’s zijn kostuums uit de serie, van Thekla’s personage Sandra en van dier zoon, geschoten op een van de laatste draaidagen. Nadat het laatste beeld erop stond trok Thekla vlug iets anders aan, reed razendsnel naar Utrecht voor de uitreiking van de Gouden Kalveren, en kreeg daar een kalf voor Beste Actrice voor haar rol in de speelfilm Voor de meisjes. Ze zal hier straks losjes over zeggen dat het “een memorabele dag” was.
Interview met Thekla Reuten
Ik twijfel over welk tafeltje ik zal kiezen, het is druk op het terras zo op deze warme najaarsdag, en ik ben bang dat mijn opnameapparaat het gesprek niet zal kunnen volgen met al die stemmen om ons heen. Misschien moet ik toch naar binnen gaan, maar ook daar draait de muziek vrij hard, een kakofonie aan prikkels. Net als ik weer terug het terras op ga loop ik pardoes tegen Thekla aan. “Hé hallo!” zegt ze opgewekt en energiek, “ik ga héél even snel naar de wc en dan kom ik er gelijk aan! Het liep allemaal wat uit, sorry sorry sorry!”
Wanneer ze terug is kiezen we uiteindelijk voor een lage bank, de tafels om ons heen zijn leeg, ze rommelt wat in haar overvolle tasje, maakt haar bril schoon, en checkt nog even haar telefoon. Dat zal ze gedurende het gesprek blijven doen. Niet om nodeloos te scrollen, wie een beetje heeft opgelet weet hoe fel ze tegen de allesoverheersende verslavende werking van de smartphone strijdt, maar omdat er net “een gebroken vingertop” was bij een van haar kinderen en het “wel zo fijn is als je dan ook daadwerkelijk opneemt, als de juf je belt met een huilend kind ernaast”. En ook om de tijd in de gaten te houden. Na ons gesprek zal ze naar het schoolplein hier vlakbij gaan, eveneens de reden dat ze inderdaad hier vaak haar interviews houdt, om de kinderen, met hopelijk alle vingertoppen nog intact, weer op te halen.









