De ruimte in het huis van de Britse actrice en dichter Greta Bellamacina (35) en haar man, de Schotse kunstenaar Robert Montgomery (54), waarin ze plaatsnemen voor het videogesprek met Vogue Living is nauwelijks groter dan een inloopkast. De muren zijn Wes Anderson-roze. Achter hen staan rijen boeken, pennen en allerlei voorwerpen waarvan je je meteen afvraagt waar ze vandaan komen. Door het raam kijk je uit op een tuin vol groen.
“Dit is de kleinste kamer van het huis,” zegt Greta. Het is de plek waar ze zich terugtrekt als ze aan haar poëzie werkt. Op dit moment de tekst voor een nieuw theaterstuk. “Blijkbaar schrijf ik graag in een kast,” voegt ze lachend toe. “Ik blijf het liefst ver weg van alles wat met het huishouden te maken heeft. Anders ben ik alleen maar aan het opruimen of denk ik aan honderd andere dingen. Robert is heel goed in altijd en overal kunnen schrijven, maar ik pak het traditioneler aan: ik sluit mezelf ’s ochtends op.”
Georgian Country House
“Een mislukte poging tot een rustig leven,” zo noemt het stel hun bestaan in Kent, het groene graafschap ten zuidoosten van Londen. Niet voor nies staat het bekend als de Garden of England. Ze wonen er sinds 2022 met hun kinderen Lorca (10), Lucian (7) en Ersilia (1), na een leven dat zich tot dan toe vrijwel volledig in Londen had afgespeeld. De stap naar de countryside zetten ze tijdens de coronapandemie. Ze merkten toen dat hun oudste kind zich buiten de stad een stuk gelukkiger voelde. “In Londen sta je eigenlijk altijd aan,” zegt Robert. “Zelfs als je in een park bent, ben je je continu bewust van de mensen om je heen.”
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief.
Omdat hun werk als kunstenaar juist zo naar buiten gericht is, zochten ze een plek waar ze zich meer konden terugtrekken, een “landschap zonder publiek”. In Kent vonden ze niet alleen meer privacy, het riante Georgian country house bood ook ruimte voor een atelier aan huis. “Ik moet wel bekennen dat ik soms de culturele energie van Londen mis,” zegt Greta. “Dat je de deur uitgaat en er altijd wel iets gebeurt. Dat heb ik misschien te lang als vanzelfsprekend beschouwd. Maar hier kunnen we veel meer bij de kinderen zijn. We hebben geen kantoorbanen, dus we zijn vrijwel altijd thuis. Dat voelt heel speciaal.” Robert ziet ook hoe anders zijn kinderen opgroeien dan hijzelf. “Lucian is pas zeven, maar hij kweekt eigenhandig tomaten, koriander en basilicum. Zo’n hands-on band met de natuur had ik als stadskind helemaal niet.”
