Everything wellness: een enorme trend? Zeker. Maar vooral een grote commerciële industrie, als je het mij vraagt. De sector is inmiddels goed voor zo’n zeven biljoen euro per jaar. Dat zijn maar liefst twaalf nullen. Aan mij verdienen ze echter weinig. Van nature ben ik licht sceptisch en zwaar nuchter. Niet lullen maar poetsen, zullen we maar zeggen. Juist daarom ben ik de uitgelezen persoon om naar een retraite te sturen, vinden mijn collega’s, om innovatieve wellnessbehandelingen, -sessies en andere -tormenten te testen, die volgens de brochure bedoeld zijn om te ontspannen. Onder de voorwaarde dat ik mijn ervaringen anoniem mag opschrijven, pak ik mijn koffers.
Put it to the test: hoe ontspannen is een retraite?
Het eerst op de agenda staat een yogales. Ook wel Twister voor volwassenen. Het is mijn eerste keer; jaren geleden heb ik weleens een proefles meegepakt, maar ervaringsdeskundige ben ik niet bepaald. Bij binnenkomst worden we verwelkomd door de docent, die al opvallend zen lijkt te zijn. Nu wij nog.
Het thema van de sessie is slaap. En dat zal ik merken. Het duurt niet lang voordat mijn buurvrouw op links knorgeluidjes produceert, terwijl de rest van ons naar de zangerige klanken van de docent probeert te luisteren. Van de Butterfly tot de Dragon Fly en niet te vergeten de Sphinx: binnen een half uur heb ik ongeveer het halve dierenrijk aangenomen. En in tegenstelling tot mijn buurvrouw, die zeker twee tot drie posities knorrend doorbrengt, kom ik minder uitgerust en zelfs ietwat gefrustreerd uit de les. Je zou er een kind van krijgen.
Een gong en een Rolex
Up next: een Healing Frequencies Sound Bath. Alleen de naam al maakt het lastig om er niet met een gestrekt been in te gaan. Met een zo open mogelijke mindset betreed ik de buitenplaats, waar de flinterdunne rubberen matjes klaarliggen voor subliem comfort. Er staan apparaten, schalen, bellen en andere nauwelijks te identificeren instrumenten opgesteld. Onze ‘wellness specialist’ zit erachter, die ik voor het gemak Lies zal noemen. Lies is gehuld in een perfect getailleerde mantel, reikend tot de vloer, met een matching pyjamaset eronder. Wat me echter het meest intrigeert aan wellnessgoeroe Lies, is de Rolex om haar linkerpols, haar blonde extensions en gebleekte glimlach (standje Gerard Joling).
Eenmaal horizontaal op m’n matje, samen met mijn lotgenoten, gaat Lies van start. Tot op de dag van vandaag vraag ik me nog steeds af of ze opgekropte frustratie uitte op haar ‘gong’, of dat ze simpelweg deze agressieve frequenties moest bereiken om me überhaupt te kunnen helen.
Na het anger issue-orkest is het tijd voor de Crystal Singing Bowl, een hels geluid als je het mij vraagt. In alle eerlijkheid doet het me eerder denken aan een alarmsysteem dan aan ontspanning. Ik open mijn ogen kort om poolshoogte te nemen of het wel echt een instrument is dat dit geluid creëert – of zijn het wegwerkzaamheden? Het blijkt toch een instrument. Ik moet echter toegeven: sommige instrumenten hebben inderdaad een ontspannende werking.
Na afloop mag iedereen z’n schoenen weer aantrekken, waarop Lies in mijn oor fluistert: “Nice Prada’s.” Dank Lies, jij leuk klokje. Maar daarmee is de healing nog niet voorbij. Met de Prada’s weer aan mijn voeten vraagt Lies me om mee te lopen, en plaats te nemen achter het altaar, versierd met meer tierelantijntjes dan de gemiddelde Xenos-etalage. Ze vertelt me dat ik me klaar moet maken voor iets bijzonders. Ik word namelijk ingezegend. Achter het altaar staat een Macbook, met op het scherm een live videoverbinding naar een sjamaan, wachtend op mij, in de kleermakerszit, in een tempel ergens in India. Altijd al geweten dat ik een heilig boontje ben.
