Volgens Sari Sanchez ben ik eigenlijk al verloren. ‘Heb je je go-bag klaar?’ vraagt ze me vanaf haar TikTokkanaal Pretty in Prep, waarop ze overlevingstips deelt met haar vijftigduizend volgers. Ik kijk naar de tas naast me – een designerexemplaar waar net een mobiele telefoon in past en een paar sleutels. Óf een zonnebril en een paar sleutels. Niet alle twee tegelijk. Ik denk toch dat Sanchez, die intussen een enorme rugzak heeft opgedaagd, iets anders bedoelt.
Preppen
‘Heb je wandelschoenen, jas en muts altijd bij de deur?’ gaat ze verder. In theorie: ja, al vraag ik me af of de Birkenstocks in de hal net zo weer- en wandelbestendig zijn als de enorme kisten die Sanchez nu laat zien. ‘Heb je twee weken aan water en houdbaar eten in huis?’ vraagt ze. Het eerlijke antwoord is: geen idee. Ja, er is eten in huis, maar voor hoe lang? En hoe geïnspireerd zou ik kunnen koken met een voorraadkast die hoofdzakelijk bestaat uit verschillende pakken heel oude pasta, potjes met rare kruiden die ik een keer nodig heb gehad voor een recept en meerdere geopende pakken norivellen – die ik op de een of andere manier altijd onnodig vaak opnieuw koop.
‘Heb je extra medicijnen en EHBO-artikelen?’ Ik denk aan gisteren, toen ik me sneed en na lang zoeken één pleister vond. ‘Staat je auto met overlevingspak erin klaar?’ Wat denk je zelf, Sanchez?
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
Lang dacht ik dat preppen een soort grap was, een hobby voor nerds, iets waar Alexander Klöpping en een paar honderd tech- en gameliefhebbers zich mee vermaakten in het weekend. Ook toen de overheid begon aan te raden vochtige doekjes, blikken bonen en zeventig euro cash in huis te halen, dacht ik op een bepaalde manier nog dat het ging om een soort gratuit advies. Vergelijkbaar met de regel dat je niet mag fietsen als je alcohol gedronken hebt. In theorie een hartstikke goed idee, maar echt helemaal niemand die zich er op vrijdagavond daadwerkelijk aan houdt.
Je weet maar nooit
Tot ik vrienden recent hoorde vertellen dat ook zij tien liter water in huis hadden gehaald – ‘want je weet maar nooit’. Een vriendin begon na een vakantie in Spanje standaard een paar blikken houdbaar eten in te slaan tijdens de boodschappen; zij zat vlak bij het gebied dat vierentwintig uur zonder stroom kwam te zitten, dat had haar aan het denken gezet. Een vriend kocht laatst toch maar een noodpakket – naar eigen zeggen vooral om niet meer steeds na te hoeven denken over de vraag of hij dat wel of niet moest doen. Om diezelfde reden kocht een andere vriendin een kant-en-klare survivalrugzak voor haar moeder. Haar woorden: ‘Het is gewoon een zorg minder.’
Een zorg minder? Terwijl ik preppen voor de apocalyps nog vooral zag als een soort uit de hand gelopen, ongeëngageerd gezelschapsspel – een soort maatschappelijkbewust larpen – waren mensen om mij heen kennelijk heel serieus bezig met voorbereidingen treffen. Niet toevallig, vermoedelijk, viel hun toenemende prep-interesse samen met de toename in realistische einde-van-de-wereldscenario’s: hoe krankzinniger de wereldorde, hoe meer ik om mij heen hoorde over voor de zekerheid ingeslagen gaststelletjes en extra opgeladen powerbanks.
Prepfluencers
Vandaar dat ik begon te googelen met de vraag of ik ook met preppen moet beginnen, en zo ja, waarmee dan precies. En vandaar dat ik al snel verdween in de schreeuwerige tupperwarewereld van influencers als Sanchez en haar collega’s, zoals de Housewife Prepper – een vrouw uit de Amerikaanse Midwest die samen met haar man een van de grootste prepfluencersaccounts ter wereld beheert. Samen hebben ze ruim een half miljoen volgers op Instagram – toch knap voor iemand die eigenlijk alleen maar stellingkasten met ingepakte spullen laat zien, en video’s van verschillende stroomgeneratoren, zaklampen en jerrycans.
