een-celebration-van-de-indrukwekkende-carriere-van-madonna-403882
©GETTY IMAGES

The most scandalous thing I did was not go away”, zei Madonna een paar jaar terug. Dat hadden we veertig jaar geleden misschien niet direct kunnen bedenken toen de zangeres haar eerste twee hits, Lucky Star en Holiday, had. Lekkere, dansbare nummers, zeker, maar niet direct met de belofte in zich van iemand die vier decennia lang de gemoederen bezig zou houden op het gebied van muziek, beeldcultuur en politiek. Een terugblik op de indrukwekkende carrière van Madonna.

De provocerende carrière van Madonna

Het was pas met het verschijnen van de single Like a Virgin, en vooral de bijbehorende videoclip in 1984, dat de wereld door begon te krijgen dat Madonna misschien niet zo snel het podium zou verlaten. In Like a Virgin komt alles samen waarmee Madonna beroemd en berucht is geworden: een provocerende tekst, een visueel spektakel, het spelen met vrouwelijke archetypes en het gebruiken van religieuze iconografie. En dat allemaal verpakt in een luchtig en pakkend popliedje.

Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief.

In de iconische videoclip zien we Madonna verleidelijk door Venetië dansen en kronkelen op een gondel. Haar look: getoupeerde dirty krullen, zwartomrande ogen, croptops, korte rokjes met leggings eronder, vingerloze kanten handschoentjes, heel veel sieraden – armbanden, parelsnoeren en natuurlijk crucifixen – en de maagdelijk witte bruidsjurk als showstopper. Tijdens de MTV Awards van datzelfde jaar zette ze dat beeld van slutty virgin nog even extra duidelijk neer toen ze in een wolk van witte kant en tule, die de blik op haar ondergoed nauwelijks verhulde, suggestief over de vloer kronkelde. Iedereen geshockeerd, iedereen boos. En dat zou niet voor de laatste keer zijn. Er is waarschijnlijk geen artiest die in haar leven zo veel woede heeft opgewekt als Madonna. Woede uit zo veel verschillende hoeken ook, van het Vaticaan tot aan radicale feministen.

Maar elke keer dat Madonna weer iemand boos maakt, inspireert ze minstens zoveel anderen die haar toejuichen, van haar genieten en voor wie ze een rolmodel is. En iedere keer dat een ster nu nog denkt vernieuwend of provocerend te zijn, laat maar zitten, Madonna did it first. En als ze het niet als eerst deed, dan deed ze het ’t best.

Madonna versus de kerk

Madonna heeft een indrukwekkend trackrecord als het gaat om het boos maken van de kerk – en vooral de katholieke kerk is vaak de pineut. Niet zo gek, want die kent ze het best: Madonna Louise Veronica Ciccone groeide op in een traditioneel katholiek Italiaans-Amerikaans gezin (ze heet godbetert Madonna) en ze heeft die kerk weleens beschreven als ‘gemeen’. Vanaf het moment dat ze begon te spelen met motieven uit de katholieke iconografie, de rozenkransen, de crucifixen, en die combineerde met provocerende dansjes in weinig kleren, waren ze bij het Vaticaan geen fan van Madonna.

Paus Johannes Paulus II had in 1984 al opgeroepen tot een boycot van Like a Virgin, maar de clip van Like a Prayer uit 1989 veroorzaakte helemaal een appelflauwte bij de kerkvorst en zijn kornuiten. Het gebruik van religieuze symbolen zoals de stigmata die op haar handen verschijnen, een zwart Jezusfiguur dat vals wordt beschuldigd van de moord op een witte vrouw en Madonna die met diep decolleté danst voor brandende kruizen, zorgden ervoor dat zowel het Vaticaan als andere religieuze groeperingen opriepen tot een boycot van Madonna en haar single.

Pepsi trok de commercial terug die tegelijkertijd zou worden gelanceerd met het nummer als soundtrack toen Madonna weigerde de clip te veranderen. Dat werkte natuurlijk allemaal averechts: Like a Prayer werd een monsterhit en is tot op de dag van vandaag een van haar meest gestreamde nummers. Onlangs postte Pepsi alsnog die beruchte commercial op Instagram. Madonna’s commentaar? “Thank you Pepsi, for finally realizing the genius of our collaboration. Artists are here to disturb the peace.

Madonna
©GETTY IMAGES

A woman’s mission

Vanaf het moment dat ze in haar onderbroek over het podium van de MTV Awards kroop was het duidelijk dat, naast religie, seks een belangrijk thema is in het werk van Madonna. En dat is echt niet alleen omdat het daarmee zo gemakkelijk provoceren (en verdienen) geblazen is. Ze lijkt al vanaf het begin van haar carrière op een missie om vrouwen te overtuigen dat ze seks lekker mogen vinden, dat ze er sexy uit mogen zien en zich daarvoor nooit hoeven te schamen, zolang ze de touwtjes maar stevig in handen houden.

Dat deed ze bijvoorbeeld door een masturbatiemomentje aan de choreografie van Like a Virgin toe te voegen tijdens haar Blond Ambition Tour in 1990. Ook voegde ze als eerste vrouwelijke popster de hand-in-het-kruismove à la Michael Jackson aan haar repertoire toe (in de clip van Respect Yourself).

Erotica

De seksuele uitstraling van Madonna is dan ook overduidelijk niet het resultaat van een groep enge mannen die dat voor haar bepaald hebben, maar het voortbrengsel van haar eigen female gaze. Ze vindt zichzelf de moeite van het bewonderen waard en wil graag dat de wereld dat niet vergeet. Eén zo’n geheugensteuntje is het in 1992 verschenen koffietafelboek Sex, waarin ze haar seksuele fantasieën (bondage, queer seks, orgies: verzin het maar en het staat erin) verbeeldt, gefotografeerd door Steven Meisel. Met gastoptredens van Naomi Campbell, Isabella Rossellini, haar toenmalige vriend Tony Ward en verrassend genoeg ook Vanilla Ice. Iedereen weer boos: bepaalde strenge feministen noemden het nepfeminisme, en conservatieve groepen waren sowieso weer boos, want: seks. De clip van Justify My Love (van het bijbehorende album Erotica) werd uiteraard geboycot.

Maar het Sex-project – boek, album, videoclip – is naast een visueel spektakel en feest van seksuele vrijheid ook baanbrekend omdat Madonna ermee buiten de gebaande paden trad van wat van een mainstream popartiest wordt verwacht, helemaal van een vrouw. En waar Madonna sowieso altijd voor zorgde: zij was degene die verdiende aan de seks die er werd verkocht. En over verdienen gesproken, het boek is nu een collector’s item, alleen nog online te verkrijgen voor heel veel geld.

Kameleon

Nauw verbonden met haar liefde voor seks, is Madonna’s liefde voor ondergoed. Ze is zo ongeveer de uitvinder van de ondergoed-als-bovengoedtrend die eens in de zoveel tijd (nu bijvoorbeeld) opleeft. Beha’s, korsetten en bustiers spelen de hoofdrol in een groot deel van haar videoclips en het meest iconisch zijn de outfits die Jean Paul Gaultier voor haar ontwierp voor de Blond Ambition Tour van 1990. Hoogtepunt uit die garderobe is het parelmoerkleurige korset met puntbeha.

Maar net als je dacht dat je Madonna’s stijl wel had gezien en haar kon uittekenen in een bustier, veranderde ze haar look weer. Of nam ze een andere haarkleur en -stijl. Of, de laatste jaren, een heel nieuw gezicht. In de afgelopen veertig jaar hebben we dan ook honderden Madonna’s gezien, van Marilyn Monroe-lookalike tot peepshowdanseres, dominatrix, Spaanse danseres, Engelse lady, gothic verschijning, disco-cowgirl of gymbunny in roze spandex.

Madonna op het podium
©GETTY IMAGES

Cultural appropriation

Met de blik van nu scheren de verkleedpartijen van Madonna soms gevaarlijk langs de grens van cultural appropriation en gaan die grens ook weleens over, denk aan geisha Madonna in Nothing Really Matters of de cornrows die ze draagt in Human Nature. De laatste jaren wordt ze daar steeds vaker voor op het matje geroepen in opiniestukken en op het internet, maar het lijkt erop dat ze die kritiek nog even naast zich neer legt. In 2018 zag ze er nog geen enkel probleem in om gekleed in volledig traditioneel berberkostuum (volgens kenners nogal random bij elkaar gezocht) te verschijnen bij de MTV Awards.

Wel zag ze in 2009 wijselijk af van het gebruiken van een foto als Black Madonna (met zwartgeverfd gezicht en roodgestifte lippen) voor de cover van een album. “Ik denk dat maar 25 procent van de mensen dat zouden hebben begrepen”, aldus Madonna, die hiermee aantoonde het zelf juist niet echt te begrijpen.

Unapologetic bitch

Er kijkt tegenwoordig geen mens meer van op: schaars geklede vrouwen met sexy dansjes die desondanks beweren in control en feminist te zijn. Maar in de jaren tachtig droeg een vrouw die zich als feminist identificeerde nadrukkelijk geen bustier, korte rokjes of een riem met daarop de tekst ‘boy toy’. Voor het recht om je sexy te kleden zonder daarbij meteen te worden beticht een slaaf te zijn van het patriarchaat kunnen we Madonna wel bedanken. Niet zozeer omdat ze letterlijk feministische boodschappen verkondigde, als wel omdat ze feministisch dééd: zij bepaalde wat ze zong, wat ze droeg, met wie ze seks en relaties had en zij was de baas over haar imago en degene die bepaalde hoeveel of weinig kleren ze daarbij aantrok.

Ondertussen heeft ze gezorgd voor writing credits op vrijwel al haar songs, wat betekent dat ze voor al die nummers royalty’s ontvangt. Haar netto vermogen wordt momenteel dan ook geschat op 850 miljoen dollar, waarmee ze andere vrouwelijke grootverdieners als Rihanna en Taylor Swift overtreft.

Hoewel een goed gevulde bankrekening een bewonderenswaardige prestatie is, is Madonna’s betekenis voor de vrouwenzaak groter dan dat. Misschien wel veel belangrijker is haar voorbeeldrol als ‘unapologetic bitch’ (naar het gelijknamige nummer uit 2015). Soms is ze leuk en aardig, vaak is ze ook raar, moeilijk en onaardig, maar zich verontschuldigen daarvoor? Dat nooit. Niet per se sympathiek, maar in de strijd voor women’s rights en helemaal die voor women’s wrongs is dat best baanbrekend.

Reality bites

Momenteel kun je Netflix niet aanzetten of een artiest die koud twee hitjes heeft gescoord, heeft een nietsverhullende ‘documentaire’ over zichzelf laten maken met daarin hun ‘truth’. Maar de godmother van al dit soort fly on the wall-documentaires en concertregistraties is Madonna – Truth or Dare uit 1991, de registratie van de Blond Ambition Tour. De film wisselt concertbeelden af met het chaotische leven achter de schermen van Madonna, haar achtergrondzangeressen Donna De Lory en Niki Haris en haar flamboyante dansers, van wie een aantal openlijk gay (bijzonder in die tijd).

De docu is een aaneenrijging van iconische momenten, zoals de legendarische scène waarin Madonna een flesje pijpt aangemoedigd door haar dansers. Maar ook de kwestie masturbatiescène komt aan bod als de stad Toronto het concert wil verbieden en ook haar vader zijn afkeuring uitspreekt. “My show is not a conventional rock show, but a theatrical presentation of my music”, is de reactie van Madonna. “I do not endorse a way of life but describe one. And the audience is left to make its own decisions and judgments.”

Madonna
©GETTY IMAGES

Carte blanche

Madonna’s toenmalige vriend Warren Beatty (op dat moment een grote Hollywoodster, maar in de film gereduceerd tot een soort ‘just Ken’-figuur) vindt het allemaal maar niks, dat constante gefilmd worden, en als zij op camera haar keel laat onderzoeken horen we hem misprijzend: “Why would you say something if it’s off camera. What point is there in existing.” Hij was niet de enige die zich dat in die tijd afvroeg en het was dan ook de meest gehoorde kritiek op de film: waarom moesten we in hemelsnaam álles zien en weten van de ster. Maar Madonna was ook in dit geval visionair, want dit was nog maar het begin van onze obsessie met ‘reality’ en onze onstilbare honger om onze favoriete sterren óveral en altijd te volgen.

En, misschien onverwacht, maar Madonna gaf de 26-jarige regisseur Alex Keshishian carte blanche bij het monteren van de film. En toen hij af was wilde ze niets uit de film verwijderen. Integendeel. “She only wanted to keep more”, aldus Keshishian.

De meest controversiële Madonna tot nu toe

Madonna is de jongste niet meer, dat weet ze zelf waarschijnlijk ook wel. Om haar moverende redenen heeft ze besloten de strijd met de tand des tijds keihard aan te gaan en allerlei niet al te subtiele ingrepen laten doen in haar gezicht en lichaam. Ook mag ze nog steeds graag wulpse pakjes dragen en laat ze zich fotograferen in clubs al tongende met mensen van de leeftijd van haar kinderen.

Niet subtiel? Madonna?! Iedereen schijnt hier verbaasd over te zijn. Mensen zijn blijkbaar vergeten dat dit nog steeds Madonna is. Ze hield van provoceren in 1983 en houdt er in 2026 nog steeds van. En een van de meest effectieve manieren om dat als vrouw te doen is door niet weg te gaan op je oude dag. Nog erger wordt het, als je ook nog eens wil benadrukken nog steeds geïnteresseerd te zijn in seks en graag gezien wil worden als seksueel wezen met (heel bolle) billen en (heel grote) borsten en een sensuele (maximaal opgepompte) mond. Dat kan eigenlijk niet. “You can’t be 58 and dancing around like that”, was de reactie van de officieuze voorzitter van het patriarchaat Piers Morgan als reactie op de beelden van een twerkende Madonna, met wat kotsgebaren om z’n walging kracht bij te zetten.

De huidige Madonna is veertig jaar na de start van haar carrière misschien wel de meest controversiële versie van zichzelf tot nu toe: een vrouw die zich weigert aan te passen aan heersende ideeën over ‘aging gracefully’, of wat gepast gedrag en kleding zijn voor iemand met de pensioengerechtigde leeftijd. Maar wat wij vinden van haar AI-babyface en haar skippybalbillen is helemaal niet relevant, we zouden juist allemaal moeten toejuichen dat iemand zijn eigen gezicht en lichaam inzet in de strijd tegen vooroordelen en vóór vrijheid.

Trailblazer

Echter, toen Madonna in 2023 bij de Grammy Awards Sam Smith en Kim Petras aankondigde met een speech waarin ze een ode bracht aan “all the rebels out there, forging a new path and taking the heat for all of it”, gingen daarna de reacties daarop vooral over haar gezicht en hoe lelijk en doorgeslagen iedereen dat vond. “Wederom ben ik het middelpunt van de leeftijdsdiscriminatie en misogynie waarmee de wereld doordrenkt is. Een wereld die weigert vrouwen te waarderen die ouder zijn dan 45 en in plaats daarvan haar willen straffen als ze wilskrachtig, hardwerkend en avontuurlijk blijft”, was Madonna’s reactie op de ophef over haar gezicht.

Ze benadrukte nog eens dat ze haar hele leven nog nooit haar excuses had aangeboden voor haar creatieve keuzes of voor hoe ze eruitzag en zeker niet van plan is om daar nu mee te beginnen. De van walging en haat doordrenkte reacties op haar zelfverkozen uiterlijk zeggen meer over ons dan over Madonna en in tijden waarin conservatieve stemmen steeds luider lijken te klinken hebben we haar misschien wel harder nodig dan ooit.

Dat vindt ze zelf trouwens ook, meldde ze op Instagram: “I am happy to do the trailblazing so that all the women behind me can have an easier time in the years to come.” Nee, Madonna didn’t go away en dat willen we ook niet. Toen ze in 2023 haar Celebration Tour met greatest hits aankondigde, waren de kaartjes wereldwijd in no time uitverkocht. En toen ze deze zomer naar Amsterdam kwam voor WorldPride, was Nederland, en de hele wereld, in rep en roer. De reden? Er valt nog genoeg te trailblazen.

Madonna
©GETTY IMAGES

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd in het decembernummer 2023 van Vogue Nederland.