Kijk binnen in het ‘dorpse’ droomhuis van topmodel Erin Wasson in Marseille vol kunst, vinyl en designklassiekers
Ze vergelijkt zichzelf graag met een hagedis, want Erin Wasson bloeit op bij extreem hoge temperaturen. Zo vindt het Amerikaanse model het heerlijk toeven in de Mojavewoestijn. Na jarenlang in Texas, New York en Los Angeles te hebben gewoond, streek ze voor de liefde neer in Marseille. Al bleek het tijdelijk. "I’m a Texan girl at heart. Cowboy culture is a part of who I am."
De avontuurlijke Erin Wasson is tijdens haar 27-jarige modellencarrière veelvuldig verhuisd. Te lang op een plek blijven is saai en in the unknown duiken vergt moed. Elders weer iets nieuws opbouwen, daar leer je van. “Ik wil ervoor zorgen dat ik op mijn oude dag veel mooie verhalen te vertellen heb.” Noem haar gerust moderoyalty. Ze heeft voor bijna elke grote naam in de business gewerkt en is op haar 44e still going strong. Twee weken geleden zat Erin Wasson nog in Parijs, daarna in Canada, en voor Vogue Living is ze gefotografeerd in haar huis in Marseille. Vandaag, voor het interview, logt Erin echter in via Teams vanuit Miami. Het blijkt – surprise! – haar nieuwe woonplaats te zijn.
Nieuw levensritme
Haar huwelijk met de Franse chef en restauranteigenaar Barthelemy Tassy, ontmoet in een gaybar aan Venice Beach in LA, en de move naar Zuid-Frankrijk betekenden een nieuw hoofdstuk in haar leven. Een klein jaar geleden gingen de geliefden echter hun eigen weg en koos Erin voor Miami. Haar huis in het hart van pittoresk Malmousque, een populaire wijk bij de haven, staat te koop. Spijt heeft ze nergens van.
Drie jaar woonde Erin in Marseille. Het Zuid-Franse leven was na een snel leven in New York en LA een eyeopener, zegt ze. “Het nieuwe relaxte levensritme lag voor de hand, met trage lunches en eindeloze diners met veel wijn, waarbij niemand haast lijkt te hebben. Maar wat de meeste indruk op me maakte, was het ruimtelijk bewustzijn van de Fransen. Amerikanen hebben de gewoonte zo veel ruimte in te nemen; niet alleen fysiek, ook verbaal. In Marseille, zittend op de rotsen aan zee, zit je ’s zomers vaak opeengepakt met vreemden, body to body, maar dan nóg luister je niet naar het gesprek van de mensen naast je. Je laat anderen, geeft ze de ruimte. Terug in The States was het een shock hoe luid mensen daar zijn. Ik dacht continu: why is everyone yelling at each other?”
Verademing
Het levenstempo in Malmousque was wennen, maar werd al snel een verademing. “Langzamerhand is er ook in Marseille wel iets aan het veranderen, maar nog steeds zijn op zondag en maandag veel winkels, restaurants en bars dicht. Hoe vaak ik niet rond het middaguur met mijn fiets voor een gesloten supermarkt heb gestaan. Dan zaten de eigenaar en het gehele personeel rustig twee uur te lunchen. Dat dwong me flexibeler te worden. Al snel beschouwde ik het als een cadeautje dat ik bewuster met mijn tijd en keuzes moest omgaan. Nu ik in Miami woon, mis ik mijn loopje naar de bakker, de dag doorbrengen met slenteren langs specialiteitenwinkels en marktjes, om de lekkerste ingrediënten te kopen voor het avondeten in plaats van alles gemakzuchtig bij Whole Foods te halen.”
Marseille heeft de laatste jaren een enorme aantrekkingskracht op cultuur- en foodlovers, dankzij de grote verscheidenheid aan culturen onder de bevolking, zoals Tunesisch, Algerijns, Marokkaans en Frans. In combinatie met het heerlijke, mediterrane klimaat, de coole stadse energie, de seaside bliss, en de vele galeries en restaurants lokt deze havenstad veel jonge kunstenaars en creatieven.
Als kind in Texas wist Erin al dat ze later dicht bij zee wilde wonen – “water is healing” – wat haar leidde naar Santa Monica, Venice Beach en Malibu. Voor Marseille viel de keuze op het geliefde Malmousque. “Er waren in die wijk echter nauwelijks huizen te koop. Ze noemen het niet voor niets ‘een dorp in een dorp’. Niemand gaat er ooit weg, veel huizen zijn al generaties in bezit van één familie. Ik had het geluk via een vriend een makelaar te kennen, want mijn droomhuis was niet publiekelijk op de markt. Toen ik er binnenstapte, zag ik meteen de potentie en was ik verkocht. De fijne achtertuin, de nabijheid van de zee en vele lokale winkeltjes, het dorpse gevoel, een intrigerend buurtje.”
Het heeft wel wat voeten in de aarde gehad om er haar droomhuis van te maken, zegt ze. “De renovatie duurde een jaar, waarbij ik samenwerkte met een groep Oekraïense vaklui, vluchtelingen die in Marseille een nieuw leven opbouwden. Keiharde werkers. De houten keukenkasten zijn gemaakt door een fantastische lokale houtbewerker, die er ook voor zorgde dat alle loze ruimte werd benut. Zo maakte hij onder de trap een bibliotheek en voor de woonkamer een prachtige custommade inlay, waarvoor ik kussens op maat liet maken. De ramen naar de tuin kun je helemaal openschuiven, waardoor de woonkamer een indoor-outdoorgevoel heeft.”
Het interieur is een smaakvolle, originele mix van kunst, designklassiekers en vintage vondsten. Haar beachhouse in Malibu en haar appartement in New York stonden niet voor niets ooit in Architectural Digest. “Ik heb al mijn beste stukken in een container gestopt en naar Marseille laten verschepen. Ik heb een fantastisch werk van Mark Flood, a huge love of my life. En verder een lamp van Mario Lopez Torres, een door Robert Loughlin beschilderde Eames Chair, de 1970s Raphaël Raffel Croissant Sofa voor Maison Honoré Paris, een de Sede Terrazza-bank van Ubald Klug, ook wel de waterfall couch genoemd. Op mijn twintigste zag ik die bank voor het eerst en dacht ik: dit is het interessantste meubelstuk ter wereld. Op een dag móét ik er ook een hebben.”
Na vaak overboden te zijn, wist ze er enkele jaren geleden uiteindelijk een te scoren via eBay. “Mijn meubels vertellen het verhaal van mijn leven. Zo vond ik mijn eettafel met een blad van kokoshout kort nadat ik op mijn 23e in New York was langsgegaan bij Hollie Bowden, een geweldige Britse interieurdesigner. Ik zeg altijd: ik heb geen specifieke stijl. Ik hou ervan objecten samen te brengen die op het eerste gezicht geen enkel verband lijken te hebben, maar die samen een mooi verhaal vormen.”
Wat grijpt ze het eerst mee in geval van brand? “Ohgosh, ik zou zo veel mogelijk vinyl in mijn armen proppen.” Haar collectie bestaat uit zo’n vierhonderd elpees, van oldskool rock en jazz tot indie, haar allemaal even dierbaar. “Je kunt het gevoel dat vinyl geeft – de barstjes erin, de tikjes, het warme analoge karakter en de lol van het afspelen van een plaat, de intentionaliteit – niet nabootsen. Het verandert subtiel de sfeer in elke ruimte. En ook de manier waarop je naar de muziek luistert en hoe die bij je binnenkomt. Als ik een etentje geef, hop ik de hele avond heen en weer tussen de keuken, de eettafel en de platenspeler.”
Wat betekent thuis voor iemand die zo vaak in haar leven is verhuisd? “Thuis draait voor mij om community, om delen met vrienden. In Venice woonde ik samen met vier kunstenaars, in mijn huis in Santa Monica heerste een open door policy. We hadden een eigen skateramp en een boomhut in de tuin. Alle kids uit de buurt kwamen bij ons skaten, aan het eind van de dag gooiden we hamburgers op de grill. Door mijn modellenwerk ben ik al meer dan een kwart eeuw on the road, leid ik een hectisch leven. Daardoor heb ik altijd een diepe wens gehad om thuis te komen op een plek die niet alleen voor mij een warm nest betekent, maar ook voor mijn vrienden. Ik breng graag mensen samen en vind het heerlijk om de gastvrouw uit te hangen.”
One of the boys
Erin groeide op in Irving, een kleine stad in Texas, zo’n twintig minuten rijden van Dallas, met haar ouders en een twee jaar oudere zus. Haar moeder was stewardess, vader verkocht medische instrumenten. Het was een heerlijke, simpele jeugd, zegt ze, waarbij ze zo veel mogelijk buiten was – hutten bouwen, in bomen klimmen. “Skaten, zwemmen, surfen, paardrijden, snowboarden: ik ben altijd one of the boys geweest. Door mijn korte haar dachten mensen vaak dat ik een jongen was. Ik was nooit lastig, wel altijd wild – daarin zit een groot verschil. Ik was een braaf kind, maar met een enorme levenslust. Ik probeerde van jongs af aan al zo veel mogelijk uit elke ervaring te halen.”
Haar gelukkigste jeugdherinneringen zijn stuk voor stuk te herleiden naar eenvoudige momenten en een eindeloos gevoel van vrijheid. “Gewoon buitenspelen. Ik herinner me nog goed dat alle kinderen tegelijk rollerblades kregen. De hele buurt speelde rollerhockey op straat. De enige regel die mijn ouders me oplegden, was dat ik naar huis moest als de straatlantarens aangingen. Mijn moeder was altijd aan het koken en zorgen voor mijn vrienden – iedereen noemt haar nog steeds ‘Mama Wasson’. Nog zo’n mooie herinnering: mijn zus die me vanuit haar eigen slaapkamer hardop voorlas totdat ik in slaap viel.”
Erin noemt zich een spirituele persoon. “Alles in mijn leven is terug te leiden naar community, naar het gemeenschapsleven. We waren in Irving omringd door families met eenzelfde moreel kompas. Everyone was just salt of the earth good people: vriendelijk, betrouwbaar, eerlijk. Mijn vader heeft mijn interesse in kunst en muziek aangewakkerd. Dan had hij weer ergens een geluidstape op de kop getikt en luisterden we er samen in de garage naar. Hij was ook degene die me in de auto zette en meenam naar een buurt die Deep Ellum heette, boordevol subculturen, waar ik voor het eerst een jongen zag met een mohawk met liberty-spikes. Zelf was mijn vader totaal niet avontuurlijk opgevoed, maar hij was van nature nieuwsgierig en wilde zijn ontdekkingen met mij delen.
Dallas is een big city with a small town mentality, zeg ik altijd. Toen ik op mijn zeventiende mijn middelbareschooldiploma op zak had, trok ik in bij een artcommunity in downtown Dallas. We deelden een keuken, bad- en woonkamer, en onder het woongedeelte waren diverse galeries en een coffeeshop waar gelijkgestemden elkaar vonden in urenlange gesprekken en discussies. De meeste bewoners waren een stuk ouder dan ik. Ik heb nooit gestudeerd, maar ik heb daar ontzettend veel geleerd. Een van mijn buren was beeldhouwer Erick Swenson, zijn Monkey Headpiece staat nu in mijn huis.”
Veelgevraagd model
In 1997 gaf haar vader Erin op voor een lokale modellenwedstrijd. Ze won, verruilde het Amerikaanse zuiden voor Williamsburg, New York en in 2002 sleepte ze haar eerste campagne binnen, voor Dolce & Gabbana. In een tijd waarin editorial en commerciële modellen strikt gescheiden groepen vormden, heeft Erin het altijd goed gedaan in beide categorieën. Op haar 44e is ze nog steeds een veelgevraagd model. Met name in Europa, waar rijpere vrouwen in modebladen en advertenties meer gewaardeerd worden. “Ik denk dat dat uiteindelijk overal zal gebeuren, want er was lange tijd een disconnectie tussen de consument en de vrouw die de kleren in tijdschriften moest verkopen. De vrouw die zich een jas van vijfduizend euro kan veroorloven is a grown-ass powerful woman, geen twintigjarige.”
Haar Texaanse wortels blijft ze koesteren. “I’m still a Texan girl at heart. Forever and always, darling. Cowboy culture is a part of who I am. Ik loop anders in cowboy boots; het is een ander soort swagger, een andere emotie. Ze geven mijn zelfvertrouwen een boost. Ik heb momenteel zo’n tien paar die ik geregeld draag.”
Ze gaat vaak terug. “Ik ben nog zeer close met mijn vrienden daar en ik ben ook nauw betrokken bij de artcommunity in Dallas. Zo zit ik in de board van enkele musea en ga ik elk jaar terug voor de Dallas Art Fair. Terug naar huis gaan is altijd belangrijk voor me geweest. Ik verlangde er destijds naar om te vertrekken, om een ander leven te ervaren, maar naar huis gaan voelt nog steeds als the best. Dallas heeft een incredible foodscene, maar je kunt ook naar de andere kant van het spoor gaan en luisteren naar geweldige bluesmuziek of jazz. Er zijn heel veel muziekgelegenheden, groot en klein. In Forth Worth, waar ik naar de middelbare school ging, heb je de Stockyards Rodeo. In downtown Forth Worth stap je terug in de tijd, alle bars zien eruit als saloons met countrymuziek. De tijd heeft er compleet stilgestaan. Je loopt er echte cowboys tegen het lijf. And yes, I do linedancing, vorige week nog bij de rodeo. Mijn favoriete wilde Dallas night out met vriendinnen? Eerlijk gezegd ga ik tegenwoordig het liefst uit eten of borrelen. Zittend op de porch van een bar met een martini. Mijn wilde periode van flink feesten is al een tijdje voorbij.”
Bevrijding
Thirthy-something tatoeages heeft ze. “Ze symboliseren allemaal een gevoel, een geluksmoment of een verlies, en vertellen een verhaal over mijn leven. Ze zijn allemaal strategisch geplaatst, maar ik ben door de plekken heen waar ik een tatoeage op mijn lichaam wil zien. And I don’t want to jam up the highway. Ik voel de behoefte niet meer om een speciaal moment in inkt te vereeuwigen. Ik schrijf er nu liever over in mijn dagboek.” Over haar recente liefdesbreuk bijvoorbeeld, waarover ze liever niets wil zeggen, alleen dat water helend werkt. In Miami is ze erdoor omgeven.
Voor nu huurt ze nog, maar ze is geïntrigeerd door El Portal, een kleine enclave van tweeduizend mensen. “Very wild, jungle-achtig en nog niet gegentrificeerd. I’m gonna kick myself in the ass for mentioning El Portal. Ik woon graag in buurten die nog niet zo ontwikkeld zijn. Vanuit Venice Beach vertrok ik vijfentwintig jaar geleden ook naar Williamsburg in plaats van Manhattan. Ik hou van plekken die nog onontdekt voelen, waar mensen wonen die nog community-driven zijn. Mijn doel in het leven is mezelf continu uit te blijven dagen. Dat is het mooie van waar ik nu ben, terugverhuisd naar The States en mijn leven hier weer opbouwen. Ik voel me zekerder dan een paar jaar geleden, durf ook meer voor mezelf te kiezen. Dat heeft zeker met leeftijd te maken: ik heb geleerd wat ik níet wil.”
Helende zon
Voorlopig is de enige man in haar leven Bozz, een pitbull-mix van zes. “Een rescue dog en mijn beste vriend. Hij gaat mee naar het strand. Hij is dol op water, we zwemmen graag samen. Bozz is net als ik altijd in voor avontuur. Hiervoor had ik Cream, een XL-pitbull, pure breed. Bozz, met zijn lange poten, lijkt op een pitbull die aan ballet en pilates doet. Een jaar geleden ben ik samen met hem en twee koffers op het vliegtuig naar Miami gestapt, en dat is zó bevrijdend geweest. Ik leef met weinig spullen. Mijn garderobe heb ik teruggebracht tot het hoogstnoodzakelijke. Ik heb altijd meer van accessoires gehouden dan van kleding. Ik hou ook helemaal niet van winkelen. Een bomvolle inloopkast creëert alleen maar verwarring. Ik heb liever minder waarmee ik creatief moet omgaan, dan dat ik verdrink in te veel spullen.”
Het avontuur lonkt, en ook de zon werkt helend. “Ik bloei op bij zeer hoge temperaturen. Toen ik nog in Californië woonde ging ik in het hoogseizoen graag naar de woestijn. I would be happy to sit on a hot rock. Ik ben een soort lizard, I love dry heat. Miami is daarentegen pittig in de zomer, very, very humid.” Maar haar huidige woonplek biedt weer andere voordelen én kansen. Het zal niemand verbazen dat Erin paardrijdt als een cowboy en Wellington is dé plek in Florida voor paardensport. En Davie County, zo’n veertig minuten rijden van Miami, is all horse country.
